Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2759551

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 6 grudnia 2017 r.
III SA/Wa 3545/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Radosław Teresiak.

Sędziowie: del., SO Ewa Izabela Fiedorowicz, WSA Włodzimierz Gurba (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) września 2016 r. nr (...) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe za 2009 r. i 2010 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 28 października 2016 r. Pan R.C. (zwany dalej: "Strona" lub "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) września 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe za 2009 r. i 2010 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

1. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "organ pierwszej instancji", "Prezes Zarządu PFRON") decyzją z dnia (...) listopada 2015 r.:

- ustalił, że odpowiedzialność za zaległości "F." Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej z tytułu wpłat na PFRON za okres od grudnia 2009 r. do lutego 2010 r. w kwocie głównej 8 240,00 zł oraz w odsetkach w wysokości 4 590,00 zł ponosi Pan R.C. jako były prezes Zarządu,

- umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wobec Skarżącego jako członka zarządu w sprawie ustalenia odpowiedzialności za zobowiązania "F." Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej z tytułu wpłat na PFRON za okres od grudnia 2008 r. do listopada 2009 r. oraz za okres od marca 2010 r. do czerwca 2010 r.

1.2. Od ww. decyzji strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie:

- art. 180, art. 187 i art. 188 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2016 r. poz. 613, dalej: "O.p.") poprzez brak uwzględnienia wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia 4 grudnia 2014 r., co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego;

- art. 122 O.p. poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy.

Ponadto, na podstawie art. 229 O.p. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków, przesłuchania strony, dowodu z wybranych dokumentów oraz z opinii biegłego.

1.3. Decyzją z dnia (...) września 2016 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "organ odwoławczy" lub "organ drugiej instancji") utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy przyjął następujący stan faktyczny sprawy:

Pismem z dnia 15 kwietnia 2010 r. Strona złożyła wniosek do Sądu Rejonowego dla W. (...) Wydział Gospodarczy ds. Upadłościowych i Naprawczych o ogłoszenie upadłości "F." Spółka z o.o. we W. (dalej również jako: "Spółka"), obejmującej likwidację jej majątku w związku z tym, że majątek Spółki nie wystarcza na zaspokojenie długów, zaś Spółka nie posiada perspektyw na przywrócenie płynności finansowej, co uniemożliwia kontynuację jej działalności.

Sąd Rejonowy dla W., Wydział (...) Gospodarczy ds. Spraw Upadłościowych i Naprawczych, postanowieniem z (...) czerwca 2010 r. w sprawie o sygn. akt (...) ogłosił upadłość obejmującą likwidację majątku dłużnika "F." Spółka z o.o. w W.

Pismem z dnia 13 września 2010 r. PFRON zgłosił wierzytelność w stosunku do "F." Spółka z o.o. we W., w kategorii III, w kwocie głównej 143 917,60 zł oraz należnych od tej kwoty odsetkach 30 952,00 zł. W postępowaniu upadłościowym wierzyciel nie został ujęty w ostatecznym planie podziału, gdyż plan ten obejmuje częściowe (78%) zaspokojenie należności ujętych na liście wierzytelności w kategorii II. Postanowieniem Sądu Rejonowego W. z dnia (...) lutego 2014 r., sygn. akt (...) stwierdzono zakończenie postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku "F." Spółka z o.o. we W. w związku ze zlikwidowaniem całego majątku objętego masą upadłości i wykonaniem ostatecznego planu podziału. W trakcie trwania postępowania upadłościowego nie dokonano żadnych wpłat do PFRON.

Wobec powyższego postanowieniem z dnia (...) października 2014 r. Prezes Zarządu PFRON wszczął postępowanie podatkowe, w toku którego Strona poinformowała, że:

w okresie poprzedzającym złożenie przez Stronę wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki nie istniały przesłanki do ogłoszenia upadłości "F." Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej w W., zgodnie z metodą wczesnego ostrzegania dokonano analizy kondycji Spółki za okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r., z której wynikało jednoznacznie, iż brak jest przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, nie jest w posiadaniu innych dokumentów upadłej Spółki, albowiem cała dokumentacja i majątek Spółki zostały przekazane Syndykowi Panu k.h., z dniem 27 lipca 2010 r. ze Stroną została rozwiązana umowa o pracę, a z dniem przejęcia przez Syndyka Spółki, Strona nie miała już dostępu do jakiejkolwiek dokumentacji i majątku Spółki, dopiero w pierwszych miesiącach roku 2010 znacząco pogorszyła się sytuacja Spółki z powodu nałożenia się kilku czynników m.in. radykalnego spadku sprzedaży księgarskiej, konieczności przeprowadzki całej firmy (hurtowni), zawalenia się magazynu z książkami.

W toku postępowania przed organem pierwszej instancji pismem z dnia 4 grudnia 2014 r. Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów finansowych Spółki, z opinii biegłego z zakresu rachunkowości i księgowości oraz dowodu z przesłuchania świadków i strony.

W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, organ odwoławczy, odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosków dowodowych Strony wskazał, że sytuacja majątkowa Spółki w okresie sprawowania przez stronę funkcji członka zarządu, nie ma znaczenia dla sprawy i nie stanowi przesłanki do uwolnienia Strony od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki zgodnie z art. 116 O.p., a przekonanie Strony o braku winy w niewywiązywaniu się przez Spółkę z obowiązku podatkowego, nie stanowi przesłanki do uwolnienia Strony od odpowiedzialności za zaległości podatkowe.

Ponadto przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków oraz dowodu z przesłuchania Strony na okoliczność ustalenia, że strona wywiązała się ze wszystkich obowiązków, które nakładały na nią bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa, a w szczególności, że:

- jako członek zarządu terminowo złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości "F." Spółka z o.o. z siedzibą w W.,

- treść dokumentów, którymi dysponowała Strona nie dawała podstaw do występowania z wcześniejszym wnioskiem o ogłoszenie upadłości,

- dopiero bilans finansowy Spółki na koniec 2009 r. wykazywał ujemne wyniki finansowe,

- Strona przez trzy lata prowadziła rozmowy z co najmniej trzema inwestorami branżowymi dotyczące sprzedaży udziałów "F." Spółka z o.o., co czyniła w celu uratowania Spółki poprzez jej dokapitalizowanie i dla dobra jej wierzycieli, organ drugiej instancji uznał za niecelowe.

Organ odwoławczy uznał, że w trakcie postępowania Strona nie wykazała, że we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości ani nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że nie ponosi winy za niezgłoszenie we właściwym czasie takiego wniosku ani wniosku o przeprowadzenie postępowania układowego. Strona nie wskazała również mienia Spółki, z którego egzekucja mogłaby umożliwić zaspokojenie zaległości w znacznej części.

2.1. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący sformułował żądanie uchylenia decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) września 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu PFRON z dnia (...) listopada 2015 r. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze zarzucono naruszenie:

- art. 86 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 136 k.p.a. i art. 140 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Strony na okoliczność ustalenia, że Strona wywiązała się ze wszystkich obowiązków, które nakładały na nią bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa, a w szczególności, że jako prezes zarządu terminowo złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości "F." Sp. z o.o. z siedzibą w W., że treść dokumentów, którymi dysponowała Strona nie dawała podstaw do występowania z wcześniejszym wnioskiem o ogłoszenie upadłości, w celu potwierdzenia, że dopiero bilans finansowy spółki na koniec 2009 r. wykazywał ujemne wyniki finansowe, że Strona przez trzy lata - prowadziła rozmowy z co najmniej trzema inwestorami branżowymi dotyczące sprzedaży udziałów "F." Sp. z o.o., w szczególności z A. Sp. z o.o. oraz M. Sp. z o.o., a w okresie od grudnia 2009 r. do końca I kwartału 2010 r. z W. S.A., co czyniła w celu uratowania "F." Sp. z o.o. poprzez jej dokapitalizowane i dla dobra jej wierzycieli, oraz z opinii biegłego z zakresu rachunkowości i księgowości, na okoliczność ustalenia że treść dokumentów, którymi dysponowała Strona nie dawała podstaw do występowania z wcześniejszym wnioskiem o ogłoszenie upadłości, potwierdzenia, że dopiero bilans finansowy spółki na koniec 2009 r. wykazywał ujemne wyniki finansowe, a także innych dowodów powołanych przez Skarżącego przed organem I i II instancji,

- art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. i w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęcie, że organ w sposób wyczerpujący, wnikliwy i szybki wyjaśnił i zbadał stan faktyczny sprawy, podczas gdy organ oddalił wnioski dowodowe Skarżącego, co skutkowało wydaniem decyzji ustalającej odpowiedzialność Skarżącego jako byłego prezesa zarządu za zaległości "F." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej, podczas gdy nie było podstaw do wydania takiej decyzji, oraz przyjęcie, że w okresie poprzedzającym złożenie przez Skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki istniały przesłanki do ogłoszenia upadłości, podczas gdy takiego wniosku nie sposób było wnioskować z dokumentacji finansowej "F." Sp. z o.o.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że dowody wskazane powyżej mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ miały na celu wykazanie, jaka była sytuacja finansowa Spółki w okresie grudnia 2008 - czerwiec 2010. Stwierdzenie, że kondycja finansowa Spółki we wskazanym okresie nie zagrażała dalszemu jej funkcjonowaniu, w tym dalszemu regulowaniu zobowiązań przez Spółkę, mogłoby bowiem doprowadzić organ do wniosku, że nie było podstaw do złożenia przez Spółkę wniosku o ogłoszenie upadłości przed dniem 16 kwietnia 2010 r., a tym samym, że Skarżący nie ponosi odpowiedzialności za zaległości Spółki.

W skardze zarzucono, że w związku z brakiem podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieprzeprowadzeniem postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez Skarżącego oraz brakiem prawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, że wniosek o ogłoszenie upadłości winien być złożony do dnia 3 lutego 2009 r. Zdaniem Skarżącego znajduje to potwierdzenie w postanowieniu Sądu Rejonowego W. z dnia (...) lipca 2011 r., sygn. akt (...), w którym stwierdzono, że mając na uwadze obiektywny ogląd ekonomicznej sytuacji upadłej Spółki, właściwym czasem do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości był październik 2009 r., mimo że wniosek należałoby i tak traktować jako spóźniony, ale nie pozwalający na przypisanie Skarżącemu winy, najpóźniej zaś nastąpić to powinno w końcu stycznia 2010 r.

W ocenie Skarżącego dokumenty finansowe Spółki nie wskazywały na zasadność występowania w 2009 r. z wnioskiem inicjującym postępowanie upadłościowe. Dopiero wyniki finansowe za cały 2009 r. i rozliczenie okresu księgowego wrzesień - grudzień 2009 r. w miesiącach styczeń-marzec 2010 r. spowodowały, że Skarżący we właściwym ustawowym terminie wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki (kwiecień 2010 r.), czego organ nie wziął pod uwagę przy wydaniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący podniósł, że przeprowadzenie i prawidłowa ocena dowodów przedstawionych przez Skarżącego w piśmie z dnia 4 grudnia 2014 r. pozwoliłaby na prawidłowe ustalenie, że w niniejszej sprawie nie można Skarżącemu przypisać winy w nieterminowym złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Skarżący złożył wniosek o ogłoszenie upadłości zaraz po powzięciu informacji o ujemnym wyniku finansowym Spółki za rok 2009 r. Złożenie wniosku w takim terminie w żaden sposób nie prowadziło do skutku w postaci pokrzywdzenia wierzycieli, co organ nieprawidłowo pominął przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

3. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwanej "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

4. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w terminie płatności zobowiązania za miesiące grudzień 2009 r. - luty 2010 r. istniały przesłanki wystąpienia przez Skarżącego o ogłoszenie upadłości zarządzanej przez niego Spółki, a jeżeli tak, to czy nie wystąpienie o ogłoszenie upadłości w tym czasie nastąpiło bez jego winy.

5. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

6.1. W niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości F. Sp. z o.o. z tytułu wpłat na PFRON za okres od grudnia 2009 r. do lutego 2010 r.

Rozważając wystąpienie przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w niniejszej sprawie, przede wszystkim podnieść należy, że niesporne jest, że Skarżący był członkiem zarządu Spółki w okresie, w którym upływał termin wpłat na PFRON za okres od grudnia 2009 r. do lutego 2010 r. Jednocześnie Strona wskazała, że nie posiada wiedzy o mieniu Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości Spółki wobec PFRON.

6.2. Stosownie do postanowień art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji do wpłat na PFRON stosuje się odpowiednio przepisy O.p.

Istotą postępowania w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółek kapitałowych jest badanie przesłanek pozytywnych i negatywnych mających znaczenie dla określenia istnienia odpowiedzialności konkretnego członka zarządu. Przesłanki odpowiedzialności osób trzecich - członków zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tych spółek określa art. 116 § 1 O.p. Według postanowień tego przepisu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Prawidłowym było zastosowanie wskazanego przepisu w brzmieniu obowiązującym w grudniu 2009 r., a więc bez uwzględnienia późniejszych zmian.

6.3. Pozytywną przesłanką obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu jest nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, przy czym może to nastąpić jedynie po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II FPS 6/08, publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwana "CBOSA"). Zatem o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, w rozumieniu art. 116 O.p., nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wydanie, w jego konsekwencji, postanowienia w sprawie umorzenia tego postępowania. Mogą za tym przemawiać inne działania organu egzekucyjnego, niekoniecznie zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Muszą one jednak nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 233/06, CBOSA).

Przeniesienie odpowiedzialności za składki na członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest możliwe także po utracie bytu prawnego przez spółkę wskutek ukończenia postępowania upadłościowego i wykreślenia tego podmiotu z Krajowego Rejestru Sądowego (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt II UZP 6/08). Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt II UK 7/11, uznanie egzekucji za bezskuteczną może nastąpić także w przypadku, kiedy na przykład w postępowaniu upadłościowym wierzyciel nie uzyskał pełnego zaspokojenia w wyniku zakończenia postępowania upadłościowego.

6.4. Przed przystąpieniem do rozważenia sporu wyjaśnić należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we "właściwym czasie", o którym mowa w art. 116 § 1 O.p., powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego i układowego, które obecnie regulowane jest przepisami ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze.

Aby członkowi zarządu spółki kapitałowej można było przypisać odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki powstałe w okresie pełnienia przez niego funkcji, spółka w okresie tym musi znajdować się w stanie uzasadniającym wystąpienie o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Wynika to z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09 (CBOSA), w świetle której członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może również po zakończeniu pełnienia tej funkcji uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe powstałe w tym czasie, jeżeli wykaże w postępowaniu podatkowym, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania zapobiegającego upadłości (postępowanie układowe).

W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "zgodnie z art. 5 § 1 Prawa upadłościowego przedsiębiorca zobowiązany jest nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Wszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego może nastąpić wtedy, gdy wystąpią ustawowe przesłanki. Czasem właściwym do podjęcia tych czynności jest czas, w jakim zarząd spółki, niebędący w stanie zrealizować zobowiązań względem jej wierzycieli, powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wierzycieli. Celem postępowania upadłościowego jest ochrona praw wierzycieli oraz zaspokojenie roszczeń wobec upadłego w sposób przewidziany przepisami. Termin 14 dni na złożenie przez przedsiębiorcę wniosku o ogłoszenie upadłości, liczony od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, ma na celu ograniczenie do niezbędnego minimum okresu, w którym dłużnik może rozporządzać swoim majątkiem w sposób odmienny, niż czyniłby to syndyk po ogłoszeniu upadłości. Członkowie zarządu dłużnika będącego osobą prawną, nie dochowując tego terminu i rozporządzając majątkiem przedsiębiorcy, narażają prawa wierzycieli. W związku z powyższym należy zaznaczyć, że rygor zawarty w art. 5 § 1 Prawa upadłościowego jest emanacją naczelnej zasady tego rozporządzenia (tj. ochrony praw wierzycieli) i jako taki powinien być interpretowany w świetle art. 116 Ordynacji podatkowej".

W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził też, że:

1) w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p.;

2) odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki upadłości;

3) z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, że ponosi winę za jego niewypełnienie; w każdym przypadku należy zatem ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony;

4) jeśli w okresie pełnienia funkcji przez członka zarządu nie zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości, to późniejsze pogorszenie się sytuacji finansowej spółki w okresie, kiedy już tej funkcji nie pełnił, powoduje uwolnienie tego członka zarządu od odpowiedzialności ukształtowanej w art. 116 § 1 O.p.;

5) w decyzji podjętej na podstawie art. 116 § 1 O.p. organ podatkowy zobowiązany jest wskazać istnienie przesłanek odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe oraz zbadać, czy nie zachodziły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. W przypadku orzeczenia odpowiedzialności byłych członków zarządu tych spółek, badanie przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność z uwagi na podstawy ogłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego może dotyczyć wyłącznie okresu, w którym osoby te pełniły obowiązki członka zarządu i dotyczyć zobowiązań podatkowych powstałych w tym okresie (art. 116 § 2 O.p.);

6) badanie przez organ podatkowy "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustaloną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy.

Z powyższego wynika m.in., że organ tylko wtedy może wydać decyzję o odpowiedzialności członka zarządu, gdy wykaże, że wystąpiły okoliczności uzasadniające złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości i z winy członka zarządu taki wniosek nie został złożony.

Dlatego też określając zakres obowiązków dowodowych organów podatkowych w rozpoznanej sprawie, których niespełnienie zarzucał Skarżący, Sąd wziął również pod uwagę konieczność wykazania istnienia przesłanek upadłości Spółki w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji w zarządzie.

6.5. Co do zasady, o winie członka zarządu w niezgłoszeniu upadłości we właściwym czasie można mówić, jeżeli nie dopełni on określonych przepisami szczególnymi wymogów związanych ze zgłoszeniem upadłości. Jak zasadnie wskazały organy, wymogi te zostały skonkretyzowane w Prawie upadłościowym i naprawczym, w brzmieniu obowiązującym w 2009 r.

Zgodnie z art. 21 p.u.n. dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (ust. 1). Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami (ust. 2).

Przepis art. 10 p.u.n. stanowi, że upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny.

Stosownie zaś do art. 11 p.u.n., dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (ust. 1). Dłużnika, będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (ust. 2). W art. 11 p.u.n. ustawodawca przewidział więc dwie niezależne przesłanki ogłoszenia upadłości dłużnika będącego osobą prawną. Wystąpienie którejkolwiek z nich obliguje członka zarządu do zgłoszenia wniosku o upadłość spółki.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 1211/12 (CBOSA), zgodnie z którym powstanie sytuacji, gdy dłużnik zaprzestał wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań, nakłada obowiązek zgłoszenia w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości, nawet gdy dłużnik nie znajduje się w sytuacji takiej, iż jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów (por. też postanowienie Sądu Najwyższego z 8 stycznia 2013 r. sygn. akt III KK 117/12; OSNKW 2013/3/25). Z punktu widzenia wystąpienia przesłanki zaprzestania płacenia długów nie ma znaczenia ani wartość i charakter zadłużenia (mogą to być zarówno zobowiązania publicznoprawne, jak i cywilnoprawne), ani też powód, dla którego dłużnik przestał płacić swoje zobowiązania.

Właściwy czas do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustalaną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy. Dla jego określenia nie ma znaczenia subiektywne przekonanie członków zarządu. Zatem moment zgłoszenia wniosku o upadłość nie może być pozostawiony swobodnemu uznaniu członkowi zarządu, gdyż punktem odniesienia w tym zakresie są przepisy prawa upadłościowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1287/05 - CBOSA).

6.6. Prowadząc działalność w trudnej sytuacji gospodarczej, jak również podejmując działania naprawcze mające na celu ratowanie spółki, organ zarządczy podejmuje działania należące do kategorii tzw. ryzyka gospodarczego. Oznacza to, że - jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - członek zarządu winien liczyć się z koniecznością ogłoszenia upadłości spółki także w sytuacji, gdy podejmowane działania nie przyniosą zamierzonego rezultatu lub z poniesieniem odpowiedzialności za nagromadzone długi (por. dla przykładu wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Poznaniu z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Po 970/13; w Krakowie w wyroku z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 127/12 czy w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 258/10 - CBOSA). Kwintesencją powyższej tezy stanowi wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt. II FSK 110/10 - CBOSA, w którym stwierdzono, że nie można odmówić członkowi zarządu prawa do podjęcia ryzyka i niezgłoszenia wniosku o upadłość, mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych w sytuacji, gdy według jego oceny uda się opanować sytuację finansową i w konsekwencji spłacić całość zobowiązań. Jednak jeśli zarządzający spółką takie ryzyko podejmuje, to musi to czynić ze świadomością odpowiedzialności z tym związanej i liczyć się z tym, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji rodzącej w konsekwencji choćby częściową niemożność zaspokojenia długów przez spółkę, to sam będzie musiał ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową.

Jeżeli istnieją przesłanki do ogłoszenia upadłości, zaś zarząd nie składa takiego wniosku, licząc na poprawę sytuacji gospodarczej, podejmuje to na własne ryzyko. Pogląd taki wyraził między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 14 lipca 2011 r. (sygn. akt I SA/Gl 1347/10 - CBOSA) stwierdzając, że członek zarządu osoby prawnej, która stała się niewypłacalna w rozumieniu przepisów ustawy prawo upadłościowe i naprawcze nie może uwolnić się od odpowiedzialności za jej zobowiązania podatkowe powołując się na potencjalną możliwość radykalnej poprawy rentowności firmy, nawet jeżeli wykaże, że liczne, sensowne działania w tym kierunku podejmował.

6.7. Sąd wyjaśnia, że brak winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość może być odnoszony jedynie do wyjątkowych sytuacji, w których członek zarządu nie ma wiedzy co do rzeczywistej sytuacji w zakresie płacenia zobowiązań przez spółkę z uzasadnionych (obiektywnie) przyczyn i przy dołożeniu należytej staranności nie może tej wiedzy uzyskać albo podjąć stosownych działań (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II UK 265/10). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1251/10 - CBOSA wskazał, że sformułowanie art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że w zamiarze ustawodawcy, od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki uwalnia członka zarządu obiektywna niezawiniona niemożność podjęcia działań wymienionych w tym przepisie, a nie świadome ich niepodjęcie, nawet jeśli w ocenie danego członka zarządu były racjonalne przyczyny takiej decyzji.

7.1. Zważywszy, że Sąd Rejonowy W. postanowieniem z dnia (...) czerwca 2010 r. na wniosek Skarżącego z dnia 14 kwietnia 2010 r. ogłosił upadłość likwidacyjną F. Sp. z o.o. wyjaśnienia wymaga znaczenie prawne tego orzeczenia dla kwestii, które okazały się sporne w przedmiotowej sprawie.

7.2. Zgodnie z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Należy także zaznaczyć, że moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu charakteryzuje się dwoma aspektami. Pierwszy aspekt (prawomocność w sensie pozytywnym) oznacza, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak to przyjęto we wcześniejszym prawomocnym wyroku, co gwarantuje poszanowanie dla orzeczenia sądu ustalającego lub regulującego stosunek prawny stanowiący przedmiot rozstrzygnięcia. Określone w art. 365 § 1 k.p.c. związanie stron, sądów oraz innych organów i osób treścią prawomocnego orzeczenia wyraża nakaz przyjmowania przez nie, że w objętej nim sytuacji stan prawny przedstawiał się tak, jak to wynika z sentencji wyroku. Natomiast, negatywna strona prawomocności materialnej polega na wykluczeniu możliwości ponownego rozpoznania sprawy między tymi samymi stronami, co do tego samego przedmiotu. Jest to negatywna przesłanka procesowa, określana jako powaga rzeczy osądzonej, czyli res iudicata, która została uregulowana w art. 366 k.p.c. (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I UK 191/10 LEX nr 896481, z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt II PK 302/08, LEX nr 513001 oraz z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt II CSK 347/07, LEX nr 345525).

Stwierdzenie, że art. 365 § 1 k.p.c. przypisuje prawomocnemu orzeczeniu sądu moc wiążącą nie tylko wobec stron i sądu, który je wydał, lecz również innych sądów, organów państwowych oraz organów administracji publicznej, a w wypadkach prawem przewidzianych także innych osób, oznacza jedynie tyle, że żaden z wymienionych podmiotów nie może negować faktu istnienia prawomocnego orzeczenia i jego treści, niezależnie od tego, czy był, czy nie był stroną tego postępowania. Jednakże mocy wiążącej prawomocnego wyroku, w rozumieniu art. 365 § 1 k.p.c., nie można rozpatrywać w oderwaniu od art. 366 k.p.c., który przymiot powagi rzeczy osądzonej odnosi tylko "do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami". Granice przedmiotowe powagi rzeczy osądzonej określa przedmiot rozstrzygnięcia i jego podstawa faktyczna, natomiast jej granice podmiotowe obejmują tożsamość obydwu stron procesu, a więc powoda i pozwanego, a także ich następców prawnych. Zatem, związanie sądu prawomocnym orzeczeniem, zapadłym w innej sprawie, na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. (rozumiane jako rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej) występuje w zasadzie przy tożsamości nie tylko przedmiotowej, ale i podmiotowej obu tych spraw (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 sierpnia 2013 r., sygn. akt III AUa 1935/12, LEX nr 13626930).

7.3. Reasumując, prawomocne orzeczenie sądu powszechnego w przedmiocie ogłoszenia upadłości wiąże zarówno organy rozstrzygające sprawę w toku instancji, jak i sąd administracyjny.

8. 1. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższe wywody i uznaje je za własne, a przenosząc je na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdza, że organ jest w błędzie twierdząc, że "sytuacja majątkowa Spółki w okresie sprawowania przez stronę funkcji członka zarządu, nie ma znaczenia dla sprawy i nie stanowi przesłanki do uwolnienia Pana R.C. od odpowiedzialności za zaległości podatkowe F. Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej zgodnie z art. 116 Ordynacji podatkowej". Jak wyżej wskazano, ta okoliczność ma fundamentalne znaczenie dla ustalenia, czy istniały przesłanki wnioskowania o ogłoszenie upadłości.

Przypominając tezę powołanej wyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09 (CBOSA), Sąd wskazuje, że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p.

Zdaniem Sądu, błędny wywód prawny organu nie miał jednak wpływu na rozstrzygnięcie. Akta sprawy wskazują bez żadnych wątpliwości, że organ prawidłowo lokuje właściwy czas na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w styczniu 2010 r. Sąd zwraca uwagę, że K. Sp. z o.o. jako wierzyciel F. Spółka z o.o. już wcześniej składał wniosek o ogłoszenie upadłości (stan zaległości na 13 grudnia 2001 r. to 189.325,55 zł). Także inny wierzyciel (P. S.A.) niezależnie od Skarżącego złożył wniosek o ogłoszenie upadłości, wskazując m.in. na zaległości powstałe w dniu 15 stycznia 2010 r. na kwotę 25.798,21 zł).

W kwestii ustalenia właściwego czasu, w którym powinien być złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, Skarżący sam przywołuje treść uzasadnienia postanowienia z dnia (...) lipca 2011 r., sygn. akt (...), w którym Sąd Rejonowy W., wskazuje że "mając na uwadze obiektywny ogląd ekonomicznej sytuacji upadłej spółki właściwym czasem do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości był październik 2009 r., mimo że wniosek należałoby i tak traktować jako spóźniony, ale nie pozwalający na przypisanie Skarżącemu winy, najpóźniej zaś nastąpić to powinno w końcu stycznia 2010 r." Z tego wynika, że w końcu stycznia 2010 r., nie tylko istniały już przesłanki złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, ale także można przypisać Skarżącemu winę, że taki wniosek nie został w tym czasie zgłoszony. To postanowienie Sądu jest też przywołane w postanowieniu Sądu Rejonowego W. W. z dnia (...) lutego 2014 r., sygn. akt (...), w którym to Sąd przypomniał, że wobec Skarżącego ogłoszono zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na okres 4 lat, właśnie za niewywiązanie się z obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie.

Wywody Skarżącego pozostają więc w kolizji z ustaleniami sądów powszechnych orzekającymi w kwestii upadłości.

8.2. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu orzekającego w tej sprawie, dalsze prowadzenie postępowania dowodowego w kwestii właściwego czasu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie było potrzebne. Zebrane dowody wskazują na stale rosnącą listę wierzytelności, wśród których pojawił się też PFRON. Nie można ignorować ustaleń sądów powszechnych. W tym kontekście nie było więc uzasadnionej potrzeby prowadzenia dalszych dowodów z dokumentacji finansowej Spółki oraz powoływania biegłego z zakresu rachunkowości i księgowości do wydania opinii w kwestii właściwego czasu na wnioskowanie o ogłoszenie upadłości.

9. 1. Skarżący wywodzi, że jako Prezes Zarządu na bieżąco kontrolował stan finansów posiadanej Spółki oraz prawidłowość i terminowość regulowanych zobowiązań. Strona osobiście wydawała dyspozycję co do płatności na rzecz dostawców. Co miesiąc główna księgowa przedstawiała stronie analizy z wyliczonymi głównymi parametrami finansowymi, w tym raporty księgowe z wynikiem finansowym Spółki w ujęciu bilansowym i podatkowym. Jak twierdzi Skarżący, jego asystentka sporządzała dodatkowo uproszczone analizy finansowe dotyczące wyników poszczególnych placówek księgarskich. Bilanse i rachunki zysków i strat były wykonywane wielokrotnie w ciągu roku. Spółka sporządzała również cyklicznie "oświadczenia o spłacie wierzytelności i innych długów", które dawały Stronie należyty obraz finansów prowadzonej Spółki.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje, że organ kwestionuje twierdzenia Skarżącego co do opisanych wyżej działań. Nie ma więc potrzeby prowadzenia dowodów, czy te czynności miały miejsce i czy przedstawiały się dokładnie tak, jak je opisuje Skarżący.

Skarżącemu umyka jednak to, że nawet podejmując te działania nie ujawnił tego, że najpóźniej z końcem stycznia 2010 r. należało zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości. Z tego wynika, że opisane czynności kontrolne i nadzorcze Prezesa Spółki albo nie były dostatecznie wnikliwe, albo wnioski wyprowadzone z tych czynności przez Skarżącego co do sytuacji finansowej zarządzanej Spółki były nazbyt optymistyczne.

9.2. To nie bilans finansowy Spółki za 2009 r. i roczne wyniki finansowe decydują o istnieniu przesłanek do wnioskowania o ogłoszenie upadłości, ale to, czy i w jakim zakresie Spółka wywiązywała się ze swoich zobowiązań oraz jaka była relacja tych zobowiązań do aktywów Spółki.

W niniejszej sprawie właściwy czas na wnioskowanie o ogłoszenie upadłości był w końcu stycznia 2010 r. i Skarżący nie powinien zwlekać ze złożeniem tego wniosku w oczekiwaniu na bilans roczny.

Sąd Rejonowy w postanowieniu z dnia 3 lutego 2014 r. kończącym postępowanie upadłościowe prezentuje zupełnie odmienną ocenę działania Skarżącego jako Prezesa F. Spółka z o.o. niż tę którą przedstawiono w skardze, wskazując, że "Skarżący sukcesywnie doprowadzał przedsiębiorstwo do coraz to większej zapaści finansowej. Jego bilansową oznaką była powiększająca się strata z działalności gospodarczej oraz malejąca wartość kapitału własnego, świadcząca o szybkim przyroście zobowiązań w relacji do stanu aktów majątkowych".

10. 1. Wykazując, że obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości istniał, lecz nie został terminowo wykonany należy rozważyć, czy Skarżący zwlekając ze zgłoszeniem wniosku o ogłoszenie upadłości czynił to bez swojej winy.

W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał w tej kwestii braku swojej winy. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący prowadził negocjacje mając na celu dokapitalizowanie zarządzanej Spółki. Te działania "ratunkowe" trwały do końca pierwszego kwartału 2010 r. Skarżący podjął więc ryzyko gospodarcze mimo powstawania zaległości w zakresie danin publicznych na rzecz PFRON i związanego z tym prawnego obowiązku wnioskowania o ogłoszenie upadłości. Sąd nie kwestionuje intencji jakimi kierował się Skarżący próbując ratować Spółkę. Jednak ostatecznym i obiektywnym ich efektem okazało się generowanie dalszych zaległości wobec PFRON, których nie zaspokojono w postępowaniu upadłościowym. Skarżący nie może więc oczekiwać, że skutkami swoich nietrafionych decyzji biznesowych, prowadzących do opóźnienia w uruchomieniu procedury upadłościowej, która w założeniu ma też chronić wierzycieli, może obciążać wierzyciela publicznoprawnego - PFRON.

10.2. W ocenie Sądu, nie było potrzeby prowadzenia dowodów mających wykazać, jakie działania ratunkowe były prowadzone na początku 2010 r. oraz oceny racjonalności tych działań. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ma to bowiem znaczenia, bo i tak nie może znieść winy Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie. W tej sprawie nie chodziło o to, aby organ przypisywał Skarżącemu winę za niezgłoszenie wniosku we właściwym czasie, ale aby to Skarżący wykazał, że takiej winy nie ponosi.

11. 1. Stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z tego względu zarzuty Skarżącego odnoszone do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego Sąd rozpoznaje na gruncie adekwatnych przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa jako aktu normującego postępowanie podatkowe prowadzone w rozpoznawanej sprawie.

11.2. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej dotyczące prowadzenia postępowania podatkowego niezgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i zasadą zaufania do organów podatkowych nie są zasadne. Ustalony przez organy stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Organ wykazał się aktywnością w pozyskiwaniu materiału dowodowego i wyczerpująco rozpatrzył jego całość, co pozwoliło na dokonanie subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną i prawidłowe ustalenie skutków prawnych tych faktów. Sąd nie znajduje wątków faktycznych mogących wpływać na wynik sprawy, które pozostają nadal niewyjaśnione.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oceniając zgromadzony przez organ w niniejszej sprawie materiał dowodowy, a także wnioski wyciągnięte na jego podstawie należy stwierdzić, że organ nie uchybił wyżej wskazanym przepisom Ordynacji podatkowej regulujących zasady postępowania dowodowego.

11.3. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że nie są zasadne zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego i przepisów postępowania, a w szczególności zarzuty naruszenia przepisów wskazanych przez Skarżącego, rozpoznając adekwatne przepisy O.p. zamiast przepisów k.p.a.

12. 1. Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonej decyzji naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części.

12.2. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało skargę oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.