Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3013618

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 8 sierpnia 2019 r.
III SA/Wa 2292/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz.

Sędziowie WSA: Katarzyna Owsiak (spr.), Anna Zaorska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia (...) maja 2018 r., nr (...)

Uzasadnienie faktyczne

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO/organ odwoławczy) z dnia (...) lipca 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) maja 2018 r. (dalej: Prezydent/organ pierwszej instancji) w sprawie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w W. przy ul. (...).

1.2. Z akt sprawy wynika, że w dniu 21 marca 2018 r. do Urzędu Dzielnicy W. W. wpłynął wniosek D. K. (dalej: Skarżąca/Strona) o umorzenie zaległości kwoty 2353 zł wraz z odsetkami z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z nieruchomości położonej w W. na terenie (...) W., przy ul. (...), za okres od lipca 2013 r. do stycznia 2014 r. oraz od lipca 2014 r. do lutego 2018 r. Uzasadniając wniosek Skarżąca podała, że od kilku lat jej sytuacja materialna jest bardzo trudna. Skarżąca nie mogła szukać pracy, ponieważ nie pozwalał jej na to stan zdrowia.

Powyższy wniosek został uzupełniony w dniu 5 kwietnia 2018 r. poprzez złożenie zeznania podatkowego za 2017 r. Skarżącej oraz córki Skarżącej - P. G.

1.3. Decyzją z dnia (...) maja 2018 r. Prezydent odmówił umorzenia zaległości za okres od lipca 2013 r. do stycznia 2014 r. oraz od lipca 2014 r. do lutego 2018 r., z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w W. na terenie W., przy ul. (...) w kwocie 2.578,00 zł (należność główna 2.295,00 zł oraz planowane na dzień 21 marca 2018 r. odsetki w wysokości 283,00 zł).

Organ pierwszej instancji wskazał, że Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z dorosłą córką. Dochód Skarżącej oraz jej córki uzyskiwany w 2017 r. utrzymuje się na podobnym poziomie, co w latach poprzednich i wynosi łącznie ok. 3.572 zł miesięcznie. Prezydent powołał się na decyzję wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z (...) grudnia 2017 r., w której wskazano, że miesięczne wydatki związane z utrzymaniem domu Skarżącej wynoszą łącznie 2.903 zł, zatem w skali miesiąca Stronie pozostaje do dyspozycji około 647 zł wolnych środków. Organ pierwszej instancji wskazał również, że Skarżąca ma problemy zdrowotne, od dwóch lat jest pacjentką dwóch poradni specjalistycznych, w których nadal kontynuuje leczenie.

W ocenie Prezydenta, nie zaistniały w przedmiotowej sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego wymienione w art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, dalej: O.p.). Prezydent wskazał, że sytuacja materialna, w jakiej znajduje się Skarżąca, nie zagraża jej egzystencji i nie stanowi przesłanki do udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości.

1.4. Pismem z dnia 6 czerwca 2018 r. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta z dnia (...) maja 2018 r.

Skarżąca podała, że w czasie, gdy powstała zaległość, jej stan psychiczno-fizyczny był bardzo słaby. Skarżąca nie miała pracy, ani sił. Do 2014 r. Skarżąca opiekowała się swoją ciężko chorą, niepełnosprawną, leżącą matką. Po jej śmierci Skarżąca sama miała kłopoty ze zdrowiem i wskazała na swoje problemy zdrowotne. Skarżąca argumentowała, że ma bardzo małą emeryturę - 600 zł. Nie ma możliwości spłaty zaległości, natomiast zobowiązuje się do opłaty za odpady na bieżąco. Skarżąca odnosząc się do argumentu organu pierwszej instancji, że we wspólnym gospodarstwie domowym (tzn. Skarżąca i jej córka) pozostaje 600 zł, podała, że jej córka ma 35 lat, ma swoją pracę i swoje wydatki osobiste.

1.5. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia (...) lipca 2018 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta z dnia (...) maja 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcia organów administracji powinny opierać się na przepisach prawa, w szczególności przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a także na przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 z późn. zm., dalej "u.f.p."). Przywołał treść przepisów art. 60, 64 ust. 1 oraz 67 ust. 1 u.f.p.

SKO wskazało, że w przepisie art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p. ustawodawca przewidział wyjątek od obowiązującej w polskim prawie zasady obowiązkowego płacenia należności publicznoprawnych, realizowany poprzez dopuszczenie możliwości udzielenia ulg w ich spłacie. W przepisie tym poprzez użycie zwrotu "może" wyraźnie wskazano, że organ podatkowy nie jest zobligowany do podjęcia decyzji o rozłożeniu na raty lub umorzeniu należności. Zatem decyzja w sprawie rozłożenia na raty zapłaty lub umorzenia należności jest podejmowana w ramach tzw. uznania administracyjnego.

Zdaniem SKO, organ pierwszej instancji rozważył i uzasadnił w kwestionowanej decyzji wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, zaś uzasadnienie podjętego stanowiska jest wystarczające do uznania, iż nastąpiło należyte wyjaśnienie okoliczności sprawy. W ocenie SKO, organ pierwszej instancji dokonał szczegółowej analizy załączonych do wniosku: PIT 40A za 2017 r. i PIT 11 za 2017 r. Skarżącej, PIT-y 11 za 2017 r. córki Skarżącej, decyzji ZUS z dnia (...) grudnia 2017 r. o przeliczeniu emerytury i decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. W. z dnia (...) grudnia 2017 r. o odroczeniu płatności zaległości podatkowej w podatku od spadku i darowizn z tytułu nabycia spadku po E. U. K. F. Dodatkowo, postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2018 r. Prezydent wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin od dnia otrzymania postanowienia, do wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby Skarżąca skorzystała z powyższego uprawnienia.

W ocenie organu odwoławczego, z przedstawionych we wniosku dowodów i podnoszonych okoliczności nie wynika, aby Skarżąca nie mogła uiścić zaległej należności. SKO uznało, iż trudna sytuacja materialna Skarżącej sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z jej ważnym interesem. W przeciwnym razie prowadziłoby to do absurdu. Zawsze bowiem ulga w zapłacie zobowiązania, jest w interesie (faktycznym) podatnika. W rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi. Dlatego ważne jest wykazanie nadzwyczajności tej sytuacji, w której podatnik znalazł się niezależnie od swojego postępowania. Wymóg ten wyprowadza się z nadzwyczajnego charakteru instytucji ulgi w spłacie zaległości, wynikającego z zasady, którą jest płacenie należności. Zdaniem SKO "ważny interes strony" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków (przy czym za sytuację nadzwyczajną nie może być uznane zły stan psychiczno-fizyczny) zobowiązany nie jest w stanie uregulować zaległości w spłacie zobowiązań. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających trudną sytuację majątkową.

SKO zgodziło się z organem pierwszej instancji, że dochód w wysokości 3.550 zł nie może być przesłanką do udzielenia ulgi. W takim bowiem przypadku osoby o niskich dochodach w praktyce zwolnione byłyby z przestrzegania obowiązującego prawa. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu argumentu, że córka ma 35 lat, ma swoją pracę, swoje wydatki osobiste i swoje życie, SKO wskazało, że adresem zamieszkania córki Skarżącej jest W. ul. (...), to oznacza, że pod tym adresem również córka Skarżącej wytwarza odpady, za które należy uiszczać stosowną opłatę. Skoro zatem osiąga dochody, to zdaniem organu odwoławczego może pokryć część należnej opłaty.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. Skarżąca nie zgodziła się z powyższą decyzją SKO i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca podała, że jej sytuacja ekonomiczna i zdrowotna stanowi przesłankę ważnego interesu podatnika. Powołując się na wyrok WSA w Łodzi w sprawie sygn. akt I SA/Łd 918/14 Skarżąca podała, że "ważny interes podatnika" jest bardzo szerokim pojęciem, które nie obejmuje wyłącznie zdarzeń nadzwyczajnych uniemożliwiających poniesienie opłaty, ale również zdarzenia bardzo często spotykane w praktyce, tj. niskie zarobki podatnika, czy duże wydatki związane z zakupem lekarstw. Skarżąca argumentowała, że od kilku lat ma problemy finansowe i zdrowotne. Emerytura Skarżącej wynosi 600 zł. Nawet gdyby Skarżąca bardzo chciała, to nie ma możliwości zapłacenia tej sumy, ale bardzo się stara, aby teraz już płacić na bieżąco.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

2.3. Pismem z dnia 29 lipca 2019 r. pełnomocnik Skarżącej ustanowiony z urzędu uzupełnił wniesioną przez Skarżącą skargę zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez:

a) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pojęć "ważnego interesu" oraz "interesu publicznego" na tle całokształtu sytuacji życiowej Skarżącej, której nie mogła przewidzieć, ani też nie mogła zapobiec,

b) przekroczenie granic uznania administracyjnego przewidzianego w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez przyjęcie, że:

- umorzenie zaległości, czy odsetek, stanowi ulgę w realizacji zobowiązań podatkowych na zasadzie uznania administracyjnego, co oznacza, że jeśli nawet istnieje sytuacja wskazująca na ważny interes, czy interes publiczny uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej, to organ może, ale nie musi udzielić ulgi,

- spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki w postaci zaistnienia "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", nie oznacza powstania po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia ulgi podatkowej,

- pominięcie obowiązku uprzedniego wyważenia interesu indywidualnego Strony z interesem publicznym;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:

a) wydanie decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego,

b) brak wszechstronnego i wnikliwego rozważenia zebranego w sprawie materiału,

c) dokonanie dowolnej oceny dowodów,

d) błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę decyzji i przyjęcie, że Skarżąca nie ma trudnej sytuacji finansowej, z pominięciem ustaleń co do: istnienia środków wolnych; oceny skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania; analizy zdolności płatniczej na tle aktualnych warunków egzystencji Skarżącej; prowadzenia przez Skarżącą gospodarstwa domowego i wynikających z tego zwiększonych kosztów utrzymania; wieku Skarżącej w chwili orzekania oraz stanu zdrowia Skarżącej;

3) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 O.p. poprzez brak jego zastosowania, lecz wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 138 k.p.a.;

4) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 127 O.p. poprzez brak dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy;

5) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 60, art. 64 ust. 1 u.f.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pojęć "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" na tle całokształtu sytuacji życiowej Skarżącej, której nie mogła przewidzieć, ani też nie mogła zapobiec, w szczególności pominięcie trudnej sytuacji finansowej Skarżącej.

2.4. W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik Skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Uzasadnienie prawne

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

3.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

3.2. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

3.3. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach stwierdził, iż w toku prowadzonego postępowania naruszono przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

3.4. Przyczyną uchylenia skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta były naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania w zakresie przyznania ulgi polegającej na umorzeniu zapłaty zaległości z tytułu wpłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

3.5. Kształt i zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania dowodowego wyznaczają w sprawie przepisy prawa materialnego i postępowania, które winny znaleźć zastosowanie przy rozpatrzeniu wniosku Strony. W tym kontekście wskazać należy, że o ile organ pierwszej instancji jako podstawę prawną wskazał prawidłowo przepisy Ordynacji podatkowej i ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 z późn. zm., dalej: o utrzymaniu czystości), o tyle organ drugiej instancji rozstrzygał sprawę w oparciu o przepisy ustawy o finansach publicznych i Kodeksu postępowania administracyjnego, co uznać należy za wadliwe.

Niewątpliwie bowiem kwestię opłat z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi regulują przepisy ustawy o utrzymaniu czystości. Zgodnie z art. 6q ustawy o utrzymaniu czystości w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. W związku z powyższym kwestię umarzania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak również kwestię innych ulg z tego tytułu regulują odpowiednie przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 67a § 1 O.p. W myśl tego przepisu organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b (dotyczącym przedsiębiorców), w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty, odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Wobec powyższego niezrozumiałe i pozbawione podstawy prawnej było odwoływanie się przez SKO do przepisów ustawy o finansach publicznych i Kodeksu postępowania administracyjnego, skoro przepis ustawy o utrzymaniu czystości wprost, w przypadku opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, odsyła do przepisów Ordynacji podatkowej. Już samo wadliwe wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia dokonanego przez SKO i wydanie decyzji w oparciu o przepisy, które nie mają zastosowania w sprawie uprawniało Sąd do uchylenia decyzji organu drugiej instancji.

3.6. Wadliwe okazało się również rozstrzygniecie organu pierwszej instancji, choć z innych powodów. Tak jak już było wspominane, Prezydent wprawdzie powołał prawidłową postawę prawną rozstrzygnięcia i stosował w sprawie właściwe przepisy zarówno w zakresie postępowania jak i regulacji materialnoprawnych, czyli przepisy Ordynacji podatkowej, jednak postępowanie dowodowe, które zostało przeprowadzone w sprawie było wadliwe i niewystarczające.

Jak wynika z przytoczonej wyżej regulacji art. 67a § 1 O.p. udzielenie ulgi, a więc także umorzenie zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi pozostawione jest uznaniu właściwego w tej sprawie organu, który może uwzględnić wniosek w tym zakresie, w sytuacji spełnienia dwóch przesłanek, tj. gdy jest to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub ważnym interesem publicznym.

Podejmowanie rozstrzygnięcia w trybie art. 67a § 1 O.p., w ramach uznania administracyjnego, nie oznacza jednak dowolności organu w tym zakresie. Zobligowany jest on bowiem do przeprowadzenia postępowania w sprawie złożonego wniosku o udzielenie ulgi, pod kątem zaistnienia przesłanek w postaci ważnego interesu wnioskodawcy lub interesu publicznego. Wydając zaś rozstrzygnięcie powinien odnieść się do ustawowych przesłanek korzystania z ulgi, gdyż tylko stwierdzenie ich zaistnienia umożliwia uwzględnienie wniosku, a także uzasadnić w sposób racjonalny i logiczny swoje rozstrzygnięcie. Ocena zaistnienia w szczególności przesłanki ważnego interesu wnioskodawcy wymaga wnikliwego i szczegółowego zebrania materiału dowodowego w odniesieniu do sytuacji majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej Strony.

W ocenie Sądu, przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania nie sposób uznać za prawidłowe. Organ właściwie nie przeprowadził żadnego własnego postępowania dowodowego, a ustalenia w zakresie sytuacji majątkowej Strony, które zawarł w decyzji z dnia (...) maja 2018 r., zostały przeniesione z decyzji innego organu, a mianowicie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. W. z dnia (...) grudnia 2017 r., który orzekał w zakresie odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn. Nie ulega wątpliwości, że dla prawidłowej oceny zaistnienia przesłanki ważnego interesu strony i interesu publicznego konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego postępowania w zakresie sytuacji majątkowej i zdrowotnej, szczególnie wówczas, gdy Skarżąca powołuje się na te okoliczności. Tymczasem w toku postępowania Prezydent, wydając rozstrzygnięcie, skorzystał z ustaleń innego organu, które dokonywane były blisko pół roku wcześniej, nie wezwał Strony do złożenia wyjaśnień, czy oświadczeń w tym zakresie.

Zdaniem Sądu, takie prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie zasadniczej okoliczności w przypadku orzekania o ulgach w spłacie zaległości jaką jest sytuacja materialna, bytowa i zdrowotna Strony, jest niedopuszczalne. Organ winien był przeprowadzić własne postępowanie dowodowe i ustalić samodzielnie, we współpracy ze Stroną, jej sytuację rodzinną, finansową, mieszkaniową i zdrowotną. Jest to o tyle istotne, że jak wskazuje w odwołaniu Skarżąca, nie podziela ona ustalenia organ o pozostawianiu we wspólnym gospodarstwie domowym z córką, co organ bez wyjaśniania tej okoliczności ze Stroną przyjął za przywoływaną wcześniej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego W. W. z dnia (...) grudnia 2017 r. Strona wskazuje bowiem w odwołaniu, że jej "córka ma 35 lat, ma swoją pracę, swoje wydatki osobiste i swoje życie. Bardzo mi pomaga, ponad miarę.".

3.7. Reasumując organ pierwszej instancji nie ustalił w sposób prawidłowy sytuacji majątkowej i zdrowotnej Skarżącej i choć wysokość przychodów Strony jest udokumentowana w aktach postępowania to nie można powiedzieć tego o wydatkach przez nią ponoszonych. Otwarta jest również kwestia pozostawania przez Stronę we wspólnym gospodarstwie domowym z córką i jest to również zakres postępowania dowodowego, który wymaga przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji, gdyż rzutuje na ocenę sytuacji majątkowej Strony. To wadliwie przeprowadzone postępowanie dowodowe zaakceptował organ drugiej instancji, dodatkowo stosując w sprawie niewłaściwe przepisy prawa materialnego i postępowania.

Trudno zatem zgodzić się z twierdzeniami organów, że doszło do wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Lektura uzasadnień wydanych w sprawie decyzji pozwala na stwierdzenie, że przybrały one postać rozstrzygnięć dowolnych, które nie odnosiły się do realiów sprawy, lecz posługiwały się ustaleniami z innego postępowania, bez dokonania samodzielnych ustaleń. Zdaniem Sądu, powyższe narusza art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p., gdyż organ nie przeprowadził samodzielnie postępowania dowodowego opierając się na częściowych danych dotyczących sytuacji Strony zawartych w decyzji wydanej przez inny organ niespełna pół roku wcześniej, a w konsekwencji nie mógł dokonać też prawidłowej oceny sytuacji Strony.

Mając na względzie brak wystarczających ustaleń w zakresie stanu faktycznego, Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do oceny wystąpienia w sprawie przesłanek zastosowania ulgi w postaci ważnego interesu Strony, czy interesu publicznego.

3.8. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Prezydent zobowiązany będzie do rzetelnego zebrania we współpracy ze Stroną materiału dowodowego, a następnie na jego podstawie ustali sytuację materialną, rodzinną, zdrowotną i mieszkaniową Strony. W tym celu organ winien wezwać Skarżącą do złożenia oświadczeń w powyższym zakresie i ewentualnie przedłożenia dokumentów potwierdzających wskazane przez Stronę okoliczności.

3.9. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia (...) maja 2018 r.

3.10. Skarżąca nie ponosiła kosztów sądowych, gdyż była z nich zwolniona, w związku z czym Sąd nie rozstrzygał w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania sądowego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.