Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 642407

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 września 2009 r.
III SA/Wa 472/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Hieronim Sęk.

Sędziowie WSA: Andrzej Góraj (spr.), Jarosław Trelka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2009 r. sprawy ze skargi E. S.A. w upadłości z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia (...) października 2008 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych

1)

uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną,

2)

stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości,

3)

zasądza od Ministra Finansów na rzecz E. S.A. w upadłości z siedzibą w W. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 21 lipca 2008 r. Skarżąca - E. S.A. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Spółka miała prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu zapłacone odsetki w wysokości 8% naliczone w związku z opóźnieniem wykupu obligacji.

Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny: W 1999 r. wyemitowała na podstawie uchwały Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki Obligacje Zamienne na akcje o wartości 440.000.000 EURO. Środki uzyskane z emisji zostały przeznaczone na inwestycje Spółki, dotyczące nabycia udziałów między innymi w firmie B. oraz w spółce P. Sp. z o.o. Nabywcą obligacji była spółka E. B.V. która następnie wyemitowała obligacje wymienne na obligacje zamienne na akcje E. S.A.

W związku z tym, że wyemitowane przez E. B.V. obligacje miały w przyszłości skutkować zwiększeniem wartości firmy (wzrost kapitału akcyjnego), E. udzielił bezwarunkowej gwarancji wszelkich zobowiązań E. B.V. wynikających z emisji obligacji oraz zobowiązał się do pokrywania wszelkich kosztów związanych z emisją obligacji wymiennych na obligacje zamienne na akcje Spółki.

Do grudnia 2001 r. Spółka spłacała odsetki należne od obligacji. Jednakże gdy w grudniu 2001 r. obligatariusze skorzystali z opcji przedłożenia obligacji do wcześniejszego wykupu, Spółka ze względu na brak środków nie wykupiła obligacji.

Powiernik obligacji - firma T. p.l.c. z siedzibą w L. wystąpiła do sądu w Londynie domagając się zasądzenia kwoty spłaty; w 2002 r. sąd brytyjski zasądził na rzecz L. od Spółki kwotę do zapłaty. Pod koniec 2002 r. strony zawarły ugodę, w ramach której doszło do restrukturyzacji obligacji. Kwota główna obligacji została ustalona w wysokości 510.000.000 EURO. Do końca grudnia 2004 r. Spółka płaciła odsetki zgodnie z umową; do tego czasu została również spłacona część kwoty głównej.

W styczniu 2005 r. L. wezwał do natychmiastowego wykupu obligacji, powołując się na naruszenia umowy restrukturyzacyjnej. Z tym stanowiskiem zgodził się angielski sąd, który w wyroku z września 2005 r. stwierdził, iż obligacje stały się wymagalne w dniu wezwania (18 stycznia 2005 r.).

Od tego dnia, zgodnie z prawem angielskim były naliczane odsetki za zwłokę w wysokości 8% rocznie. W dniu 26 października 2006 r. Spółka zapłaciła, tytułem spłaty obligacji, 525 milionów EURO na rzecz L., a 24 kwietnia 2008 r. dodatkowo jeszcze 42 miliony EURO. W ramach tych płatności zostały również spłacone odsetki za zwłokę.

Pismem z dnia 15 października 2008 r., Skarżąca uzupełniła wniosek o następujące informacje: Nabywcą obligacji wyemitowanych przez E. S.A. była spółka E. B.V., która następnie wyemitowała obligacje wymienne na obligacje zamienne na akcje E. S.A. Obligacje te zostały wyemitowane na podstawie tzw. Umowy Powierniczej z dnia 2 lipca 1999 r. Wyemitowane obligacje nie były zabezpieczone, a ich wykup został nieodwołalnie zagwarantowany przez E. SA. Zakładano, że większość obligacji nie będzie podlegać wykupowi, tylko zostanie zamieniona na akcje E. Obligatariusze mogli złożyć oświadczenia o zamianie obligacji i w ten sposób objąć akcje o podwyższonym kapitale zakładowym E. SA.

Termin wykupu obligacji ustalony został na dzień 2 lipca 2004 r. Do tego czasu, zobowiązania na rzecz obligatariuszy dotyczyły płatności odsetek. Zgodnie z warunkami emisji, odsetki od wyemitowanych obligacji miały być naliczane i płacone w okresach półrocznych. Do grudnia 2001 r. Spółka terminowo wywiązywała się ze swoich zobowiązań i płaciła odsetki tak, jak przewidywały to warunki emisji. Po raz ostatni przed restrukturyzacją obligacji, odsetki zostały zapłacone w dniu 17 grudnia 2001 r.

Warunki emisji obligacji zamiennych przewidywały prawo do wcześniejszego przedłożenia obligacji do wykupu w dniu 15 grudnia 2001 r. (tzw. opcja put) i obligatariusze skorzystali z tego prawa w szczególności ze względu na fakt, iż uważali sytuację finansową Spółki za niepewną.

E., w chwili złożenia przez obligatariuszy oświadczenia o skorzystaniu z przysługującego im prawa wcześniejszego wykupu wszystkich obligacji, nie dysponował środkami wystarczającymi do natychmiastowego zaspokojenia roszczeń obligatariuszy. Spółka zwróciła się do Powiernika obligacji z propozycją wypracowania, wspólnie z doradcami finansowymi, zasad restrukturyzacji Obligacji, przy uwzględnieniu możliwości finansowych i perspektywy rozwoju E. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowe obligacje wyemitowane zostały do inwestorów zagranicznych i podlegały prawu angielskiemu Spółka, mając na uwadze lepsze możliwości wykonywania usług, podjęła współpracę z zagranicznymi podmiotami profesjonalnie zajmującymi się doradztwem w takich kwestiach lub przedłużyła już podpisane umowy Z kancelariami prawnymi. Wyżej wspomniane firmy czynnie uczestniczyły w procesie, który w rezultacie doprowadził do podpisania w listopadzie 2002 r. umowy, która zrestrukturyzowała warunki obligacji.

W styczniu 2002 r. Powiernik Obligacji, którym była firma L. p.l.c, złożył pozew w Sądzie w Londynie domagając się zasądzenia należności głównej, odsetek i kosztów postępowania oraz zwrotu kosztów Powiernika. Odsetki miały być naliczone do dnia wydania wyroku. W maju 2002 r. sąd angielski wydał postanowienie, w którym zasadził na rzecz Powiernika łączną kwotę ok. 495 milionów EUR. W dniu 15 listopada 2002 r. podpisana została tzw. Druga Uzupełniająca Umowa Powiernicza, restrukturyzująca warunki obligacji zgodnie z którymi m.in. zwiększono kwotę zadłużenia do 510 milionów EUR bez żadnego ekwiwalentnego świadczenia ze strony obligatariuszy, ustanowiono zabezpieczenia spłaty obligacji na majątku E. S.A. oraz ustalono tzw. płatność dodatkową na rzecz obligatariuszy, zależną od wartości majątku Spółki i płatną po dokonaniu całkowitego wykupu obligacji (płatność ta jest obecnie kwestionowana przez Spółkę). E. nie otrzymał żadnych środków pieniężnych w związku z restrukturyzacją obligacji, a zwiększenie kwoty głównej obligacji było warunkiem przeprowadzenia restrukturyzacji.

Zgodnie z Drugą Uzupełniającą Umową Powierniczą podpisaną 15 listopada 2002 r. termin wykupu obligacji został ustalony na dzień 15 grudnia 2005 r. Odsetki były należne w okresach półrocznych. Od chwili podpisania umowy do końca 2004 r., spłaty odsetek regulowane były terminowo, na zasadach ustalonych umową. Ostatnia płatność odsetek nastąpiła w dniu 15 grudnia 2004 r. tj. również w terminie zgodnym z umową, poprzez wpłacenie środków do wypłaty obligatariuszom na tzw. rachunek specjalny, do którego wyłączne prawo dysponowania przysługiwało jedynie Powiernikowi obligacji Dodatkowo w okresie od listopada 2002 r. do grudnia 2004 r. E. spłacił również niewielką część kapitału.

W styczniu 2005 r. Powiernik wezwał E. do natychmiastowego wykupu obligacji i złożył kolejny pozew do sądu, domagając się zasądzenia należności głównej, odsetek i kosztów postępowania oraz zwrotu kosztów Powiernika, łącznie ok. 479 milionów EURO. We wrześniu 2005 r. angielski sąd powszechny orzekł, że obligacje stały się wymagalne w dniu 18 stycznia 2005 r., a zobowiązanym do dokonania wykupu obligacji jest E. S.A., jako Gwarant obligacji w rozumieniu Drugiej Uzupełniającej Umowy Powierniczej.

Do grudnia 2004 r. obligacje spłacane były ze środków własnych. W momencie wezwania do wykupu obligacji w styczniu 2005 r., E. nie posiadał tak dużej kwoty wolnych środków finansowych, nie miał także możliwości sprzedaży własnego majątku, którego niemal całość (ok. 75%) została zgodnie z Drugą Uzupełniającą Umową Powierniczą zabezpieczona na rzecz obligatariuszy.

Możliwość dysponowania tym majątkiem była więc ograniczona, wymagała bowiem uprzedniego uzyskania zgody Powiernika na zwolnienie zabezpieczenia na każdym składniku i majątku, w celu jego sprzedaży i pozyskania środków na spłatę obligacji. Powiernik nigdy nie wyraził zgody na zdjęcie tych zabezpieczeń.

W związku z powyższym Skarżąca zadała następujące pytanie: Czy Spółka ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu zapłacone odsetki w wysokości 8%, naliczone w związku z opóźnieniem wykupu obligacji?

Skarżąca wskazała, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. dalej u.p.d.o.p.) w wersji obowiązującej w 2006 r., za koszty uzyskania przychodu uważa się "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1" u.p.d.o.p. Od początku 2007 r. definicja ta uległa zmianie. Od 2007 r. ustawodawca definiuje koszty uzyskania przychodu jako "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1". W literaturze oraz orzecznictwie przyjmuje się, iż warunki jakie musi spełniać dany wydatek, by mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu są następujące:

musi być poniesiony przez podatnika, musi być definitywny, musi być właściwie udokumentowany, musi mieć związek z działalnością gospodarczą wykonywaną przez podatnika, musi mieć na celu osiągnięcie przychodu (lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu), nie może być wskazany w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

Zdaniem Skarżącej, zapłata odsetek za zwłokę w spłacie obligacji spełnia wszystkie wskazane powyżej warunki.

W opinii Skarżącej nie ma również wątpliwości, że wydatki na spłatę odsetek za zwłokę miały związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą i miały na celu osiągnięcie przychodu. W momencie, gdy Spółka emitowała swoje, obligacje, planowała ona ekspansję na rynku informatycznym i telekomunikacyjnym. Środki uzyskane z emisji zostały przeznaczone między innymi na akwizycje podmiotów działających we wskazanych powyżej branżach. Oznacza to, iż emisja obligacji przez Spółkę była związana zaprowadzoną przez. Spółkę działalnością gospodarczą i miała niewątpliwie na celu rozwój Spółki i osiąganie przez nią dodatkowych przychodów. Część z dokonanych przez Spółkę inwestycji przyniosły Spółce znaczne dochody.

W związku z tym, że środki z emisji obligacji zostały przeznaczone na rozwój działalności gospodarczej Spółki, nie ma wątpliwości, iż kwota zapłaconych odsetek od tych obligacji spełnia warunki do uznania jej za koszty uzyskania przychodu wskazane w pkt 4 i 5 powyżej. Dla możliwości zaliczenia zapłaty odsetek za zwłokę konieczna jest również analiza przepisów art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p, który zawiera wyłączenia poszczególnych kategorii wydatków z kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie przepisem art. 16 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.p. "nie uważa się za koszty uzyskania przychodu naliczonych, lecz nie zapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów)". Przepis ten wprowadza zasadę kasowego rozliczania w przypadku zapłaty odsetek. W związku z tym, że odsetki za zwłokę zostały przez Spółkę faktycznie zapłacone, przepis ten nie stanowi przeszkody dla zaliczenia odsetek za zwłokę, do kosztów uzyskania przychodu.

Ustawodawca wyłączył również z kosztów uzyskania przychodów płacone przez podatników kary umowne. Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. "nie uważa się za koszty uzyskania przychodu kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług". Przepis ten ustanawia zamknięty katalog sytuacji, w której kary umowne i odszkodowania (do których można byłoby zaliczyć zapłatę odsetek za zwłokę) nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Oznacza to, że nie uznaje się za koszty uzyskania przychodu wyłącznie kar umownych i odszkodowań wynikających z:

wad towarów, robót i usług, zwłoki w dostarczeniu towarów wolnych od wad, lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo w usunięciu wad wykonywanych robót I usług.

Zapłata odsetek za zwłokę w zapłacie należności nie mieści się wśród przypadków wskazanych w powołanym powyżej przepisie, co oznacza, iż przepis ten nie stanowi przeszkody w zaliczeniu odsetek za zwłokę do kosztów uzyskania przychodu Spółki.

O prawidłowości takiego stanowiska świadczy również przepis art. 16 ust. 1 pkt 21 u.p.t.u., zgodnie z którym "nie uważa się za koszty uzyskania przychodu odsetek za zwłokę z tytułu nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych należności do których stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej". A contrario należy uznać, iż skoro ustawodawca w tym przepisie wskazał, że wyłącznie odsetki z tytułu nieterminowych wpłat należności budżetowych nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, to inne odsetki z tytułu nieterminowych wpłat mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu.

W interpretacji indywidualnej z dnia (...) października 2008 r. Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu wskazał, iż aby zakwalifikować przedmiotowe odsetki do kosztów uzyskania przychodów należy przede wszystkim wykazać związek pomiędzy osiągniętym przychodem a ponoszonym kosztem w takiej postaci, że możliwe jest, przy przyjęciu kryteriów obiektywnych, stwierdzenie, iż poniesiono wydatek w związku z działaniem które przyniosło, bądź miało przynieść efekt w postaci uzyskania przychodu lub zachowania bądź zabezpieczenia jego źródła. Nie wystarczy samo subiektywne przekonanie podatnika o wpływie poniesionego wydatku na osiągnięcie przychodu (zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła). Spółka nie dokonała zabezpieczenia, umożliwiającego jej wykup obligacji w przypadku przedłożenia ich do wcześniejszego wykupu przez obligatariuszy; Spółka liczyła bowiem, że taka okoliczność nie wystąpi a obligatariusze zamienią obligacje na akcje Spółki, mimo że warunki emisji obligacji zamiennych przewidywały prawo do wcześniejszego przedłożenia obligacji do wykupu w dniu 15 grudnia 2001 r. (tzw. opcja put). Spółka nie wskazała również przyczyn, z powodu których nie była przygotowana na wykup obligacji w dniu, w którym miał on nastąpić zgodnie z Drugą Uzupełniająca Umową Powierniczą, w konstruowaniu której przecież brała udział, tj. 15 grudnia 2005 r. (wg Spółki), czy 18 stycznia 2005 r. (wg sądu angielskiego). W uzupełnieniu stanu faktycznego, podano jedynie, że w momencie wezwania do wykupu obligacji w styczniu 2005 r., E. nie posiadał tak dużej kwoty wolnych środków finansowych, nie miał także możliwości sprzedaży własnego majątku, którego niemal całość (ok. 75%) została zgodnie z Drugą Uzupełniającą Umową Powierniczą zabezpieczona na rzecz obligatariuszy, a Powiernik nigdy nie wyraził zgody na zdjęcie tych zabezpieczeń. Skoro warunki Umowy Uzupełniającej były Spółce znane to powinna być przygotowana na wykup obligacji, chociażby w terminie 15 grudnia 2005 r., wynikającym z Umowy. W rezultacie Spółka dokonała wykupu obligacji w przeważającej kwocie dniu 26 października 2006, w pozostałej kwocie 24 kwietnia 2008 r., mimo że jak należy rozumieć powiernik nadal nie wyraził zgody na zdjęcie 75% zabezpieczenia z majątku Spółki. W tej dacie Spółka dysponowała więc wymaganymi środkami - Spółka informuje, że pozyskała je między innymi poprzez zbycie udziałów w spółce P. Sp. z o.o., nie podaje jednak z jakich względów nie mogła skorzystać z tego źródła w 2005 r. organ nie podziela stanowiska Spółki, że zapłacone odsetki za zwłokę można zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie (a contario) art. 16 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.p. Nie wywiązywanie się z obowiązków wobec oligatariuszy, bez uzasadnionych przyczyn i bez jednoznacznych działań mających na celu zagwarantowanie spłaty pożyczki, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej zaliczenie odsetek za zwłokę w wysokości 8% zaległości, powstałych w związku z działaniem Spółki do kosztów uzyskania przychodu. Dlatego też, w przedstawionym stanie faktycznym, uznanie za koszt uzyskania przychodów zapłaconych odsetek byłoby sprzeczne z regulacjami wynikającymi z przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Skarżąca nie zgodziła się z powyższą interpretacją indywidualną i złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 12 stycznia 2009 r. Minister Finansów nie znalazł podstaw do zmiany interpretacji.

W wyniku powyższego Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła wydanej interpretacji naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię powołanego przepisu polegającą na przyjęciu, iż do kosztów uzyskania przychodów nie mogą zostać zaliczone odsetki karne od nieterminowej spłaty obligacji.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Ministra Finansów, wskazującym na brak możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na spłatę odsetek karnych od obligacji.

Wskazała, iż Minister Finansów nie dokonał właściwej oceny przedstawionego stanu faktycznego. Skoncentrował się wyłącznie na kwestii odsetek karnych nie analizując całości przeprowadzonej transakcji - od chwili przeprowadzenia emisji obligacji do chwili dokonania spłaty obligatariuszy. Kluczową kwestią w ocenie Skarżącej jest fakt, iż m.in. w wyniku emisji obligacji, przeprowadzonych inwestycji i ich zbycia osiągnęła ona zysk. Korzystny rezultat przeprowadzonej operacji wynikał m.in. z momentu jej przeprowadzenia; ich sprzedaż pod presją obligatariuszy nie pozwoliłaby uzyskać odpowiednio wysokiej ceny. Nie było to jednak możliwe bez konieczności zapłaty odsetek za zwłokę - Skarżąca musiała ponieść koszt opóźnienia terminu spłaty.

Skarżąca nie zgodziła się też ze stanowiskiem Ministra Finansów w zakresie warunków zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Wskazała, iż dla zakwalifikowania wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest wykazanie związku pomiędzy przychodem i kosztem w takiej postaci, że możliwe jest, przy przyjęciu kryteriów obiektywnych, stwierdzenie, że poniesiono wydatek w związku z działaniem, które przyniosło, bądź miało przynieść efekt w postaci uzyskania przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu.

Minister Finansów nie był uprawniony do oceny racjonalności działań Skarżącej, nie uzasadnił on właściwie swojego stanowiska w tej kwestii. Nie wskazał on, jakich zaniedbań dopuściła się Skarżąca w związku z emisją obligacji. Fakt, że Skarżąca - w rezultacie obiektywnie niezależnych od niej okoliczności - zobowiązana była zapłacić odsetki karne, w żadnej mierze nie może przesądzać o nieopłacalności tej operacji, a tym bardziej o jej nieracjonalności.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny charakteru pojęcia - koszt uzyskania przychodu. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami tymi są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust1 cyt. Ustawy. Zapis powołanej normy prawnej należy więc rozumieć w ten sposób, iż kosztami uzyskania przychodu są wszelkie, uzasadnione gospodarczo wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarcza, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie czy zachowanie źródła przychodów. Istotne znaczenie ma więc to, w jakim celu wydatki te są ponoszone, tj. czy celem tym jest osiągnięcie, zabezpieczenie czy zachowanie źródła przychodów. Wydatki należy więc badać właśnie przez pryzmat celu jaki przyświeca podmiotowi gospodarczemu, który dokonuje rozporządzeń majątkowych.

Łącząc w/powołany przepis z art. 16 ust. 1 doprowadza się do konkluzji, iż do kosztów osiągnięcia przychodu należą wszelkie wydatki odpowiadające realizacji ww.skazanego celu, z wyjątkiem kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych towarów i usług, zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad, zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Katalog zawarty w w art. 16 ust. 1 ma charakter zamknięty i dotyczy jedynie zdarzeń spowodowanych wadliwością towarów lub robót i usług będących przedmiotem działalności gospodarczej.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż celem emisji spornych obligacji było zgromadzenie środków pieniężnych umożliwiających inwestycje w zakup udziałów innych firm. Wolą skarżącej spółki było więc osiągnięcie w ten sposób przychodu. Jak zaś wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, przychód w wyniku omawianej emisji, został przez spółkę osiągnięty. Tym samym uznać należy, iż wszelkie podejmowane przez spółkę działania gospodarcze i finansowe, w tym m.in. uiszczenie spornych odsetek, prowadziły do realizacji celu jakim było osiągnięcie przychodu.

Powyższe sprawia więc, iż stanowisko zaprezentowane przez organ jawi się jako nietrafne. Stan faktyczny niniejszej sprawy w sposób jasny i klarowny świadczy o tym, iż między działaniem spółki polegającym na zapłacie przedmiotowych odsetek, a osiągniętym przychodem, występuje związek przyczynowy o jakim mowa w art. 15 ust. 1 omawianej ustawy.

W ocenie tut. Sadu, za zbyt daleko idące uznać należy dywagacje organu, a dotyczące racjonalności podejmowanych przez spółkę działań. Minister Finansów w swoim stanowisku zawarł de facto wytyk dla podatnika, iż ten nie dokonał zabezpieczenia wcześniejszego wykupu obligacji. Takie działanie ocenił zaś jako sprzeczne z zasadami należytej staranności. Wyrażenie przez organ stanowiska w tym zakresie stanowi jednak już ingerencję w ocenę racjonalności, a wręcz opłacalności działań gospodarczych i finansowych podatnika. Ocena tej materii znajduje się zaś poza gestią organów podatkowych, co przyznał zresztą sam Minister Finansów zarówno w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak i w odpowiedzi na skargę. Podkreślić bowiem należy, iż to podatnik decyduje o tym, w jaki sposób prowadzi swoje interesy aby osiągnąć skutek w postaci maksymalizowanych zysków i zminimalizowanych strat. Tym samym konkluzja dokonana przez organ podatkowy, w przedmiotowej materii, nie może być brana pod uwagę przy dokonywaniu oceny istnienia związku przyczynowego pomiędzy osiągniętym przychodem a poniesionym kosztem.

Reasumując, w ocenie tut. Sądu organ podatkowy wydając skarżoną interpretację, naruszył normę art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ocenie poddał bowiem nie tylko cel jaki przyświecał podatnikowi dokonującemu emisji obligacji, ale badał również racjonalność działań podatnika mimo, iż materia ta znajduje się poza zakresem przedmiotowym omawianego przepisu. To zaś spowodowało, iż skarżona interpretacja indywidualna, musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.

O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z dyspozycją art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.