Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2231237

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 23 lutego 2017 r.
III SA/Po 93/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Sachajko.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) listopada 2016 r., nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga z dnia (...) grudnia 2016 r. B. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) listopada 2016 r., nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia (...) kwietnia 2016 r.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tym, że nałożona na niego kara ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. W jego ocenie jednak, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, może wpłynąć na uzasadnione uprawdopodobnienie utraty płynności finansowej i konieczność zakończenia prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej. Podkreślił, że kara pieniężna może spowodować nieodwracalne skutki, gdyż wykonanie jej może wiązać się z koniecznością zwolnienia pracowników, zerwaniem zawartych kontraktów, a tym samym z utratą kontrahentów. Odwrócenie tych skutków byłoby zapewne bardzo trudne lub nawet niemożliwe.

Do wniosku skarżący nie załączył żadnych dokumentów na poparcie twierdzeń tam zawartych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13, w którym Sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji". Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że strona skarżąca nie wskazała żadnych dowodów uzasadniających udzielenie jej tymczasowej ochrony oraz nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy zauważyć, że tak sformułowany wniosek nie przybliżył Sądowi okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody, lub też, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Nie budzi natomiast żadnych wątpliwości, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie omawianych przesłanek oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami.

Mając zatem na względzie, że skarżący zaniechał wyczerpującego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego przejawem jest brak jakiegokolwiek udowodnienia, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to tym samym brak było podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.