Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3013592

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 sierpnia 2019 r.
III SA/Wa 794/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Golec (spr.).

Sędziowie WSA: Honorata Łopianowska, Agnieszka Olesińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) października 2018 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2017 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) października 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) września 2017 r. ustalającą skarżącemu k.m. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2017.

Na podstawie akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął następujący stan faktyczny za podstawę wydania wyroku. W dniu 24 lipca 2017 r. do organu pierwszej instancji wpłynęła informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych (data sporządzenia 21 lipca 2017 r.), w której skarżący wykazał grunty pozostałe o powierzchni 324 m2 i budynki o powierzchni 138 m2. Z informacji wynika, że wykazane przez skarżącego składniki majątku położone są w W. przy ul. (...). W tym: budynki o powierzchni 102 m2 przy ul. (...) i budynki o powierzchni 36 m2 przy ul. (...). W informacji wskazano, że skarżący jest współwłaścicielem działek o numerach (...) działki (...) położnych w W. przy ul. (...). W aktach sprawy znajduje się informacja z rejestru gruntów, która na dzień 1 stycznia 2017 r. wykazuje, że skarżący jest podmiotem, w którego władaniu jest działka nr (...) położona w W. przy ul. (...) o powoirzchni,0090 ha, nr jednostki rejestrowej G.38 Działka ta według informacji stanowi tereny mieszkaniowe oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem B.

Prezydenta W. decyzją z dnia (...) września 2017 r. ustalił skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2017 w kwocie 117,00 zł. Z decyzji tej wynika, że zobowiązanie podatkowe ustalono od działki nr (...) położonej w W. (...) przy ul. (...). Jasko podstawę opodatkowania przyjęto powierzchnię budynków mieszkalnych wynoszącą 102 m2 powierzchnię gruntów pozostałych 90,00 m2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że powierzchnię ww. działki organ przyjął na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków, natomiast powierzchnię budynku organ przyjął na podstawie złożonej przez podatnika informacji z dnia 21 lipca 2017 r. Organ wskazał podmioty, które na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1-4 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 716 z późn. zm.) dalej powoływanej jako "u.p.o.l." są podatnikami podatku od nieruchomości. W decyzji wskazano też, że na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 z późn. zm.) dalej powoływanej, jako "p.g.k.", dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków. Dane te mają walor dokumentów urzędowych, o których mowa w art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) dalej powoływanej jako "O.p.").

Od ww. decyzji skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że decyzja organu pierwszej instancji została oparta na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, która zdaniem skarżącego zawiera nieprawidłowe dane, gdyż odzwierciedla stan prawny nieruchomości a nie stan faktyczny. Ewidencja nie wykazuje rzeczywistych użytkowników gruntu. Zdaniem skarżącego modernizacje ewidencji, które zostały przeprowadzone w roku 1982 i 2006, zostały wykonane nierzetelnie. Skarżący podnosił, że jest właścicielem nieruchomości położonych w W. przy ul. (...), które nie zostały ujęte w decyzji organu pierwszej instancji. W decyzji skarżący powołał się na czynności prawne w wyniku których nabył nieruchomości, które jego zdaniem powinny zostać ujęte w decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał, że w okresie od 1966 do 2014 r. płacił podatek od gruntów położonych w W. przy ul. (...) o powierzchni 770 m2 i ewidencja gruntów stanu tego "nie podważała".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) decyzją z dnia z dnia (...) października 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie podatkowe dotyczyło opodatkowania działki o numerze ewidencyjnym (...). Organ podkreślił, że organy podatkowe nie są uprawnione do rozstrzygania kwestii związanych z własnością gruntów oraz sporów pomiędzy właścicielami. Organ drugiej instancji podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, według którego organy podatkowe przy wymiarze podatków związane są zapisami w ewidencji gruntów i budynków. W decyzji, na poparcie tego stanowiska przytoczono orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W skardze wniesionej na decyzję organu drugiej instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł, że organy podatkowe powinny były wymierzyć mu podatek od działek gruntu, które wymienił w informacji z 21 lipca 2017 r. tj. od działek o numerach (...) położnych w W. przy ul. (...). Skarżący w skardze zarzucił, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia przysługującego mu prawa własności ww. nieruchomości. W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, że jest właścicielem tych nieruchomości, gdyż włada nimi przez okres czasu, wymagany do zasiedzenia nieruchomości. Skarżący powołał też ww. argumenty przytoczone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

W rozpoznanej sprawie skarżący kwestionuje decyzję ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości z tego względu, że decyzja ta oparta została na danych z ewidencji gruntów i budynków, która zdaniem skarżącego, nie odzwierciedla rzeczywistego stanu prawnego i faktycznego nieruchomości wykorzystywanych przez skarżącego.

Zarzuty te są bezzasadna, gdyż organy podatkowe prawidłowo postąpiły ustalając podatek od nieruchomości według danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W decyzji organu pierwszej instancji wykazane zostały grunty, których powierzchnię i klasyfikacje organ przyjął według stanu wynikającego z ewidencji gruntów i budynków na podstawie informacji sporządzonej na dzień 1 stycznia 2017 r. Oparcie decyzji wymiarowej Prezydenta W. z dnia (...) września 2017 r. w zakresie gruntów na wypisie z ewidencji gruntów i budynków było działaniem prawidłowym, gdyż organy podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości i podatku rolnego są związane treścią zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Związanie to wynika z treści art. 21 p.g.k., który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Związanie organu w zakresie klasyfikacji gruntów, zapisami w ewidencji gruntów i budynków wynika także z treści art. 1a ust., który stanowi, że przez użyte w ustawie określenia:

1) użytki rolne,

2) lasy,

3) nieużytki,

4) użytki ekologiczne,

5) grunty zadrzewione i zakrzewione,

6) (uchylony),

7) grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi,

8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

Naczelny Sąd Administracyjny w dotychczasowym orzecznictwie wielokrotnie podkreślił, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2013 r., II FSK 1950/2011, z dnia 11 lipca 2012 r., II FSK 2632/2010, z dnia 20 czerwca 2012 r., II FSK 2511/2010, z dnia 5 listopada 2009 r., II FSK 836/2008, z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/2007, z dnia 12 marca 2009 r., II FSK 49/2008, z dnia 2 kwietnia 2009 r., II FSK 1949/2007; wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Oznacza to, że dane znajdujące się ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym.

Podważenie zapisów w ewidencji gruntów i budynków bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi starostami, którzy na podstawie art. 7d pkt 1 i art. 22 ust. 1 p.g.k. są organami właściwymi do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków (zob. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2043/11 i z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1571/14). Mając na uwadze zawartą w skardze oraz podnoszoną w postępowaniu podatkowym, argumentację skarżącego dotyczącą niezgodności zapisów w ewidencji ze stanem rzeczywistym sąd wskazuje, że stosownie do art. 24 ust. 2a p.g.k. 2a. informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu (pkt. 1) lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k. (właściciele nieruchomości oraz podmioty wskazane w lit. a) i c) tego przepisu), lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania (pkt 2). Przepisy art. 24 ust. 2b p.g.k. określają sposób w jaki dokonywana jest aktualizacja. Stosownie do art. 24 ust. 2c p.g.k. odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej.

W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie postępowania aktualizacyjnego w zakresie ewidencji gruntów i budynków nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454). Dokonywanie przez organy podatkowe aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym stanowiłoby działalnie bez podstawy prawnej i rażąco naruszałoby prawo. Dlatego skarżący chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji i doprowadzić zapisy w ewidencji do stanu zgodności ze stanem rzeczywistym, powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty, powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. W przypadku odmowy dokonania zmian w ewidencji w sposób zgodny z wnioskiem skarżącego, powinien on żądać wydania decyzji odmownej w celu skorzystania z możliwości wniesienia odwołania od tej decyzji (art. 24 ust. 2c p.g.k.). W przypadku wydania przez organ drugiej instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmowną organu pierwszej instancji możliwe jest jej zaskarżenie do sądu. Skarżący w postępowaniu prowadzonym przed organem ewidencyjnym i ewentualnie przed sądem w sprawie o dostosowanie zapisów w ewidencji do stanu rzeczywistego mógłby podnosić argumentację prezentowaną w niniejszej sprawie, według której ma prawo do większej powierzchni gruntów i budynków, położonych w W. wesołej przy ul. (...). Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. Posługiwanie się dokumentem urzędowym ma bowiem uprościć i przyspieszyć postępowania, w żadnym zaś wypadku komplikować jego bieg.

W sprawie zasadnie organy obydwu instancji przyjęły do opodatkowania grunty, które według ewidencji gruntów i budynków znajdowały się we władaniu skarżącego. Zasadnie też organ przyjął do opodatkowania tylko te budynki, które skarżący w informacji dotyczącej podatku od nieruchomości wykazał, jako znajdujące się na działce gruntu, która według ewidencji gruntów i budynków znajduje się posiadaniu skarżącego. W sprawie niesporne było, że skarżący włada tym gruntem jak właściciel. Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że SKO utrzymując w mocy decyzję organu Prezydenta W. z dnia (...) września 2017 r. nie naruszyło art. 233 § 1 pkt 1 O.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.