Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 642401

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 28 września 2009 r.
III SA/Wa 454/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Chustecka.

Sędziowie WSA: Andrzej Góraj (sprawozdawca), Marek Kraus.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2009 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) grudnia 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 11 sierpnia 2007 r. Skarżąca - A. W. zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) grudnia 2007 r. Jako podstawę wniesionego żądania wskazała art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie, z którym wznawia się postępowanie jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W uzasadnieniu wniosku podniosła, iż do marca 2004 r. była członkiem zarządu spółki T. z siedzibą w W. Nie brała udziału w postępowaniu kontrolnym prowadzonym w 2006 r. przez Urząd Kontroli Skarbowej w W., gdyż nie została zawiadomiona przez organ podatkowy o toczącym się postępowaniu. Postępowanie to zostało zakończone wydaniem dwóch decyzji określających zobowiązania podatkowe T. w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2001 i 2002.

Ponadto wskazała, że jako były członek zarządu spółki T. oraz adresat decyzji w zakresie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe ww. Spółki, wydanych w dniu (...) sierpnia 2007 r., jest Stroną każdego postępowania podatkowego dotyczącego zaległości podatkowych T. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 i 2002 r. W ocenie Skarżącej potwierdzeniem powyższego jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2008 r., którym Sąd dopuścił Skarżącą do udziału w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji określających zobowiązanie podatkowe Spółki T. Zdaniem Skarżącej w doktrynie przyjmuje się, że z żądaniem wznowienia postępowania może wystąpić osoba, która uzyskała status uczestnika postępowania, a o jej wydaniu dowiedziała się z innych źródeł.

Skarżąca podniosła też, że wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. W jej opinii dopiero w momencie doręczenia jej w dniu 24 lipca 2008 r. ww. postanowienia WSA o dopuszczeniu do udziału w charakterze uczestnika, uzyskała prawną możliwość wniesienia wniosku o wznowienie postępowania odwoławczego. W konsekwencji stanęła na stanowisku, iż termin wymieniony w art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej zaczął biec dla niej od dnia 24 lipca 2008 r., co oznacza, że został spełniony ustawowy wymóg wniesienia wniosku o wznowienie w wymaganym terminie.

W dniu (...) października 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał decyzję odmawiającą wznowienia postępowania.

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania następuje na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej. Podkreślił, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują wydania aktu rozstrzygającego o tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania podatkowego czy też nie. Konkretny podmiot staje się stroną z mocy przepisów prawa materialnego ustanawiającego prawa i obowiązki a nie w wyniku uznania za stronę przez organ czy też sąd. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że doręczenie Skarżącej postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2008 r., na mocy którego uzyskała status uczestnika postępowania nie czyni jej Stroną od dnia wydania takiego postanowienia, a tym samym nie stanowi podstawy do uznania, iż z tym dniem uzyskała prawną możliwość wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie T. Zakładając, że Skarżąca od momentu wszczęcia postępowania podatkowego przez organ pierwszej instancji była Stroną postępowania podatkowego, to w oparciu o art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej tylko żądanie Strony wniesione w terminie jednego miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji uzasadnia wznowienie postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że Skarżąca, najpóźniej w dniu 10 września 2007 r. Dowiedziała się o wydaniu decyzji wymiarowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. dla Spółki T., gdyż w tym dniu odebrała ona decyzje o przeniesieniu odpowiedzialności na byłych członków zarządu za zaległości podatkowe T. z powyższego tytułu. W konsekwencji stwierdził, że termin do wniesienia żądania wznowienia przedmiotowego postępowania przewidziany ww. przepisami nie został przez Skarżącą zachowany.

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w dniu 10 września 2007 r. zaczął biec termin miesięczny do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego dotyczącego zaległości podatkowych T. Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok, podczas gdy decyzja ta nie była wtedy ostateczna; art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej polegające na bezpodstawnej odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia (...) grudnia 2007 r. w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok mimo, iż wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem miesięcznego terminu. Zdaniem Skarżącej organ dokonał błędnej interpretacji art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż uznał, że dniem powstania uprawnienia do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wymiarowego jest dzień 10 września 2007 r., w którym Skarżąca odebrała decyzje o odpowiedzialności byłych członków zarządu T. za zaległości podatkowe za 2002 rok. Skarżąca podniosła, że odwołanie T. od decyzji określających zobowiązania podatkowe zostało rozpatrzone dopiero (...) grudnia 2007 r., bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 września 2007 r. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Zatem decyzja określająca zobowiązanie T. stała się ostateczna dopiero (...) grudnia 2007 r. Skarżąca podniosła, że gdyby w terminie wskazanym przez organ w skarżonej decyzji złożyła wniosek o wznowienie postępowania, to organ podatkowy musiałby wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania, gdyż dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją nieostateczną byłaby sprzeczna z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wyjaśnił, iż w świetle art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji wznowienie postępowania następuje na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej.

Organ wskazał, iż przyjmując, że Skarżąca na etapie prowadzonego postępowania zwykłego w sprawie określenia Spółce z o.o. T. zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok była Stroną tego postępowania, to przesłanką uzasadniającą wznowienie tego postępowania stanowić będzie wniesienie przez Stronę żądania w terminie jednego miesiąca od powzięcia wiadomości o wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. ostatecznej decyzji z dnia (...) grudnia 2007 r. umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia (...) września 2006 r.

Organ wskazał, iż Skarżąca wiedziała o wydaniu ostatecznej decyzji z dnia (...) grudnia 2007 r. i dokonanego rozstrzygnięcia. Również okoliczność wydania przez Dyrektora UKS ww. decyzji i prowadzonego postępowania wymiarowego względem T. znana była Skarżącej od dnia 25 kwietnia 2007 r., tj. doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia (...) kwietnia 2007 r., którym wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe T. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 rok.

W ocenie organu w materiale zgromadzonym w sprawie nie ma uzasadnienia twierdzenie, że organ podatkowy bezprawnie pozbawił Skarżącą możliwości obrony swoich praw. Potwierdzenia podniesionego zarzutu, Dyrektor Izby Skarbowej nie znajduje również w treści postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2008 r. Postanowieniem tym Sąd dopuścił jedynie Skarżącą do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie oddalającego skargę na decyzję (ostateczną) utrzymującą w mocy decyzję określającą zobowiązanie podatkowe T.

Zatem w ocenie organu, zgodnie z zapisem art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w analizowanej sprawie termin na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok upłynął w dniu 4 lutego 2008 r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok, stosownie do normy art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wygasło 4 lutego 2008 r. wraz z upływem miesięcznego terminu od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał zasadność odmowy wszczęcia postępowania w analizowanej sprawie, pomimo błędnego stwierdzenia organu podatkowego I instancji wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok wygasło w dniu 10 października 2007 r. Organ I instancji nie uwzględnił bowiem, iż wyrokiem WSA z dnia 12 września 2007 r. syg. akt III SA/Wa 764/07 Sąd uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) stycznia 2007 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania. W konsekwencji w terminie wskazanym w skarżonej decyzji nie było w obrocie prawnym decyzji ostatecznej podlegającej ewentualnemu wzruszeniu. Niemniej nieprawidłowość ta nie miała wpływu na dokonane rozstrzygnięcie, gdyż jak wskazano powyżej termin do złożenia wniosku upłynął z dniem 4 lutego 2008 r., a przedmiotowy wniosek Skarżąca złożyła dopiero w dniu 11 sierpnia 2008 r.

Przed wydaniem zaskarżonej decyzji pełnomocnik Skarżącej zapoznał się z materiałem dowodowym sprawy i zwrócił uwagę na naruszenie przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyznaczenia Skarżącej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji z dnia (...) października 2008 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego spółki T. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok.

Ustosunkowując się do powyższego zarzutu Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ I instancji nie był zobowiązany dopełnić czynności, o której mowa w przepisie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem w sprawie nie został zgromadzony materiał dowodowy, z którym należałoby zapoznać stronę, co warunkuje obowiązek wyznaczenia stronie terminu, o którym mowa w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym Dyrektor Izby Skarbowej w W. za nieuzasadniony uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pozbawienie Skarżącej prawa czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji.

Skarżąca nie zgadzając się z wydaną decyzją złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że organ podatkowy w sposób nieuzasadniony przyjął, że w dniu 4 lutego 2008 r. rozpoczął się dla Skarżącej bieg miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zaległości podatkowych T. Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok; naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że organ podatkowy bezpodstawnie odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia (...) grudnia 2007 r. w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji określających zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok, chociaż wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem miesięcznego terminu; naruszenie art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że Skarżąca posiadała na etapie prowadzonego postępowania zwykłego (wymiarowego) w sprawie zaległości podatkowych T. Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok uprawnienia strony postępowania; naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji i bezpodstawnym przyjęciu, że organ I instancji nie miał obowiązku wyznaczenia Skarżącej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, skoro w sprawie nie został zgromadzony cały materiał dowodowy; naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 121 § 1 i 123 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania podatkowego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) grudnia 2008 r. w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) października 2008 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej uchylenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając niniejszą sprawę w powyższym zakresie, tut. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem z obrotu prawnego skarżonych decyzji.

Przechodząc do meritum sprawy wyjść należy od przesłanek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, przewidzianych w art. 241 par.2 o.p. W myśl tego przepisu, wznowienie następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Istotne jest więc ustalenie momentu, w którym skarżąca dowiedziała się o wydaniu spornej decyzji. Zdaniem tut. Sądu organ w sposób prawidłowy przyjął, iż z chwilą doręczenia skarżącej decyzji z dnia (...) grudnia 2007 r. (co nastąpiło 2 stycznia 2008 r.) o jej odpowiedzialności jako członka zarządu, dowiedziała się ona o decyzji z dnia (...) grudnia 2007 r. Od momentu powzięcia takiej wiedzy przez skarżącą, zaczął więc swój bieg termin oznaczony w art. 241 par.2 o.p.

Trafnie również wywodzi organ podatkowy, że o tym, czy dany podmiot jest stroną czy też nie, przesądza prawo materialne, w świetle którego przysługują podmiotowi określone prawa lub nakładane są obowiązki. Bycie stroną jest zatem cechą obiektywną i niezależną od poczucia i nastawienia danego podmiotu, tudzież od tego jak postrzega go i traktuje organ podatkowy. W sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych nie jest to też uzależnione od wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w przedmiocie bycia stroną. Z wnioskiem o wznowienie postępowania w przypadku określonym w art. 240 § 1 pkt 4 o.p. wystąpić może wyłącznie strona. Nie oznacza to jednak, że podmiot, który wadliwie nie był traktowany przez organ podatkowy jako strona w prowadzonym postępowaniu, które zakończyło się decyzją ostateczną, nie może z tej przyczyny żądać wznowienia postępowania. Wręcz przeciwnie, z samej istoty przesłanki wznowienia wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 o.p. połączonej z obiektywnymi warunkami bycia stroną wynika, że opiera się ona na założeniu, że podmiot pominięty w postępowaniu nie własnej winy a będący stroną ma prawo do żądania wznowienia postępowania. Złożone żądanie jest przy tym przedmiotem oceny organu podatkowego w ramach badania dopuszczalności wznowienia postępowania także w płaszczyźnie podmiotowej, a więc z punktu widzenia przesłanki bycia stroną w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Innymi słowy, tak podmiot rzeczywiście będący stroną a pominięty przez organ podatkowy, jak i podmiot wadliwie tkwiący w przekonaniu że taką stroną jest może domagać się wznowienia postępowania, jednakże w obu przypadkach różna będzie ocena dopuszczalności wznowienia postępowania, w ramach której organ podatkowy będzie weryfikował legitymację procesową w tym zakresie.

Powyższa interpretacja normy art. 240 o.p. wynika z ratio legis tego przepisu. Celem jego wprowadzenia przez ustawodawcę było bowiem umożliwienie podmiotom, które nie brały udziału w postępowaniu, mimo, iż przysługiwał im przymiot strony, udziału we wznowionym już postępowaniu.

Na marginesie podnieść należy, iż przyjęcie poglądu prezentowanego przez skarżącą, iż stała się uczestnikiem postępowania dopiero z chwilą wydania stosownego postanowienia w tym zakresie przez Sąd, również uniemożliwiłoby jej skuteczne dochodzenie wznowienia postępowania. Nie zachodziłaby bowiem wtedy przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 o.p. Postępowanie którego wznowienia domaga się skarżąca toczyło się przecież przed wydaniem postanowienia o dopuszczeniu skarżącej do udziału w sprawie. Stąd, przyjmując stanowisko skarżącej prezentowane w skardze, w tym czasie nie była ona jednak stroną spornego postępowania. Brak więc jej udziału w tym postępowaniu, nie rzutowałby na zaistnienie przesłanki do jego wznowienia.

Reasumując, wbrew poglądom Skarżącej, nie było jakichkolwiek przeszkód, które uniemożliwiałyby złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia (...) grudnia 2007 r. z powodu nie brania przez nią udziału w tym postępowaniu (postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania Spółki). W żadnej mierze nie było tym bardziej podstaw do uzależniania takiej możliwości od powoływanego przez Skarżącą postanowienia WSA z dnia 14 lipca 2008 r. Legitymacja w zakresie bycia stroną w zakresie postępowania, które zostało zakończone decyzją ostateczną jest oceniana po złożeniu stosownego żądania wznowienia postępowania. Postanowienie Sądu, do którego wydania Skarżąca przywiązała tak mocną wagę w zakresie możliwości domagania się wznowienia postępowania, w żaden sposób nie wpływało na jej uprawnienia procesowe w postępowaniu podatkowym. Posiadanie statusu strony w analizowanym zakresie jest bowiem niezależne od tegoż postanowienia. Postanowienie to nie ukształtowało bowiem po stronie Skarżącej przymiotu strony w postępowaniu podatkowym.

W konsekwencji skuteczność żądania wznowienia postępowania zależna była od zachowania terminu określonego w art. 241 § 2 O.p. Jak już wskazano powzięcie przez Skarżącą w dniu 2 stycznia 2008 r. wiadomości o istnieniu decyzji ostatecznej z dnia (...) grudnia 2007 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego skutkowało rozpoczęciem w tym dniu biegu miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W tej sytuacji prawidłowo ustalono w zaskarżonej decyzji, że ów miesięczny termin upłynął z dniem 4 lutego 2008 r. (2 luty 2008 r. przypadał w sobotę). Złożenie wniosku pismem z dnia 11 sierpnia 2008 r. nastąpiło po upływie jednomiesięcznego terminu. Stwierdzenie więc przekroczenia terminu obligowało organ podatkowy do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania.

Sąd nie dopatrzył się również zasadności zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 121 § 1, 123 § 1, art. 200 § 1 O.p. Wbrew tym zarzutom, postępowanie prowadzone przez organy było prawidłowe i nie naruszało wskazanych przez Skarżącą zasad. Organ odwoławczy prawidłowo wyznaczył Skarżącej termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a nie wyznaczenie takiego terminu przed wydanie decyzji z dnia (...) października 2008 r. nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Jego wyznaczenie nie mogło bowiem w jakikolwiek sposób wpłynąć na kwestię dochowania ww. terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, a jego właśnie przekroczenie legło u podstaw zaskarżonej decyzji.

W tym stanie sprawy, nie podzielając stanowiska prezentowanego przez skarżąca w złożonej skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił ją, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.