III SA/Po 595/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2629614

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 lutego 2019 r. III SA/Po 595/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska.

Sędziowie WSA: Małgorzata Górecka (spr.), Szymon Widłak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. przy udziale sprawy ze skargi X na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi

I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję (...) z dnia (...) r. nr (...),

II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Uzasadnienie faktyczne

Uzasadnienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) r. utrzymało w mocy decyzję (...) z dnia (...) r. w przedmiocie nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w kwocie (...) zł za zajęcia pasa drogowego drogi wojewódzkiej poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi.

W uzasadnieniu organ wskazał, że kara została nałożona za umieszczenie reklamy o łącznej powierzchni (...) m kw. na okres (...) dni w pasie drogowym drogi wojewódzkiej w okresie od (...) do (...) r. Fakt umieszczenia reklamy bez zgody (...) stwierdzono podczas kontroli pasa drogowego w dniu (...) r. Chodziło o reklamę z napisem "(...)" umieszczoną pod znakiem drogowym (...).

Organ I instancji wydał w dniu (...) r. (po ponownym rozpatrzeniu sprawy) decyzję nakładającą karę na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Po rozpatrzeniu odwołania strony organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W jego ocenie podmiotem zobowiązanym do uiszczenia kary był skarżący jako właściciel reklamy, który wystąpił o zgodę na umieszczenie znaku drogowego informującego o występującym w pobliżu (...). W piśmie z dnia (...) r. zezwalającym na umieszczenie znaku drogowego organ wskazał, że dopuszcza się zawieszenie pod nim tabliczki z nazwą (...), ale wymagało to uzyskania zgody zarządcy drogi. Brak takiej zgody oznaczał w ocenie organu konieczność nałożenia kary pieniężnej. Bezsporny był fakt umieszczenia reklamy w pasie drogowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się generalnie na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona, albowiem w ocenie Sądu decyzje organów obu instancji zostały wydane bez przeprowadzenia odpowiedniego postępowania dowodowego, co oznaczało poczynienie niepełnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy i jej stanu prawnego.

Zdaniem organów podstawą do nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych było to, że w piśmie z dnia (...) r. zezwalającym na umieszczenie znaku drogowego właściwy organ wskazał, że dopuszcza się zawieszenie pod nim tabliczki z nazwą (...), ale wymagało to uzyskania odrębnej zgody zarządy drogi.

Z kolei w ocenie skarżącego sama zgoda na umieszczenie znaku drogowego wraz z tabliczką z nazwą (...) oznaczała, że nie było wymagane uzyskanie dodatkowej zgody na zamieszczenie samej tabliczki ze strony odpowiedniego organu.

W aktach sprawy o sygn. akt III SA/Po 594/18 (dotyczącej tego samego podmiotu i tego samego przedmiotu postępowania) jest pismo (...) z dnia (...) r. w którym wyraża się zgodę na (...) lokalizacji znaków (...)""(...) według projektu i dopuszcza się pod tym znakiem zawieszenie tabliczki z nazwą (...). Z samego pisma nie wynika, że zawieszenie tabliczki tego rodzaju oznacza konieczność uzyskiwania dodatkowej zgody organu. Z akt sprawy nie wynika ponadto, że po (...) r. wydawano jakiekolwiek dodatkowe zgody skarżącemu na umieszczanie znaków drogowych z tabliczkami informującymi o (...).

W uzasadnieniach swoich decyzji organy I i II instancji nie wskazały, na jakiej podstawie prawnej taka dodatkowa zgoda była wymagana.

Z tego powodu kontrolowane decyzje nie poddają się praktycznie kontroli sądowej w zakresie ich legalności.

Sąd nie ma bowiem wiedzy, na jakiej podstawie organy stwierdziły konieczność uzyskania przez skarżącego dodatkowej zgody na zamieszczenie pod znakiem tabliczki z nazwą (...). Jest to tymczasem okoliczność kluczowa w zakresie tego, czy skarżący może w ogóle ponieść odpowiedzialność za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego.

Skarżący wskazywał w ramach skargi, że już w (...) r. toczyło się postępowanie dotyczące kwestii umieszczenia tabliczki z nazwą (...) pod znakiem drogowym, jednak wówczas nie doszło do nałożenia kary pieniężnej. Skarżący złożył wyjaśnienia i od tego czasu nie wydano żadnej decyzji związanej ze zmianą udzielonej w (...) roku zgody jak też nie nałożono na skarżącego kary pieniężnej, stąd też przekonanie skarżącego, że zgodę na powyższe posiada od (...) roku. Organ w ogóle w odpowiedzi na skargę nie odniósł się do tej kwestii. Sąd nie ma wiedzy czy w istocie miało już wcześniej miejsce takie postępowanie i jakie były dalsze jego losy a to rzutuje na postawę skarżącego, który miał prawo uznać, że złożone przez niego wyjaśnienia okazały się dla organu wystarczające i wówczas interpretacja zgody udzielonej przez organ w (...) roku prowadziła do uznania przez organ racji po stronie skarżącego. Obecnie, o ile twierdzenia skarżącego się potwierdzą, sprzeczne z zasadą zaufania obywatela do organu byłoby karanie za umieszczenie w pasie drogowym przedmiotowej tabliczki z nazwą (...).

Zdaniem Sądu wszystkie te okoliczności winny być wyjaśnione w ramach prowadzonego postępowania przez organy I i II instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny zatem wskazać precyzyjnie i kategorycznie, na jakiej podstawie prawnej uznano obecnie istnienie po stronie skarżącego obowiązku uzyskania dodatkowej zgody na zamieszczenie tabliczki z nazwą (...) pod znakiem drogowym.

Tylko jednoznaczne ustalenia organów w tym zakresie pozwolą na stwierdzenie, czy skarżący mógł być obciążony przedmiotową karą pieniężną.

Z powodu niepełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i dokonania niepełnej oceny stanu prawnego Sąd stwierdził naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., co skutkować winno uchyleniem decyzji obu instancji.

Z powyższych względów orzeczono jak w pkt I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).

O zwrocie stronie skarżącej kosztów postępowania postanowiono w oparciu o art. 200 powyższej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.