Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2131386

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 27 września 2016 r.
III SA/Po 812/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) maja 2016 r., nr (...), w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) maja 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości (...) zł za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry. W petitum skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W dalszej części skargi wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony.

Jednakże w piśmie z dnia (...) lipca 2016 r., kierowanym do Dyrektora Izby Celnej, skarżąca wskazując, iż powyższy wniosek jest adresowany do tut. Sądu, podniosła, że majątek jaki posiada to samochód osobowy oraz drobne ruchomości w wynajmowanym mieszkaniu. Skarżąca nie posiada konta bankowego. W lokalu użytkuje urządzenia kuchenne wynajmowane od dostawcy mięsa. Samochód jest niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej, w której 90% przychodu pochodzi z dowozu. Jeżeli komornik zajmie auto i je zlicytuje to skarżąca będzie zmuszona zamknąć firmę i straci źródło dochodu. Zamknięcie działalności będzie także stratą dla wierzyciela, bowiem poza kwotą uzyskaną z licytacji samochodu nic więcej nie uzyska.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść powyższych przepisów stwierdzić trzeba, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez stronę skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podnieść należy, że skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżąca podnosi wprawdzie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do zakończenia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, jednakże tezy tej w dostateczny sposób nie wykazuje. Wniosek skarżącej, uzasadniony dopiero przy piśmie z dnia (...) lipca 2016 r., nie zawiera informacji wskazujących na aktualne możliwości płatnicze skarżącej. Sąd nie ma możliwości oceny, czy uiszczenie spornej kwoty przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy zagrozi płynności finansowej skarżącej, a tym bardziej czy doprowadzi do jej upadłości. Trzeba zatem przypomnieć, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1099/14, CBOSA).

Zaakcentować trzeba, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest zaprezentowanie wraz ze stosowną dokumentacją aktualnych i pełnych danych o stanie majątkowym skarżącej. Weryfikacja tego, czy wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbyć z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku), wysokości środków pieniężnych, którymi skarżąca dysponuje, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych skarżąca nie przedłożyła, a samo wskazanie, że skarżąca posiada jedynie samochód osobowy i drobne ruchomości w wynajmowanym mieszkaniu na tym tle jest wysoce niewystarczające. Nie można bowiem zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji prowadziłoby do wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sam faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt: I OZ 737/14, CBOSA). Każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (zob. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt: II GZ 684/13, CBOSA).

W świetle powyższego uznać trzeba, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w stosunku do niej zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.