Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2131577

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 13 października 2016 r.
III SA/Po 947/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Górecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółka Jawna na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji

Uzasadnienie faktyczne

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej wskazaną w sentencji skarżąca spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, jakie dla niej może spowodować wykonanie ww. decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że brak zastosowania ochrony tymczasowej skutkować będzie poważnym i realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego strony skarżącej. Wnioskodawczyni załączyła do wniosku dokumenty dotyczące jej sytuacji finansowej -(...) Strona podkreśliła, że z osiągnęła w roku 2014 zysk netto w wysokości (...) zł, co przy szerokim zakresie świadczonych usług, przy wysokich obrotach finansowych nie jest kwotą wysoką. W porównaniu zaś z rokiem ubiegłym zysk netto był niższy o ponad (...) zł. W ciągu roku także zmalał kapitał własny o kwotę ponad (...) zł, mniejsza była również kwota środków pieniężnych posiadanych przez spółkę o ponad (...) zł. Wnioskodawczyni jest zobowiązana do comiesięcznego spłacania rat kredytowych (na 31 sierpnia 2015 r. była stroną (...)). Wobec spółki są prowadzone również inne postępowania o wymierzenie kar pieniężnych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczna jest więc spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają sąd do zasadności wniosku. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie żądania, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania decyzji.

Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego aktu wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też, tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie żądania złożonego w tym przedmiocie.

Sąd w niniejszej sprawie dokonując oceny wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła twierdzenia, że zapłata orzeczonej kary stanowi poważne i realne zagrożenie dla jej bytu gospodarczego. Mając na uwadze koszty ponoszone przez skarżącą w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, należy zauważyć, że strona nie ograniczyła ich wysokości, pomimo - jak wskazuje - toczących się wobec niej licznych postępowań. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej, że miarodajnym kryterium na badanie jej zdolności do zapłaty kary pieniężnej jest obniżenie w roku 2014 kwoty zysku netto, wysokości kapitału własnego oraz kwoty środków pieniężnych posiadanych przez spółkę. Przyznanie racji takiemu stanowisku prowadziłoby do przyjęcia, że strona wszystkie posiadane środki może inwestować w dalszą działalność, nie wykazując (poprzez np. odpowiednie dostosowanie wielkości zakupów) żadnego dochodu i w rezultacie "nie posiadając zdolności" do zapłaty wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania do zapłaty kary pieniężnej.

Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak: NSA w postanowieniu z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt: I OZ 737/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (zob. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt: II GZ 684/13).

Podkreślenia wymaga fakt, że wykazywany przez wnioskodawczynię zysk netto oraz wysokość dokonywanych przez nią obrotów oznacza, że skarżąca posiada środki finansowe, z których możliwe byłoby pokrycie kwoty kary pieniężnej.

W rozpatrywanym przypadku strona skarżąca wprawdzie przedstawiła dokumenty wskazujące na jej sytuację finansową w 2014 r. oraz na dokonywane obroty w 2015 r., jednak kara nałożona zaskarżoną decyzją, w ocenie Sądu, na tym etapie, nie grozi wyrządzeniem wnioskodawczyni znacznej szkody lub spowodowaniem dla niej nieodwracalnych skutków.

W świetle powyższego Sąd uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w stosunku do niej zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.