III SA/Wa 1004/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3099463

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2020 r. III SA/Wa 1004/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Owsiak (spr.).

Sędziowie WSA: Radosław Teresiak, Anna Zaorska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) lutego 2020 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za I, II, III kwartał 2013 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS /organ odwoławczy) z dnia (...) lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III kwartał 2013 r.

1.2. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (NUS/organ pierwszej instancji) decyzją z dnia (...) maja 2019 r., określił A. W. (dalej: Skarżąca/Strona) wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za I kwartał 2013 r., wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2013 r. oraz wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I i III kwartał 2013 r.

W dniu 16 września 2019 r. do NUS wpłynął wniosek Strony z dnia 11 września 2019 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, od decyzji NUS z dnia (...) maja 2019 r. Strona wniosła również o przywrócenie terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie, w terminie zakreślonym postanowieniem NUS z dnia (...) kwietnia 2019 r., albowiem uchybienie tego terminu nie nastąpiło z jej winy.

W uzasadnieniu wniosku Strona wskazała, że w dniu 6 września 2019 r. dowiedziała się o decyzji NUS z dnia (...) maja 2019 r. Wiadomość tą powzięła bezpośrednio w Urzędzie Skarbowym W. za pośrednictwem pełnomocnika, którego ustanowiła w dniu 5 września 2019 r. W dniu 6 września 2019 r. Strona dowiedziała się również, że przedmiotowa decyzja została przesłana w dniu 30 maja 2019 r. na nieaktualny już adres jej zamieszkania w W. przy ul. (...)/(...) ((...)-(...) W.), wobec czego przesyłka z decyzją została niepodjęta i zwrócona do nadawcy. Zgodnie z adnotacją Kontrolera Skarbowego Urzędu Skarbowego W. sporządzoną na tą okoliczność w dniu 26 czerwca 2019 r. organ pierwszej instancji dokonał weryfikacji aktualności adresów w wyniku czego ustalono, że adres rejestracyjny, na który została wysłana przedmiotowa decyzja był aktualny do dnia 8 maja 2019 r.

Zdaniem Skarżącej, pomimo przeprowadzonej weryfikacji decyzję błędnie przesłano na adres w Z. przy ul. (...), gdyż jej adres zamieszkania to ul. (...) w Z. Natomiast pod adresem ul. (...) w Z. mieszka inna osoba trzecia. Adres zamieszkania Strony jest także wyraźnie wskazany we wpisie CEiDG.

Ponadto wskazała, że rzeczona korespondencja została nadana w okresie wakacyjnym, tj. w dniu 27 czerwca 2019 r. Z treści akt niniejszego postępowania wynika, że pierwsza próba doręczenia miała miejsce podczas jej nieobecności w kraju, tj. w dniu 10 lipca 2019 r. i pozostawiona w placówce pocztowej do dnia 17 lipca 2019 r.

W ocenie Skarżącej do opisanej powyżej sytuacji związanej z brakiem doręczenia przedmiotowej decyzji i uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie doszło bez winy Strony.

Strona podkreśliła, że NUS wydał zaskarżoną decyzję, doręczając ją listem poleconym na nieprawidłowy adres i to w czasie kiedy przebywała na urlopie poza granicami kraju, albowiem w dniu 3 lipca 2019 r. wraz z mężem wyjechała z kraju. Do kraju wróciła dopiero w dniu 18 lipca 2019 r., a więc po terminie odbioru awizowanej przesyłki.

Strona wyjaśniła, że nie miała wiedzy o zakończeniu postępowania podatkowego i planowanym wydaniu decyzji w niniejszej sprawie. Na tą okoliczność wskazała, iż w toku postępowania podatkowego prowadzonego przez NUS reprezentował ją profesjonalny pełnomocnik, który dysponował dokumentacją dotyczącą tego postępowania. Z racji umocowania pełnomocnika do występowania w imieniu Strony wszelka korespondencja była kierowana na jego adres za pośrednictwem platformy epuap. Ponieważ pełnomocnik miał obowiązek informowania Strony o wszelkich czynnościach podejmowanych w sprawie, oczekiwała, że informacje te będą do niej trafiały w odpowiednim terminie. Z uwagi na wysokie koszty utrzymania obsługi prawnej Strona zdecydowała się na odwołanie udzielonego pełnomocnictwa. Na tej podstawie pełnomocnik w dniu 24 kwietnia 2019 r. sporządził odwołanie pełnomocnictwa i przesłał je bezpośrednio na adres organu podatkowego. W tym czasie pełnomocnik nie informował Strony o czynnościach podejmowanych przez organ podatkowy.

Po odzyskaniu od pełnomocnika dokumentacji dotyczącej sprawy, w dniu 10 czerwca 2019 r. Strona zorientowała się, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie NUS z dnia (...) kwietnia 2019 r. skierowane na adres pełnomocnika za pośrednictwem platformy epuap/(...), w którym organ podatkowy wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie. W tej sytuacji Strona poprosiła swojego pełnomocnika o wyjaśnienie z Kancelarią przyczyn, dla których nie została poinformowana o tym fakcie oraz ustalenie, czego dotyczy rzeczone postanowienie i czy została wydana decyzja w niniejszej sprawie. Z treści odpowiedzi wynikało, że były pełnomocnik Skarżącej nie skorzystał z prawa do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tej sprawie. Jednocześnie pełnomocnik uspokoił Stronę, że z uwagi na fakt, iż od postanowienia upłynęły już dwa miesiące należy spodziewać się zawiadomienia o przedłużeniu postępowania.

Kierując się tymi wyjaśnieniami Strona nie przypuszczała, że w sprawie została wydana już decyzja. Stąd także nie oczekiwała korespondencji zawierającej decyzję.

Ponadto Strona wskazała, że w związku z rezygnacją z obsługi prawnej poprzedniego pełnomocnika, w dniu 9 maja 2019 r. obsługujące jej firmę biuro rachunkowe dokonało aktualizacji danych w systemach CEIDG, tak aby mieć pewność, że wszelka korespondencja dotycząca jej działalności będzie trafiała bezpośrednio na wskazany tam adres korespondencyjny, który również stanowił wówczas adres wykonywanej przez Stronę działalności gospodarczej. Zgodnie z obecnym stanem faktycznym i wpisem CEIDG dotyczącym działalności Strony na jej prośbę wprowadzono adres do korespondencji w Z., N. (...) ((...)-(...) Z.), pod którym każdego dnia jest obecna osoba upoważniona do odbioru wszelkiej korespondencji dotyczącej jej działalności gospodarczej.

W ocenie Skarżącej art. 148 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm., dalej: O.p.) wskazuje na możliwość doręczenia pisma także w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Pomimo trudności z doręczeniem zaskarżonej decyzji organ podatkowy nie skorzystał z możliwości doręczenia decyzji na adres korespondencyjny, czy też adres wykonywanej działalności gospodarczej.

Odnosząc się z kolei do wniosku o przywrócenie terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego Strona wskazała, że jej pełnomocnik zaniechał poinformowania jej o treści postanowienia z dnia (...) kwietnia 2019 r., czym w jej ocenie, naruszył przysługujące jej prawo do czynnego udziału w sprawie. Z aktualnych wyjaśnień byłego pełnomocnika wynika, że postanowienie doręczono mu w dniu 17 kwietnia 2019 r. (adnotacja na postanowieniu wydrukowanym z systemu epuap). Natomiast odwołanie pełnomocnictwa zostało sporządzone w dniu 24 kwietnia 2019 r., wobec czego na Stronę spadł obowiązek trzymania pieczy nad prowadzonym postępowaniem. W tym także dniu, tj. 24 kwietnia 2019 r. upływał termin do wypowiedzenia się w zakresie materiału dowodowego. W sytuacji, w której Strona uzyskałaby informację o tym postanowieniu, pomimo odwołania pełnomocnictwa, miała jeszcze możliwość do wypowiedzenia się w tym zakresie. Z uwagi na brak wiedzy o wydanym postanowieniu i przysługującym Stronie prawie do obrony przed wydaniem decyzji podatkowej, uchybiła terminowi do skorzystania z tego prawa bez jej winy.

Pismem z dnia 21 stycznia 2020 r., DIAS, w trybie art. 169 § 1 oraz art. 162 O.p., wezwał Stronę do przesłania w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania, odwołania od ww. decyzji Naczelnika US z dnia (...) maja 2019 r.,

W dniu 19 lutego 2020 r. do DIAS wpłynęło pismo Strony z dnia 17 lutego 2020 r., do którego załączono dwa egzemplarze odwołania z dnia 11 września 2019 r. od decyzji NUS z dnia (...) maja 2019 r.

1.3. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia (...) lutego 2020 r. organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie doszło do uchybienia terminowi, co wynika z akt sprawy. Zaznaczył, że w niniejszej sprawie decyzja NUS z dnia (...) maja 2019 r., wysłana w dniu 30 maja 2019 r. na adres ul. (...)/(...), (...)-(...) W. została zwrócona do organu pierwszej instancji w dniu 18 czerwca 2019 r. (wpływ do NUS w dniu 25 czerwca 2019 r.).

W wyniku weryfikacji aktualności adresów rejestracyjnych ustalono, że adres ten był aktualny do dnia 8 maja 2019 r. oraz, że od dnia 9 maja 2019 r. adresem właściwym do doręczenia korespondencji Stronie zgodnie z art. 148 § 1 O.p., jest adres, na który wysłano w dniu 27 czerwca 2019 r. sporną decyzję, tj. ul. (...), (...)-(...) Z. Ww. decyzja została pozostawiona w aktach sprawy, ze skutkiem doręczenia. Z adnotacji umieszczonych na zwrotnym potwierdzenia odbioru oraz kopercie zawierającej decyzję skierowaną do Strony wynika, iż przesyłka zawierająca powyższe rozstrzygnięcie nie została odebrana przez adresata w terminie wskazanym w art. 150 § 1 pkt 1 O.p. Z powodu niemożliwości doręczenia, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej w dniu 2 lipca 2019 r. Przesyłkę pierwszy raz awizowano w dniu 2 lipca 2019 r., a powtórne awizo miało miejsce w dniu 10 lipca 2019 r. W związku z nie podjęciem awizowanej przesyłki została ona zwrócona do organu pierwszej instancji w dniu 17 lipca 2019 r. (wpływ do NUS w dniu 24 lipca 2019 r.).

DIAS w świetle regulacji art. 150 § 4 w związku z art. 148 O.p., decyzję organu pierwszej instancji z dnia (...) maja 2019 r., uznał za doręczoną z dniem 16 lipca 2019 r., tj. z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 O.p. czyli upływem 14 - dniowego okresu, przez który operator pocztowy przechowuje pismo (decyzję) w swojej placówce. Organ drugiej instancji stwierdził, że bieg czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 223 O.p., upływał z dniem 30 lipca 2019 r. Organ odwoławczy zaznaczył, że odwołanie Strony z dnia 11 września 2019 r. od decyzji organu pierwszej instancji wpłynęło do DIAS w dniu 19 lutego 2020 r. (data stempla nadania na kopercie - 17 lutego 2020 r.), a więc po upływie czternastodniowego terminu do jego wniesienia.

DIAS wskazał, że w przedmiotowej sprawie jako przyczynę uchybienia terminowi Strona podała, że decyzja NUS z dnia (...) maja 2019 r., nie została Jej prawidłowo doręczona zgodnie z prawem przewidziany sposób.

Organ odwoławczy zauważył, iż w analizowanym przypadku, jak wynika z treści wniosku o przywrócenie terminu oraz zgromadzonych dowodów, Strona w dniu 6 września 2019 r. dowiedziała się o decyzji NUS z dnia (...) maja 2019 r., Wiadomość tą powzięła bezpośrednio w Urzędzie Skarbowym W. za pośrednictwem pełnomocnika, którego ustanowiła w dniu 5 września 2019 r. Powyższą okoliczność potwierdza (znajdujący się w aktach sprawy) protokół z dnia 6 września 2019 r. z zapoznania pełnomocnika Strony z zebranym materiałem dowodowym w sprawie postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2013 r., tj. I-III kwartał 2013 r. W związku z tym DIAS uznał, że w dniu 6 września 2019 r. ustała przyczyna uchybienia terminowi i od tego dnia rozpoczął swój bieg 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, który upływał z dniem 12 września 2019 r. Natomiast wniosek z dnia 11 września 2019 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nadano dnia 12 września 2019 r. w polskiej placówce pocztowej. Organ odwoławczy uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w przewidzianym przez prawo terminie.

DIAS stwierdził, że Strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie podkreślił, iż podnoszona przy tym przez Stronę argumentacja, iż decyzja nie weszła do obrotu, pozostaje poza przedmiotem objętym zakresem analizy przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi. Organ wyjaśnił, że w sprawie odmowy przywrócenia terminu strona nie może kwestionować prawidłowości doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, albowiem zarzut ten nie przyniesie oczekiwanego rezultatu w ramach badania przesłanek przywrócenia uchybionego terminu.

Odnosząc się do argumentacji Strony, w kontekście możliwości nadania biegu i rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania DIAS nie zgodził się ze stanowiskiem, w myśl którego NUS błędnie skierował przesyłkę, zawierającą decyzję wydaną dla Strony, uniemożliwiając wskutek powyższego jej odbiór. Za niezasadne uznał twierdzenie Strony zawarte we wniosku, jakoby korespondencja (decyzja) została wysłana na niewłaściwy adres, z powodu, jak twierdzi Skarżąca, błędnego zaadresowania przesyłki.

Organ odwoławczy na podstawie akt sprawy (bazy danych organu pierwszej instancji oraz z bazy adresów zapisanych centralnie) wskazał, że adres zamieszkania ul. (...), Z. był aktywny w okresie od dnia 9 maja 2019 r. do dnia 15 sierpnia 2019 r. Strona we wniosku, złożonym na formularzu CEIDG-1 w dniu 9 maja 2019 r., w części 04 - "adres zamieszkania wnioskodawcy" wpisała - Z., ul. (...). W związku z tym DIAS za zupełnie niezrozumiałe uznał twierdzenie Strony, że pod tym adresem mieszka inna osoba trzecia. Zaznaczył, że to właśnie ten adres Strona sama wskazała jako miejsce swojego zamieszkania. W ocenie organ odwoławczego prawidłowo zatem skierowano skarżoną decyzję na powyższy adres.

DIAS wskazał, że organ podatkowy nie ma obowiązku każdorazowo, przed skierowaniem do podatnika pisma, prowadzić szeroko zakrojonych czynności, w celu ustalenia adresu strony, jeżeli dysponuje adresem miejsca zamieszkania, czy adresem do doręczeń i nie powziął wątpliwości co do prawidłowości adresu. Taka wątpliwość nie powstaje zaś nawet wówczas gdy pisma były przez operatora pocztowego zwracane do organu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie".

W świetle powyższego DIAS uznał argumentację Strony, dotyczącą nie wejścia do obrotu decyzji w związku z jej nieprawidłowym doręczeniem zastępczym, za bezzasadną i pozostającą bez wpływu na ustalenie w zakresie braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.

Zdaniem organu odwoławczego nie można przy tym uznać, iż swoim zachowaniem Strona nie ponosi winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania, skoro doszło do prawidłowego skierowania decyzji na adres wskazany przez Skarżącą we wniosku, złożonym na formularzu CEIDG-1 w dniu 9 maja 2019 r., w części 04 - "adres zamieszkania wnioskodawcy".

Analizując wyjaśnienia Strony w kontekście jej wyjazdu zagranicznego, DIAS wskazał, że wbrew twierdzeniom Strony, zawartym we wniosku z dnia 11 września 2019 r. przesyłkę, w której zamieszczono decyzję NUS z dnia (...) maja 2019 r., pierwszy raz awizowano w dniu 2 lipca 2019 r., a powtórne awizo miało miejsce w dniu 10 lipca 2019 r. Organ odwoławczy uznał, że ww. przesyłka była dostępna do odbioru już w dniu 2 lipca 2019 r., czyli przed wyjazdem Strony poza granicę kraju (w dniu 3 lipca 2019 r.). DIAS zauważył, że w tej kwestii Skarżąca zaniechała wskazania osoby właściwej do doręczeń podczas jej nieobecności w kraju lub udzielenia pełnomocnictwa osobie właściwej do odbioru korespondencji pod tym adresem (tak jak było w przypadku uprzednio zgłoszonych miejsc zamieszkania).

DIAS stwierdził, że Strona miała wiedzę o toczącym się wobec niej postępowaniu podatkowym. Wskazał, że w toku postępowania korespondencja kierowana była na adres zamieszkania Strony - tj. W. (...)/(...) w W. lub ul. (...)/(...) w W. oraz odbierana przez pełnomocników pocztowych - J. B. oraz M. W. (za wyjątkiem okresu, kiedy w sprawie umocowany był pełnomocnik - J. B.). W związku z tym DIAS uznał, że Strona winna spodziewać się, że przedmiotowe postępowanie zostanie zakończone.

Organ odwoławczy podkreślił, że podatnik prowadzący działalność gospodarczą powinien wykazać się należytą starannością, która obejmuje znajomość obowiązującego prawa oraz następstw z niego wynikających w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Zaznaczył, że prowadząc działalność gospodarczą Strona winna na bieżąco weryfikować działania podejmowane przez pełnomocnika. DIAS wskazał, że instytucja pełnomocnictwa pociąga za sobą skutki dla udzielającego tego pełnomocnictwa.

Organ odwoławczy wskazał, że z treści przepisu art. 95 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145) wynika, że podmiotem praw czy obowiązków, jakie powstają na skutek złożenia oświadczenia woli jest reprezentowany. Dotyczy to wszystkich dokonanych przez przedstawiciela czynności prawnych, które pozostają w mocy pomimo wygaśnięcia stosunku przedstawicielstwa. W opinii DIAS, to Strona ponosi ryzyko ewentualnego nieuczciwego działania pełnomocnika. Zdaniem organu odwoławczego, należy zachować szczególną staranność i ostrożność w doborze osób, którym się pełnomocnictwa udziela, a także zgodnie z zasadami zdrowego rozsądku czy doświadczenia życiowego, weryfikować czy też kontrolować działania pełnomocnika.

Mając na uwadze powyższe, DIAS uznał, że Strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy i nie uwiarygodniła staranności w dochowaniu terminu dla czynności procesowej wniesienia odwołania od decyzji NUS z dnia (...) maja 2019 r., a tym samym nie wykazała, iż przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie przez nią czynności procesowej w terminie była od niej niezależna i nie do przezwyciężenia, nawet przy dochowaniu należytej staranności. Organ drugiej instancji stwierdził, iż Strona składając wniosek o przywrócenie terminu nie spełniła łącznie wszystkich przesłanek określonych w art. 162 § 1 i § 2 O.p., warunkujących zastosowanie instytucji przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji z dnia (...) maja 2019 r.

DIAS odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego wyjaśnił, że stanowisko w powyższej kwestii zajmie NUS.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. Skarżąca nie zgodziła się z postanowieniem DIAS i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

2.2. Skarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 162 O.p. wobec uznania, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z winy podatnika, podczas gdy Skarżąca uprawdopodobniła wniosek przeciwny,

2) art. 162 O.p. poprzez uznanie, że rozważanie okoliczności związanych z doręczeniem pozostaje poza zakresem instytucji przywrócenia terminu, podczas gdy w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, do okoliczności faktyczny, które uzasadniają brak winy w uchybieniu terminu zaliczane jest obalenie domniemania doręczenia adresatowi pisma, zaś organ nie umorzył postępowania w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowe i dokonał merytorycznej oceny wniosku,

3) art. 150 § 1 pkt 1, art. 148 § 1 oraz art. 149 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, a w rezultacie uznanie, że decyzja NUS z dnia (...) maja 2019 r. została przesłana na prawidłowy adres zamieszkania, podczas gdy decyzja tego organu została przesłana na adres, pod którym Skarżąca faktycznie nie mieszka i nigdy nie mieszkała,

4) art. 148 § 2 pkt 2) O.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że decyzja NUS z dnia (...) maja 2019 r. została przesłana w sposób prawidłowy, pomimo że organ podatkowy pierwszej instancji zaniechał przesłania decyzji z dnia (...) maja 2019 r. na adres w Z. przy ul. (...), wskazany pod pierwszą pozycją treści wpisu do rejestru Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, jako adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej przez Skarżącą będącą osobą fizyczną, pomimo że adres zamieszkania, na który pierwotnie przesłano decyzję okazał się nieaktualny,

5) art. 121, art. 122 O.p. poprzez nieuwzględnienie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych,

6) art. 122, 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez zaniechanie podjęcia działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz odstąpienie od przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego i w efekcie braku prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności:

- nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej na okoliczność prawidłowości danych zawartych we wniosku CEIDG-1, oraz ustalenia jej faktycznego miejsca (adresu) zamieszkania,

- zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania osoby, która złożyła wniosek CEIDG-1, na okoliczność prawidłowości wpisanych tam danych dotyczących miejsca zamieszkania i upoważnienia do wprowadzenia tych danych,

- odstąpienie od przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia faktycznego miejsca zamieszkania Skarżącej w oparciu o dostępne bazy danych, w tym w oparciu o dane zgromadzone w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowa Ewidencja Podatników (dalej CRP KEP), w którym gromadzone są dane identyfikujące podatników w ramach całego kraju wynikające ze zgłoszeń identyfikacyjnych i aktualizacyjnych podmiotów oraz dokumentów związanych z obowiązkami wynikającymi z przepisów podatkowych i ograniczenie się do oceny wniosku CEIDG-1, pomimo że skarżąca podnosiła, że adres na który przesłano decyzję jest nieprawidłowy, albowiem mieszka tam nieznana jej osoba trzecia,

- zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z udziałem Poczty Polskiej w celu ustalenia okoliczności doręczenia przesyłki zawierającej decyzję podatkową z dnia (...) maja 2019 r., zgodności danych Skarżącej (adresata) z adresem doręczenia,

- zaniechanie przeprowadzenia dowodów z dokumentów i deklaracji składanych przez Skarżącą do Urzędu Skarbowego W., w których ujawniono jej adres zamieszkania oraz dowodu z korespondencji prowadzonej z organem podatkowym, w której skarżąca informowała organ o zmianie adresu zamieszkania, a które to dokumenty potwierdzają fakt, iż decyzja z dnia (...) maja 2019 r. została przesłana na błędny adres,

7) art. 122 i 121 O.p. w zw. z art. 9 ustawy z dnial3 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (dalej: "ustawa o zasadach ewidencji"), poprzez dowolne uznanie, że przepisy ww. ustawy o ewidencji wyłączają zastosowanie art. 122 i 121 O.p. i pozwalają na ograniczenie postępowania wyjaśniającego w sprawie ustalenia adresu zamieszkania podatnika wyłącznie do danych zawartych w części 04 wniosku CEIDG-1.

Ponadto Skarżąca wniosła o przeprowadzenie postępowania dowodowego, tj. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z:

1) przesłuchania Skarżącej,

2) przesłuchania następujących świadków:

a) J. W. b) K. W. na okoliczność miejsca zamieszkania skarżącej,

3) dokumentów w postaci:

a) akt postępowania podatkowego prowadzonego przez NUS zakończonego decyzją z dnia (...) maja 2019 r.,

b) wyciągu z rejestru CEiDG Skarżącej, odzwierciedlający stan historyczny po zmianach wprowadzonych w dniu 9 maja 2019 r.,

c) umowy użyczenia domu mieszkalnego z dnia 1 czerwca 2017 r.,

d) korespondencji e-mail skierowanej do organu podatkowego w dniu 4 czerwca 2019 r. w sprawie zmiany danych w rejestrze CEIDG w związku ze zmianą miejsca zamieszkania,

e) korespondencji wewnętrznej e-mail z dnia 9 maja 2019 r.

f) deklaracji podatkowej p.c.c.-3 złożonej do Urzędu Skarbowego w dniu 26 czerwca 2019 r.

g) deklaracji podatkowej p.c.c.-3 złożonej do Urzędu Skarbowego w dniu 24 czerwca 2019 r.

h) deklaracji podatkowej p.c.c.-3 złożonej do Urzędu Skarbowego w dniu 21 czerwca 2019 r.

i) deklaracji podatkowej p.c.c.-3 złożonej do Urzędu Skarbowego w dniu 19 sierpnia 2019 r.

j) deklaracji podatkowej p.c.c.-3 złożonej do Urzędu Skarbowego w dniu 14 stycznia 2019 r. na okoliczność miejsca zamieszkania skarżącej oraz dokumentów przekazywanych do organów podatkowych zawierających informacje o adresie zamieszkania Skarżącej.

2.3. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

2.4. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2020 r. wydanym na posiedzeniu niejawnym Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) dopuścił dowód z dokumentów dołączonych do skargi.

Uzasadnienie prawne

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

3.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

3.2. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., na mocy którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Oceniając skarżone postanowienie w świetle wskazanych powyżej kryteriów uznać należy, że organy nie naruszyły przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

3.3. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie DIAS z dnia (...) lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

3.4. Odnosząc się do podstawy prawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia DIAS wskazać należy, że zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Na podstawie art. 162 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Przepis art. 162 § 1 i 2 O.p. ustanawia więc cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie:

- po pierwsze, uchybienie terminowi do wniesienia środka zaskarżenia,

- po drugie, konieczną przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem terminu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia,

- po trzecie, przywrócenie terminu jest uzależnione od uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy,

- po czwarte, dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin, np. wniesienie odwołania.

3.5. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy wskazać należy po pierwsze, że kwestię uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia (...) maja 2019 r. DIAS rozstrzygnął postanowieniem z dnia (...) lutego 2020 r., a skargę na to postanowienie Sąd oddalił wyrokiem z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1003/20. W związku z powyższym okoliczności uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia (...) maja 2019 r. pozostają poza zakresem rozpoznawanej sprawy, gdyż zostały poddane kontroli w toku innego postępowania. Po drugie, w ocenie Sądu, organ podatkowy prawidłowo stwierdził, że Skarżąca wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożyła w terminie przewidzianym w art. 162 § 2 O.p., co nie jest kwestionowane w sprawie przez Stronę. Nie jest też sporne między stronami, że został spełniony także czwarty warunek przywrócenia terminu, gdyż Skarżąca dopełniła wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin, poprzez wniesienie odwołania po wezwaniu jej przez DIAS w trybie art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 162 O.p.

3.6. Sporne pozostaje zatem zaistnienie trzeciej przesłanki koniecznej dla przywrócenia terminu, a mianowicie uprawdopodobnienie przez Stronę braku swojej winy w uchybieniu terminu.

W sprawie poza sporem pozostaje ustalenie, że stanowisko Skarżącej o braku swojej winy w uchybieniu terminu koncentruje się wokół zagadnienia prawidłowości doręczenia decyzji NUS z dnia (...) maja 2019 r. Argumentacja prezentowana przez Stronę na poparcie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w całości niemal skupiała się na okolicznościach związanych ze skierowaniem przez NUS spornej decyzji na niewłaściwy adres zamieszkania Skarżącej. Wszystkie przywoływane twierdzenia i wyjaśnienia zmierzały do wykazania (a przynajmniej uprawdopodobnienia) tezy o wadliwości doręczenia decyzji.

W tym kontekście podkreślić należy, że zarówno w doktrynie, jak i judykaturze wielokrotnie wyrażano pogląd, podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że wątpliwości co do okoliczności doręczenia decyzji powinny stanowić przedmiot postępowania dotyczącego stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Nieprawidłowości w zakresie doręczenia korespondencji nie mogą uzasadniać przywrócenia terminu czy też być rozstrzygane poprzez zastosowanie tej instytucji. Brak skutecznego doręczenia decyzji powoduje bowiem, że bieg terminu do wniesienia odwołania w ogóle nie rozpoczyna się, a w konsekwencji nie może on zostać przekroczony i tym samym przywrócony stosownie do art. 162 § 1 O.p. Jeżeli zatem stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, na mocy postanowienia wydanego w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., to nieprawidłowości w doręczaniu decyzji powinny być podnoszone w ramach skargi na to postanowienie. W postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu należy oceniać przesłanki warunkujące przywrócenie uchybionego terminu. Prezentowane spostrzeżenia mają wpływ na zakres sądowej kontroli postanowienia o odmowie przywrócenia terminu (tak P. Pietrasz w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany pod red. L. Etela, System informacji prawnej Lex, a także przykładowe wyroki NSA z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1653/17; z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 776/17; z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 475/17; z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1310/16).

Przedstawione wyżej uwagi zachowują aktualność na gruncie rozpatrywanej sprawy.

W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie nastąpiło bez winy Strony, a z powodu niedochowania należytej staranności w zakresie ujawnienia wadliwego adresu zamieszkania.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przesłanka braku winy w uchybieniu terminowi powinna być oceniana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić jedynie w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, nawet przy dochowaniu przez stronę wymaganej staranności. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się więc z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności będzie dopuszczalne dopiero w przypadku uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (w rozumieniu zamierzonego działania sprzecznego z regułami postępowania), ale także lżejszej jej postaci, tj. niedbalstwa rozumianego jako niedołożenie należytej staranności do załatwienia własnych spraw. Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj., że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej.

Tymczasem z akt sprawy wynika, że NUS pierwotnie wyekspediował decyzję z dnia (...) maja 2019 r. (koperta wraz z drukiem potwierdzenia odbioru - karta 844 akt administracyjnych, tom 4) na adres W., ul. (...)/(...), znany mu jako miejsce zamieszkania Strony, który Skarżąca wskazała w zawiadomieniu o zmianie pełnomocnictwa (zawiadomienie o zmianie pełnomocnictwa, wpływ do organu pierwszej instancji w dniu 29 kwietnia 2019 r. - karta 825 akt administracyjnych, tom 4). W związku ze zwrotem przesyłki do NUS w dniu 25 czerwca 2019 r. podjęto czynności polegające na weryfikacji aktualności adresów zgłoszonych przez Stronę i ujawniono, że adres pod który skierowano pierwotnie decyzję z dnia (...) maja 2019 r. był aktualny do dnia 8 maja 2019 r. Jak bowiem wynika z bazy danych organu pierwszej instancji oraz z bazy adresów zapisanych centralnie, adres zamieszkania ul. (...), Z. był aktywny w okresie od dnia 9 maja 2019 r. do dnia 15 sierpnia 2019 r. Strona we wniosku, złożonym na formularzu CEIDG-1 w dniu 9 maja 2019 r., w części 04 - "Adres zamieszkania wnioskodawcy" wpisała - Z., ul. (...). Dodać należy, ze adres ten został ponownie zmieniony na ul. (...)/(...), W. w dniu 16 sierpnia 2019 r. Z adnotacji umieszczonych na zwrotnym potwierdzenia odbioru oraz kopercie zawierającej decyzję skierowaną do Strony wynika, iż przesyłka zawierająca powyższe rozstrzygnięcie nie została odebrana przez adresata w terminie wskazanym w art. 150 § 1 pkt 1 O.p. Z powodu niemożliwości doręczenia, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej w dniu 2 lipca 2019 r. Przesyłkę pierwszy raz awizowano w dniu 2 lipca 2019 r., powtórne awizo miało miejsce w dniu 10 lipca 2019 r. W związku z nie podjęciem awizowanej przesyłki została ona zwrócona do organu pierwszej instancji w dniu 17 lipca 2019 r., wpływ do NUS w dniu 24 lipca 2019 r. (koperta wraz drukiem potwierdzenia odbioru - karta 853 akt administracyjnych, tom 4).

Zatem zupełnie niezrozumiałe jest twierdzenie Skarżącej, że pod tym adresem mieszka inna osoba trzecia. To właśnie ten adres Strona sama wskazała jako miejsce swojego zamieszkania (wydruk formularzu CEIDG-1 wskazujący na dokonane zmiany w dniach 9 maja 2019 r. i 16 sierpnia 2019 r. - karty 1010-1015 akt administracyjnych, tom 5).

Wobec powyższego argumentacja Strony, dotycząca nie wejścia do obrotu decyzji w związku z jej nieprawidłowym doręczeniem zastępczym, jest bezzasadna i pozostaje bez wpływu na ustalenia w zakresie braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.

Nie sposób też uznać zdaniem Sądu, że swoim zachowaniem Strona nie ponosi winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania, skoro doszło do prawidłowego skierowania decyzji na adres wskazany przez Skarżącą we wniosku, złożonym na formularzu CEIDG-1 w dniu 9 maja 2019 r., w części 04 - "adres zamieszkania wnioskodawcy".

Prawidłowo też organ ocenił wyjaśnienia Strony w kontekście jej wyjazdu zagranicznego, wskazując, że wbrew twierdzeniom Skarżącej przesyłkę, w której zamieszczono decyzję NUS z dnia (...) maja 2019 r., pierwszy raz awizowano w dniu 2 lipca 2019 r., a powtórne awizo miało miejsce w dniu 10 lipca 2019 r., co oznacza, że przesyłka była dostępna do odbioru już w dniu 2 lipca 2019 r., czyli przed wyjazdem Strony poza granicę kraju w dniu 3 lipca 2019 r. Co więcej trafnie też zauważa DIAS, że w tej kwestii Strona zaniechała wskazania osoby właściwej do doręczeń podczas jej nieobecności w kraju lub udzielenia pełnomocnictwa osobie właściwej do odbioru korespondencji pod tym adresem (tak jak było w przypadku uprzednio zgłoszonych miejsc zamieszkania). Jest to o tyle istotne, że Strona miała wiedzę o toczącym się wobec niej postępowaniu podatkowym i winna spodziewać się, że zostanie ono zakończone.

Trafnie w kontekście kwestii winy Strony organ wskazał, że podatnik prowadzący działalność gospodarczą powinien wykazać się należytą starannością, która obejmuje znajomość obowiązującego prawa oraz następstw z niego wynikających w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. W kontekście twierdzeń Strony o wadliwym działaniu pełnomocnika ustanowionego w sprawie zakończonej decyzją z dnia (...) maja 2019 r., czy też pracownika biura rachunkowego, który składał wniosek do CEIDG, przypomnieć należy, że ustanowienie pełnomocnika, czy powierzenie wykonania osobie trzeciej czynności, pociąga za sobą skutki w sferze praw i obowiązków mocodawcy, czy osoby zlecającej czynności. Dlatego też Strona winna na bieżąco weryfikować działania podejmowane przez umocowaną przez siebie osobę, gdyż to Strona ponosi ryzyko ewentualnego wadliwego działania osób umocowanych, czy upoważnionych.

3.7. Reasumując, zdaniem Sądu, Strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy - nie uwiarygodniła staranności w dochowaniu terminu dla czynności procesowej wniesienia odwołania od decyzji NUS z dnia (...) maja 2019 r., a tym samym nie wykazała, iż przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie przez nią czynności procesowej w terminie była od niej niezależna i nie do przezwyciężenia, nawet przy dochowaniu należytej staranności.

W rozpoznawanej sprawie Strona nie wykazała, że przyczyną uchybienia terminowi była przeszkoda nie do przezwyciężenia przy zachowaniu należytej staranności. Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi, osoba zainteresowana musi wskazywać na takie okoliczności, które spowodowały uchybienie terminowi dotyczące okresu, w którym miała być dokonana czynność procesowa. Przy ocenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności istotne jest rozróżnienie samej przeszkody od okoliczności wskazujących na brak po stronie wnioskodawcy winy w uchybieniu terminowi, tj. okoliczności, które świadczą o tym, że strona dołożyła należytej staranności, aby mimo zaistnienia danej przeszkody dokonać czynności w stosownym terminie. Istnienie przeszkody do dokonania czynności w postępowaniu nie oznacza, że automatycznie uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy można mówić w sytuacji, gdy dana przeszkoda w dokonaniu czynności skonfrontowana z obiektywnymi miernikami staranności prowadzi do wniosku, że strona zobowiązana do dokonania określonej czynności postępowania nie mogła przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu do jej dokonania, nawet przy użyciu największego możliwego w danych warunkach wysiłku.

W ocenie Sądu organ podatkowy rozpatrując wniosek strony o przywrócenie terminu prawidłowo ocenił, czy Strona dopuściła się uchybienia terminowi bez swojej winy i wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i ocenił winę według obiektywnych mierników staranności. Zdaniem Sądu zasadnie organ uznał, że nie zaistniały okoliczności uzasadniające przychylenie się do wniosku Strony o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

3.8. Ponadto odnosząc się dokumentów, które Strona dołączyła do skargi, które Sąd dopuścił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. jako dowód w sprawie wskazać należy, że pod pozycją pierwszą wpisu w rejestrze CEIDG jako stały adres prowadzonej działalności wskazano adres w Z. przy ul. (...), natomiast adres Z., ul. (...) jest podany jako dodatkowe stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej.

Jednocześnie odnosząc się do załączonych do skargi deklaracji podatkowych p.c.c.-3, w których ten właśnie adres był każdorazowo podawany jako adres zamieszkania, podkreślić należy, że ww. deklaracje zostały złożone w dniach 26 czerwca 2019 r., 24 czerwca 2019 r., 21 czerwca 2019 r. i 19 sierpnia 2019 r. do I Urzędu Skarbowego Z. oraz w dniu 14 stycznia 2019 r. do Urzędu Skarbowego W.

Natomiast korespondencja e-mail z dnia 4 czerwca 2019 r., której treść załączono do skargi, potwierdza że Skarżąca informowała Urząd Skarbowy W. o adresie jej zamieszkania w Z. przy ul. (...).

Odnośnie dokumentu umowy użyczenia domu mieszkalnego z dnia 1 czerwca 2017 r. nie ma on znaczenia dla sprawy w sytuacji wskazania przez Stronę adresu w Z. przy ul. (...) we wniosku do CEIDG.

Jednocześnie wskazać też należy, że wnioski Strony o przesłuchanie Skarżącej i świadków wskazanych w skardze nie mogły zostać zrealizowane w toku postępowania przed Sądem ze względu na fakt, że w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające jedynie z dokumentów. Natomiast akta postępowania podatkowego prowadzonego przez NUS zakończonego decyzją z dnia (...) maja 2019 r. znane są Sądowi z urzędu, gdyż zostały one w całości nadesłane przez organ wraz ze skarga i odpowiedzią na nią.

3.9. Wobec powyższych ustaleń, zdaniem Sądu, za niezasadne uznać należało zarzuty naruszenia przepisu art. 162 § 1 O.p., poprzez uznanie, że nie zachodziły przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Za niezasadne uznał Sąd także zarzuty naruszenia art. 150 § 1 pkt 1 O.p., art. 148 § 1 O.p. oraz art. 149 O.p., art. 148 § 2 pkt 2 O.p., art. 121 O.p., art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. w zw. z art. 9 ustawy o zasadach ewidencji poprzez nieprawidłowe uznanie decyzji za doręczoną, albowiem z okoliczności sprawy wynika, że decyzja, skierowana na właściwy adres, pomimo dwukrotnego awizowania nie została odebrana przez Skarżącą. Ponadto przypomnieć należy, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wydane na podstawie art. 163 O.p. i 162 O.p. Organ odwoławczy w wyniku przeprowadzenia odrębnego postępowania wydał postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a zatem przywołane zarzut dotyczyć mógłby tego postanowienia. Poza granicami rozpoznawanej sprawy sądowoadministracyjnej, znajduje się kwestia oceny legalności postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji.

3.10. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił w całości.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.