III SA/Wa 2585/05 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 239169

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2005 r. III SA/Wa 2585/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Płusa (spr.).

Asesorzy WSA: Ewa Radziszewska-Krupa, Alojzy Skrodzki.

Protokolant: Lidia Wasilewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2005 r. sprawy ze skargi Czesławy W. i Adama W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 lipca 2005 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r.

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 25 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA 94/03) uchylił decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 9 grudnia 2002 r. utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w R. z dnia 20 sierpnia 2002 r. w przedmiocie określenia Adamowi i Czesławie W. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, iż organy podatkowe nie podjęły w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności zawarcia i wykonywania umowy dzierżawy, na podstawie której "A." s.c. - której skarżący był wspólnikiem, dokonywała odpisów amortyzacyjnych od budynku i budowli wzniesionych na dzierżawionej od skarżących nieruchomości. Odnosząc się do drugiej ze spornych w sprawie kwestii Sąd wskazał, że organy podatkowe słusznie stwierdziły, iż skarżący nie mieli podstaw do skorzystania z ulgi inwestycyjnej, o której mowa w art. 26a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) - dalej powoływanej jak "u.p.d.o.f.", nie ponieśli bowiem wydatków na budowę lub rozbudowę budynków, które enumeratywnie wymieniono w tym przepisie, a organy podatkowe w tym zakresie zebrały w całości materiał dowodowy i w sposób właściwy dokonały subsumcji stanu faktycznego.

Decyzją z dnia 17 marca 2005 r., wydaną w następstwie powyższego wyroku oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 grudnia 2004 r. uchylającej decyzję organu pierwszej instancji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. określił skarżącym wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. oraz wysokość odsetek od niezapłaconych przez skarżącego zaliczek na ten podatek. Organ podatkowy zakwestionował rozliczenie małżonków w zakresie ustalenia dochodu skarżącego osiągniętego w 2000 r. z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w "A." s.c. Wśród wymienionych w treści decyzji nieprawidłowości, dotyczących zaliczenia części wydatków tej spółki do kosztów uzyskania przychodu wskazał, iż spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych od wartości budynku warsztatowego wraz budowlami i sieciami zewnętrznymi znajdującymi się na działce nie będącej jej własnością, a jednocześnie, co do której nie wykazano istnienia umowy dzierżawy. Organ podatkowy przywołał treść § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1989 r. w sprawie uznawania składników majątkowych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek amortyzacji oraz zasad aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz. U. Nr 72, poz. 422 z późn. zm.) - dalej powoływanego jako "rozporządzenie Rady Ministrów", zgodnie z którym odpisów amortyzacyjnych mogą dokonywać podmioty gospodarcze, które wybudowały budynki lub budowle na cudzym gruncie, pod warunkiem że umowa najmu lub dzierżawy gruntów została zawarta na okres nie krótszy niż 10 lat. Właścicielami przedmiotowej działki byli skarżący - Adam i Czesława W., a więc oni zgodnie z art. 45 i art. 47 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) - dalej powoływanej jako "k.c." jako właściciele gruntu byli właścicielami wzniesionych na nim budynków. Organ podatkowy wyjaśnił, iż dwukrotnie wezwał skarżących do przedstawienia dowodów na okoliczność istnienie umowy dzierżawy działki. Pomimo wezwań nie stawili się oni w siedzibie organu podatkowego i nie przedstawili żadnych dowodów, czy wyjaśnień. Z tego względu organ podatkowy uznał, iż dokonane odpisy amortyzacyjne nie mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów spółki "A.".

Ponadto organ podatkowy wskazał na nieprawidłowości dotyczące odliczenia wydatków z tytułu ulgi inwestycyjnej. Wydatki te dotyczyły budowy budynków: mieszkalno-produkcyjnego oraz garażowo-gospodarczego, prowadzonej na działce stanowiącej własność skarżących. Organ podatkowy stwierdził, iż budynki te miały mieszany charakter i nie można było ich zaliczyć do grupy 1 podgrupy 10-13 lub podgrupy 18 klasyfikacji rodzajowej środków trwałych Głównego Urzędu Statystycznego. Z tego względu wydatki poniesione na ich budowę nie podlegały odliczeniu na podstawie art. 26a ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f. Organ podatkowy wyjaśnił również, iż wzniesione budynki nie były własnością spółki "A." i również z tego powodu wydatki te nie mogły podlegać odliczeniu jako wydatki inwestycyjne.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżących stwierdził, iż budynki wskazane w decyzji organu podatkowego, wzniesione na działce skarżących, za ich wiedzą i zgodą, stanowią nakłady spółki "A." będące jej własnością. Wskazał również, iż umowa dzierżawy działki została zawarta "per facta concludentia", a nie w formie pisemnej. Była wykonywana od 12 lat, a zatem spełnione były warunki umożliwiające dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od pobudowanych na działce budynków i budowli. Pełnomocnik skarżących zarzucił również nieuzasadnione zakwestionowanie charakteru budynków, z tytułu budowy których skarżący korzystali z ulgi inwestycyjnej.

Decyzją z dnia 20 lipca 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż po wniesieniu odwołania przeprowadzono dodatkowe postępowanie wyjaśniające na okoliczność istnienia umowy dzierżawy. Pomimo wezwań skierowanych do skarżących nie przedstawili oni żadnych dowodów potwierdzających powyższą okoliczności, ani nie złożyli w tym zakresie wyjaśnień. W związku z brakiem jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej ze strony skarżących organ odwoławczy uznał, iż odmowa zaliczenia przedmiotowych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów spółki "A." była prawidłowa. Powoływanie się przez skarżących na istnienie umowy zawartej w sposób dorozumiany, bez zapoznania organów podatkowych z treścią i charakterem oświadczeń woli stron tego stosunku cywilnoprawnego, nie mogło być, zdaniem organu odwoławczego, wystarczającym dowodem na to, iż taka umowa w rzeczywistości istniała. Dyrektor Izby Skarbowej uznał za niesłuszny zarzut pełnomocnika skarżących dotyczący własności nakładów poczynionych przez spółkę "A.", ponadto stwierdził, iż zasadne było zakwestionowanie odliczenia wydatków z tytułu ulgi inwestycyjnej, poniesionych na budowę budynków o charakterze mieszkalno-produkcyjnym oraz garażowo-gospodarczym. Mieszany charakter tych budynków oraz fakt, iż wzniesiono je na gruncie nie stanowiącym własności spółki "A." wykluczał bowiem dokonywanie odliczeń na podstawie art. 26a ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f. Z powyższych względów Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzuty podniesione w odwołaniu za nieuzasadnione i wobec prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji utrzymał ocenianą decyzję w mocy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w całości, zarzucając jej naruszenie:

1) prawa materialnego, tj. § 2 ust. 1, § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów oraz art. 26 ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f.

2) prawa procesowego, tj. art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) - dalej powoływanej jako "ord. pod."

W uzasadnieniu pierwszego z powyższych zarzutów wskazał, iż organy podatkowe nieprawidłowo uznały, iż spółka "A." nie może dokonywać odpisów amortyzacyjnych budynku warsztatowego wzniesionego na działce nie stanowiącej jej własności, ale użytkowanej na podstawie umowy dzierżawy zawartej "per facta concludentia" i wykonywanej od 12 lat. Stwierdził, iż budynki pobudowane na nieruchomości jednego ze wspólników za jego wolą i wiedzą, stanowiły nakłady spółki będące jej własnością, co umożliwiało dokonywanie odpisów amortyzacyjnych. Z tego samego względu niezasadne było uznanie, iż właścicielem budynków, z tytułu budowy których dokonywano odliczeń wydatków inwestycyjnych byli skarżący, podczas gdy w rzeczywistości stanowiły one nakłady spółki będące jej własnością i ulga inwestycyjna w tym zakresie spółce przysługiwała.

Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego pełnomocnik skarżących stwierdził, iż organy podatkowe nie wyjaśniły całokształtu sprawy i bezpodstawnie kwestionowały własność nakładów poczynionych przez spółkę ".A.". Za takie naruszenie uznać należało niezaliczenie budynku warsztatowo-produkcyjnego do grupy 1 podgrupy 101 klasyfikacji rodzajowej środków trwałych Głównego Urzędu Statystycznego, pomimo iż w części produkcyjnej koszty jego budowy poniosła Spółka, stanowił on zamkniętą i ograniczoną ścianami całość, a głównym przeznaczeniem budynku była działalność produkcyjna. Analogicznym naruszeniem było niezakwalifikowanie budynku garażowo-gospodarczego do grupy 1 podgrupy 11 rodzaj 266 wskazanej klasyfikacji, pomimo tego, iż był to budynek garażu, co było jego głównym i podstawowym przeznaczeniem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu pomiędzy skarżącymi a organami podatkowym sprowadza się w rozpatrywanej sprawie do oceny dwóch kwestii, rzutujących na prawidłowość ustalenia dochodu osiągniętego przez skarżącego z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w spółce "A." i dokonanych w związku z jej działalnością odliczeń, a co za tym idzie na prawidłowość określenia wspólnego dochodu i zobowiązania podatkowego obojga małżonków.

Zauważyć przy tym należy, iż kwestia prawidłowości rozliczenia skarżących z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten uchylając wyrokiem z dnia 25 maja 2004 r. zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej w W. omówił w uzasadnieniu swojego orzeczenia stwierdzone naruszenia przepisów postępowania i wskazał na konieczność dokonania dodatkowych ustaleń dotyczących istnienia umowy dzierżawy, na którą powoływali się skarżący. Wypowiedział się również, co do zakwestionowanego w decyzjach organów podatkowych odliczenia wydatków z tytułu ulgi inwestycyjnej. Oceniając ustalenia organów podatkowych Sąd jednoznacznie wskazał, iż skarżący nie mieli podstaw do skorzystania z ulgi inwestycyjnej przewidzianej w art. 26a ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f., ponieważ nie spełnili przesłanek uprawniających do skorzystania z ulgi. Skarżący nie ponieśli bowiem wydatków na rozbudowę lub budowę budynków, które enumeratywnie wymieniono w tym przepisie. Ponadto Sąd stwierdził, że organy podatkowe zebrały w tym zakresie w całości materiał dowodowy i w sposób właściwy dokonały subsumcji stanu faktycznego.

Wyjaśnić należy, iż tak wyrażona ocena prawna wiąże Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. Okoliczność ta wynika bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a.", zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W tej sytuacji zarówno organy podatkowe przeprowadzając ponownie postępowanie w sprawie, jak i Sąd oceniając decyzje wydane w tym postępowaniu nie mogą czynić ustaleń sprzecznych z oceną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2004 r. Z tego względu należy uznać, iż ustalenia dokonane przez organy podatkowe są prawidłowe, a zarzuty skargi w tej mierze bezzasadne.

Przechodząc natomiast do oceny drugiej ze spornych w sprawie kwestii Sąd zauważa, iż zgodnie ze wskazaniami zawartymi w przywołanym wyroku z dnia 25 maja 2004 r. organy podatkowe zobowiązane były do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego odnośnie istnienia lub nieistnienie umowy dzierżawy, na podstawie której spółka "A." mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych od wartości budynków i budowli wybudowanych na nie stanowiącej jej własności działce gruntu. W wyroku tym Sąd wyraził również pogląd, iż brak umowy dzierżawy w formie pisemnej nie niweczył jeszcze postępowania dowodowego, a organy podatkowe zobowiązane były zwrócić się do stron o przedstawienie źródeł dowodowych lub wskazanie środków dowodowych na okoliczność istnienia lub nieistnienia tej umowy, tak aby poznać treść i charakter oświadczenia woli stron badanego stosunku cywilnoprawnego.

Sąd w niniejszej sprawie oceniając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. stwierdził, iż organy podatkowe wywiązały się z zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 maja 2004 r. i podjęły starania, aby uzyskać od skarżących stosowne wyjaśnienia dotyczące umowy dzierżawy. O przedstawienie źródeł dowodowych lub wskazanie środków dowodowych zwrócono się do skarżącego zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w zleconym Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w R. na podstawie art. 229 ord. pod., postępowaniu uzupełniającym zebrany materiał dowodowy w postępowaniu odwoławczym. W stosunku do skarżącej zwrócono się natomiast o złożenie zeznań w charakterze świadka. Wezwania z dnia 12 stycznia 2005 r., 2 lutego 2005 r. 24 maja 2005 r., 10 czerwca 2005 r. oraz zawiadomienia o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego z dnia 17 lutego 2005 r. oraz 4 czerwca 2005 r., skierowane do skarżących w toku postępowania w obu instancjach, pomimo iż prawidłowo doręczane pełnomocnikowi skarżących to nie przyniosły żadnego efektu.

Zdaniem Sądu działania organów podatkowych wyczerpały, wynikający z art. 122 ord. pod., obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Obowiązek ten nie jest bowiem obowiązkiem nieograniczonym, na mocy którego organ zobowiązany byłby do poszukiwania dowodów pomimo zupełnie biernej postawy strony postępowania, która takimi dowodami może dysponować. Obowiązek ten musiał mieć w rozpatrywanej sprawie racjonalne granice i należy przyjąć, iż wobec braku innych dowodów przedstawionych przez skarżących, organy zobowiązane były ocenić fakt istnienia umowy dzierżawy na podstawie materiału, który udało się zebrać w sprawie.

W tej sytuacji prawidłowo przyjęły, że brak było przesłanek by uznać, iż istniała umowa dzierżawy gruntu, zawarta choćby w sposób dorozumiany, która mogłaby stanowić podstawę do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości budynku i budowli na tym gruncie wybudowanych. Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze pełnomocnik skarżących stwierdził, iż nie przedstawienie pisemnej umowy nie świadczyło o tym, że taka umowa nie istniała i z takim stwierdzeniem należy się zgodzić. Jednakże już argument, że zarówno wspólnicy spółki "A.", jak i właściciele nieruchomości potwierdzali istnienie umowy nie może uznany za zasadny. Z akt sprawy wynika bowiem, iż skarżący nie stawiając się na wezwania organu, nie udzielili stosownych wyjaśnień odnośnie łączącego strony stosunku cywilnoprawnego i nie potwierdzili faktu istnienia umowy.

Odnosząc się do regulacji umowy dzierżawy wskazać należy, iż zgodnie z art. 693 § 1 k.c. przez jej zawarcie wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Warunkiem koniecznym takiej umowy jest więc odpłatność, a umowa, która nie przewiduje płatności czynszu nie może być uznana za umowę dzierżawy. Okoliczność ta jest o tyle istotna, iż aby umowa, na której istnienie powoływali się skarżący w rozpatrywanej sprawie, mogła stanowić podstawę do dokonywania odpisów amortyzacyjnych na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów, musiała przewidywać płatność czynszu dzierżawnego. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby wspólnicy spółki potwierdzili okoliczność, choćby ustnego umówienia się na wysokość czynszu, czy też jego uiszczania przez spółkę "A." przez okres 12 lat - kiedy to umowa była ich zdaniem wykonywana. Z ustaleń organów podatkowych wynika także, iż przychodów z dzierżawy nie deklarowali sami skarżący.

Zauważyć należy, iż na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów, odpisów amortyzacyjnych mogły dokonywać podmioty gospodarcze, które wybudowały budynki lub budowle na cudzym gruncie, pod warunkiem że umowa najmu lub dzierżawy gruntów została zawarta na okres nie krótszy niż 10 lat. Przepis ten nie wprowadzał obowiązku zachowania formy pisemnej umowy dzierżawy, wynikała z niego natomiast konieczność jej zawarcia na nie mniej niż 10 lat. Zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 694 k.c. do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie z zachowaniem przepisów następujących po tym artykule. Odpowiednie zastosowanie znajdzie więc regulacja art. 660 k.c., który przewiduje, że umowa najmu nieruchomości lub pomieszczenia na czas dłuższy niż rok powinna być zawarta na piśmie, a w razie niezachowania tej formy poczytuje się umowę za zawartą na czas nie oznaczony. Przyjmując więc, iż strony zawarły umowę dzierżawy w sposób dorozumiany, bez zachowania formy pisemnej i nie przewidując innego okresu jej trwania, należy uznać, iż zawarły ją na czas nie oznaczony, bowiem innych wyjaśnień w sprawie nie przedstawiono.

Umowa zawarta na czas nie oznaczony nie ma takiego samego skutku jak umowa zawarta na czas oznaczony nie krótszy niż 10 lat, o której mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów. Jedynie w stosunku do pierwszej ze wskazanych umów ma zastosowanie art. 704 k.c. stwierdzający, iż w braku odmiennej umowy dzierżawę gruntu rolnego można wypowiedzieć na jeden rok naprzód na koniec roku dzierżawnego, inną zaś dzierżawę na sześć miesięcy naprzód przed upływem roku dzierżawnego. Strony umowy dzierżawy zawartej na czas oznaczony nie mają bowiem swobodnej możliwości wypowiedzenia tej umowy. Możliwość to ograniczona być musi do przypadków określonych w umowie - jeżeli strony je zastrzegą. Uznać należy, iż wskazanie w treści § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów wymogu umowy dzierżawy zawartej na okres nie krótszy niż 10 lat miało na celu zapobieżenie możliwości rozwiązania zawartej umowy wcześniej niż przed upływem 10 lat od jej zawarcia, a więc w okresie amortyzacji budynków lub budowli wybudowanych na cudzym gruncie. Z tego względu wskazane okoliczności wpływają na ocenę wyjaśnień skarżących, iż zawarta umowa pozwalała dokonywać im odpisów amortyzacyjnych na podstawie powołanego wyżej przepisu rozporządzenia Rady Ministrów.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a wydane w sprawie decyzje są zgodne z prawem. Zaprezentowane w nich stanowisko odnośnie braku podstaw do zastosowania przez skarżących odliczeń z tytułu ulgi inwestycyjnej jest zgodne z oceną prawną zawartą w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2004 r., a więc nie narusza art. 153 u.p.p.s.a. i nie może być w tym zakresie wzruszone.

Odnosząc się natomiast do domniemanej umowy dzierżawy łączącej strony wskazać należy, iż organy wywiązały się przy ustaleniu faktu jej istnienia bądź nieistnienia z obowiązków wynikających z art. 122 oraz art. 187 § 1 ord. pod. Podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Ponadto na podstawie art. 123 § 1 ord. pod. zapewniono skarżącym czynny udział w postępowaniu. Z dokonanych ustaleń nie wynikało natomiast, iż pomiędzy spółką "A." a skarżącymi istniała umowa dzierżawy nieruchomości, na podstawie której spółka była uprawniona do amortyzowania wzniesionych na tej nieruchomości budynków i budowli. Wiąże się to z zaniedbaniem samych wspólników spółki. W ich interesie leżało bowiem zawarcie umowy dzierżawy w formie pisemnej, co ułatwiłoby dowiedzenie faktu jej istnienia - choćby na potrzeby postępowania podatkowego dotyczącego dokonywanych przez spółkę odpisów amortyzacyjnych. Jeżeli jednak nie dochowali oni tej formy i nie podjęli starań by udowodnić okoliczności zawarcia umowy w inny sposób, to ponoszą negatywne konsekwencje tego stanu rzeczy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszeń prawa materialnego i procesowego mogących stanowić podstawę do uwzględnienia skargi, dlatego też na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.