Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 72636

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Szczecinie
z dnia 25 lipca 2001 r.
III SA/Sz 827/00

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie(...)

po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2001 r. sprawy ze skargi "U" Spółki z o.o. w S. na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 24 marca 2000 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 1998 r.

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Izba Skarbowa w S. decyzją z dnia 24 marca 2000 r., wydaną w postępowaniu odwoławczym, utrzymała w mocy decyzję Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 17 grudnia 1999 r., mocą której organ ten określił zobowiązanie podatkowe Spółki z o.o. "U" w Sz. w podatku od towarów i usług za kwiecień 1998 r. w kwocie 3.975 zł i zaległość z tego tytułu w kwocie 3.975 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie w tym podatku w kwocie 2.330 zł.

Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 2, art. 5, art. 10, art. 19, art. 20 ust. 2, art. 25 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 5 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.).

Podstawą korekty rozliczenia podatkowego było ustalenie, że Spółka zaewidencjonowała w rejestrze zakupów oraz wykazała w deklaracji VAT-7 za kwiecień 1998 r. podatek naliczony w kwocie 7.768,20 zł wynikającej z faktury VAT nr (…) z 7 kwietnia 1998 r. dotyczący nakładu inwestycyjnego na budowę linii kablowej oraz wyposażenia pól liniowych w stacji transformatorowej, które to urządzenia energetyczne przekazała następnie Zakładowi Energetycznemu SA w S. nieodpłatnie protokołem nr (…) i nr (…) z 23 kwietnia 1998 r., zgodnie z obowiązkiem wynikającym z § 18 ust. 1 zarządzenia Ministra Górnictwa i Energetyki z 24 sierpnia 1964 r. w sprawie zasad przyłączania do wspólnej sieci urządzeń do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, rozdzielania i odbioru energii elektrycznej i cieplnej oraz paliw gazowych (MP Nr 62, poz. 286) oraz umową zawartą z Zakładem Energetycznym w dniu 23 marca 1998 r.

Nieodpłatne przekazanie urządzeń energetycznych na rzecz Zakładu Energetycznego nie mieści się w katalogu czynności określonych w art. 2 ustawy VAT, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Przewidziane w art. 19 ust. 1 ustawy VAT prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług uzależnione jest od spełnienia warunku określonego w art. 20 ust. 2, a więc kwota podatku naliczonego musi być związana ze sprzedażą opodatkowaną. Związek ten w ocenie organów podatkowych, nie zachodzi w rozpatrywanym przypadku, bowiem podatek naliczony przy zakupie materiałów potrzebnych do inwestycji w urządzenia energetyczne nie był związany ze sprzedażą opodatkowaną podatkiem VAT. Tym samym Spółka nie była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego w powołanej na wstępie fakturze.

Niezależnie od powyższego niemożność odliczenia omawianego podatku naliczonego wynika z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy VAT, zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów lub usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Wydatki, które związane były z nieodpłatnym przekazaniem urządzeń energetycznych na rzecz Zakładu Energetycznego nie miały i nie mogły mieć bezpośredniego wpływu na wielkość osiągniętego przez Spółkę przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 z późn. zm.). Przychód z tych urządzeń uzyskiwać będzie Zakład Energetyczny. Zatem omawiany wydatek nie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodu Spółki, co w konsekwencji uzasadnia też zastosowanie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy VAT, przy uwzględnieniu, że nie zachodzi wyjątek określony w art. 21 ust. 3, gdyż przedmiotowe urządzenia nie mogły być zaliczone do środków trwałych spółki i nie podlegały amortyzacji.

Od decyzji Izby Skarbowej Spółka wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia. Skarżąca uważa, że przepis art. 20 ust. 2 ustawy VAT nie ma zastosowania w sprawie, bowiem przepis ten ma zastosowanie tylko do podatników, którzy dokonują jednocześnie sprzedaży opodatkowanej i zwolniony od podatku VAT, nie ma natomiast zastosowania do podatników, takich jak skarżąca Spółka, która dokonuje tylko sprzedaży opodatkowanej polegającej na wynajmie lokali, magazynów oraz dzierżawie placów.

Ponadto odnośnie powołanego art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy VAT skarżąca podniosła, że należało tu zastosować wyjątek z ust. 2 pkt 1 zgodnie z którym przepis ust. 1 pkt 3 art. 25 nie ma zastosowania do wydatków o których mowa w art. 21 ust. 3, a więc towarów które na podstawie odrębnych przepisów są zaliczane do środków trwałych i podlegają amortyzacji. Skarżąca uważa, że wydatki dotyczyły remontu, a nie inwestycji, i miały one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością, gdyż remont urządzeń energetycznych był konieczny dla zapewnienia dopływu prądu, bez którego wynajem pomieszczeń nie byłby możliwy, a zatem - wydatki te stanowiły koszt uzyskania przychodu Spółki.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Trafnie przyjęły organy podatkowe, że zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy VAT Spółka nie była uprawniona do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z powołanej faktury, gdyż nie był on związany ze sprzedażą opodatkowaną w rozumieniu czynności wyczerpująco wymienionych w art. 2 ustawy VAT. Skoro nie można obniżyć podatku należnego o podatek naliczony związany ze sprzedażą zwolnioną od podatku, to tym bardziej nie można takiego obniżenia zastosować przy nabyciu towarów i usług związanych z czynnościami nie podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT.

Nieodpłatne przekazanie urządzeń energetycznych na rzecz Zakładu Energetycznego nie jest sprzedażą towarów w rozumieniu art. 2 ust. 1 i art. 4 pkt 8 ustawy VAT, zatem skarżąca nie mogła skorzystać z przewidzianego w art. 19 ust. 1 prawa odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego, gdyż nie był on związany ze sprzedażą opodatkowaną.

Stanowiska skarżącej, że przepis art. 20 ust. 2 ustawy VAT dotyczy tylko podatników, którzy prowadzą jednocześnie sprzedaż opodatkowaną i zwolnioną, nie można uznać za uzasadnione. Pogląd taki wyraził wprawdzie Sąd Najwyższy w wyroku z 4 listopada 1998 r. III RN 77/98 (OSNAPiUS z 1999 r. nr 16, poz. 503), ale należy uznać go za odosobniony, gdyż w późniejszych orzeczeniach (np. wyrok z 28 czerwca 2000 r. III RN 191/99) Sąd Najwyższy przyjmuje interpretację art. 20 ust. 2 ustawy w szerszym wymiarze wyrażając pogląd, na tle sprawy o identycznym stanie faktycznym, że nieodpłatne przekazanie urządzeń energetycznych Zakładowi Energetycznemu nie uprawnia do odliczenia podatku naliczonego przy zakupach związanych z nakładem na te urządzenia, gdyż nie jest to czynność związana ze sprzedażą opodatkowaną, pozostaje bowiem poza zakresem przedmiotowym ustawy VAT. Taki kierunek interpretacji art. 20 ust. 2 ustawy VAT przyjęty jest także w orzecznictwie NSA (np. wyrok NSA z 18 lutego 1999 r. I SA/Ka 960/97 - Biuletyn Sk. nr 6 str. 23) i skład orzekający w niniejszej sprawie go podziela.

W świetle powyższego uznając, że zastosowanie przepisu art. 20 ust. 2 ustawy VAT było prawidłowe, zbędne jest rozważanie drugiej podstawy art. 25 ust. 1 pkt 3 - związanej z faktem nie zaliczenia urządzeń energetycznych do środków trwałych podlegających amortyzacji.

W tym stanie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga z braku podstaw do uwzględnienia podlega oddaleniu z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.