Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2131306

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 27 września 2016 r.
III SA/Po 701/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Sachajko.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) maja 2016 r., nr (...), w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) czerwca 2016 r. S. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej.

Skarżąca wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami.

Skarżąca wskazała, że jest posiadaczką mieszkania w L., w którym mieszka wraz z rodziną - mężem oraz dwójką dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Ponadto jest właścicielką działki o powierzchni 930 m2 w miejscowości W. Wskazała również, że korzysta z czteroletniego samochodu Mitsubishi wykorzystywanego również w celach służbowych. Skarżąca wskazała, że w 2012 r. uzyskała dochód w wysokości (...) zł. W następnym roku dochód wyniósł (...) zł. W 2014 r. dochód skarżącej wyniósł (...) zł. Skarżąca podkreśliła jednak, że jest zmuszona na bieżąco opłacać swoich kontrahentów. Wykonanie kary może doprowadzić do zachwiania równowagi finansowej i powstania zaległości płatniczych. Skarżąca dodała, że koszty utrzymania rodziny wynoszą (...) zł miesięcznie. Zwróciła również uwagę na koszty utrzymania dzieci w wieku 6 i 8 lat.

Skarżąca podkreśliła, że w stosunku do niej toczy się czternaście analogicznych postępowań w przedmiocie wymierzenia kary.

Do wniosku załączono deklaracje podatkowe skarżącej wraz z wyciągiem z konta bankowego oraz oświadczeniem o stanie majątkowym.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W sytuacji, gdy Sąd ma wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05). Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347).

W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. W uzasadnieniu wniosku nie wykazano żadnych konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, iż w stosunku do skarżącej wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Odnosząc się argumentacji zawartej we wniosku, wskazać należy, że w 2014 r. skarżąca osiągnęła dochód w wysokości (...) zł, a więc ponad pięciokrotnie przewyższający wysokość wymierzonej kary pieniężnej tj. (...) zł.

Skarżąca uzasadniając swój wniosek podniosła wprawdzie, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować trudności w jej sytuacji finansowej, bowiem jest matką dwójki dzieci i ponosi koszty ich utrzymania. Na poparcie swojej argumentacji przedłożyła również dokumentację. Jednakże znajdujące się w aktach sądowych sprawy dokumenty, w tym zeznanie podatkowe PIT - 36, PIT -B, PIT - O za 2012, 2013 r. oraz PIT - 36 L za 2014 r., deklaracje VAT-7 za 2015 r. oświadczenie oraz wyciągi z rachunków bankowych nie są wystarczające do kompleksowej oceny przez Sąd sytuacji majątkowej skarżącej.

Z deklaracji podatkowej za rok 2012 wynika, że skarżąca uzyskała dochód w wysokości (...) zł. W 2013 r. zysk z działalności gospodarczej wnioskodawczyni zmniejszył się do kwoty (...) zł. Z kolei deklaracja za rok 2014 wskazuje, że sytuacja finansowa skarżącej poprawiła się bowiem uzyskała dochód w wysokości (...) zł, co daje średni miesięczny dochód na poziomie około (...) zł.

Zdaniem Sądu przedstawiony przez skarżącą dochód w latach 2012-2014 nie może być jedynym miarodajnym kryterium na badanie zdolności skarżącej do zapłaty wymierzonej kary. Natomiast fakt posiadania przez skarżącą innych zobowiązań nie może prowadzić do wniosku, że mogą one być zaspokojone kosztem należności wobec Skarbu Państwa. Potrzeba wydatkowania posiadanych środków na zaspokojenie zobowiązań kredytowych nie może być priorytetowo traktowana przed obowiązkiem uiszczenia należnego podatku i innych należności wobec Skarbu Państwa, które to należności powinny być zaspokojone w pierwszej kolejności.

W ocenie Sądu nawet fakt wyegzekwowania określonej kwoty przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie wywołuje nieodwracalnych skutków, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie zwrócona. Podkreślić należy, że utrata płynności finansowej czy uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682 - powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na podstawie wniosku strony i załączonych do niego dokumentów nie sposób ustalić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącej z jej majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącej i osób pozostających na jej utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji. Sąd nie mógł zatem uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej przez wykonanie zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.