Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2131344

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 21 września 2016 r.
III SA/Po 749/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania aktu w sprawie ze skargi R. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) kwietnia 2016 r. Nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze R. N. do sądu administracyjnego zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektor Izby Celnej, którą utrzymał on w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 17 grudnia 2015 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

W uzasadnieniu żądania Skarżący wskazał, że samotnie wychowuje 5-letnią córkę. Zamieszkuje z dzieckiem u rodziców i nie posiada żadnego majątku. Skarżący utrzymuje się z wykonywania działalności gospodarczej (prowadzi restaurację). W roku obrotowym 2015 odnotował stratę w wysokości 17.309,03 zł. W rezultacie skarżący podniósł, że egzekucja orzeczonej kary pieniężnej zostanie skierowana do przychodów osiąganych z działalności gospodarczej, co będzie mieć poważne i nieodwracalne konsekwencje dla jego możliwości realizowania bieżących zobowiązań i już istniejących zaległości. Do wniosku załączone zostały kserokopie zeznania podatkowego za 2015 rok oraz wydruk z księgi przychodów i rozchodów za okres do kwietnia 2016 r.

Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r., na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania decyzji.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej skarżący nie wykazał wystarczająco, aby wykonanie decyzji miało wyrządzić mu znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Organ zaznaczył, że przymusowa realizacja zobowiązań w drodze egzekucji jest ze swej istoty dolegliwa i powoduje obciążenia w sferze majątkowej. Jednak wywieranie takich skutków jest normalnym następstwem egzekucji administracyjnej, a instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przez jakimikolwiek skutkami, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu by nie naprawiło.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, co oznacza, że strona ma przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uwzględnienie wniosku ogranicza się do sytuacji, gdy uprawdopodobnione zostanie, że wykonanie zaskarżonego aktu stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Analiza przedłożonych dokumentów, które mają obrazować sytuację majątkową skarżącego wskazuje na brak warunków do udzielenia ochrony tymczasowej.

Przychody wnioskodawcy za rok 2015 wynosiły około 6.000 zł średniomiesięczne. Natomiast koszty prowadzenia działalności gospodarczej opiewały w roku 2015 na kwotę około 7.442,60 zł średniomiesięcznie. Za cztery miesiące 2016 r. skarżący uzyskał przychód w łącznej wysokości 2.961,67 zł, ale w tym samym czasie poniósł wydatki w kwocie 13.718,94 zł jedynie na prowadzenie działalności gospodarczej. Niemniej, zgodnie z argumentacją wniosku, skarżący wydatkuje jeszcze środki na utrzymanie siebie i córki oraz miesięczną ratę kredytu w wysokości 1.115,08 zł.

Wskazać zatem należy, że deklarowane przez skarżącego wydatki za cztery miesiące 2016 r. przekraczają deklarowane przez niego dochody o kwotę ponad 18.000 zł, a według argumentacji wniosku, a także złożonych dokumentów, skarżący pokrył jeszcze stratę z działalności gospodarczej za 2015 rok w kwocie 17.309,03 zł. Tymczasem na mocy zaskarżonej decyzji skarżący zobowiązany jest do zapłaty kwoty 12.000 zł.

Podzielić zatem należy stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że na gruncie argumentacji wniosku brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska, że ubieganie się przez skarżącego o ochronę tymczasową motywowane jest niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wykonanie obowiązku o charakterze pieniężnym, z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia wstrzymania zaskarżonego aktu. Podatnik posiada bowiem roszczenie o zwrot bezpodstawnie uiszczonych należności wraz z odsetkami; restytucja całkowita jest zasadą. Zatem tylko obowiązek zapłaty orzeczonej kary nie świadczy o zaistnieniu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wszczęcie lub prowadzenie egzekucji w okolicznościach niniejszej sprawy stanowić będzie jedynie o tym, że zobowiązany nie wykonał obowiązku dobrowolnie, czyli pomimo posiadania stałych dochodów oraz ponoszenia wydatków przekraczających deklarowane dochody.

Instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być traktowana, jako zapora przed prowadzeniem postępowania egzekucyjnego, którą uzasadnia potrzeba wydatkowania środków pieniężnych na inne zobowiązania, w tym cywilnoprawne. Prawna możliwość udzielania ochrony tymczasowej nie została ustanowiona po to, aby zaspokajać potrzebę priorytetowo traktowania zobowiązań, które strona ma wolę uiszczać pomimo tego, że nie znajdują one pokrycia w deklarowanych przez nią dochodach.

Zwyczajne niedogodności wywołane stosowaniem środków egzekucyjnych nie wykraczają poza normalne następstwa wykonania obowiązku zapłaty należności pieniężnej. Prowadzenie egzekucji obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji majątkowej strony, nie może być utożsamiane z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W świetle art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 173/14, CBOSA).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.