Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2231234

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 23 lutego 2017 r.
III SA/Po 1269/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Sachajko.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) października 2016 r., nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Zarządzeniem z dnia (...) grudnia 2016 r. skarżący P. S. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie (...) zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu (...) grudnia 2016 r. Przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia wydano K. W. pod adresem wskazanym w przesyłce pocztowej jako osobie uprawnionej do odbioru przesyłki.

Skarżący nie uiścił wymaganego wpisu, wobec czego, postanowieniem z dnia (...) stycznia 2017 r., Sąd odrzucił skargę.

Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi doręczono skarżącemu w dniu (...) lutego 2017 r., przy czym ponownie przesyłka została wydana w placówce pocztowej osobie uprawnionej do odbioru przesyłki, tj. K. W.

W dniu (...) lutego 2017 r. skarżący złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wraz z potwierdzeniem uiszczenia wpisu od skargi w dniu (...) lutego 2017 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi dowiedział się po doręczeniu mu postanowienia o odrzuceniu skargi. Wskazał, że nie doręczono mu zarządzenia z dnia (...) grudnia 2016 r. Po wyjaśnieniu sytuacji okazało się, że zarządzenie zostało odebrane przez osobę nieuprawnioną, tj. panią K. W. Skarżący wskazał, że osoba ta nie przekazała mu żadnej informacji o doręczonej korespondencji. Skarżący wskazał, że nigdy nie upoważnił tej osoby do odbioru. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodu z przesłuchanie K. W. na okoliczność doręczenia jej pisma z Sądu, braku umocowania jej do odbioru korespondencji oraz braku przekazania skarżącemu informacji o tej korespondencji. Podkreślił również, że niedochowanie terminu stanowiło skutek okoliczności, na które nie miał żadnego wpływu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j., dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodabniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

W orzecznictwie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem, charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08, orzeczenie dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie strony rozumie się szeroko rozciągając je także na pełnomocnika, a winę w sposób obiektywny, a więc wymagając od strony staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r., I CKN 1261/99 publ. Biuletyn SN 2000/5/12). Po stronie zainteresowanego istnieje obowiązek wskazania na istnienie przeszkód, które - w jego ocenie - uniemożliwiły dokonanie określonej czynności w zakreślonym terminie. Muszą to być okoliczności istniejące obiektywnie, niezależne od woli strony.

Do takich niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zwykło zaliczać się okoliczności takie jak powódź, pożar, katastrofa, nagła choroba strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu skarżącego, że nie doręczono mu prawidłowo przesyłki z Sądu, albowiem odpis zarządzenia odebrała K. W. - osoba nieuprawniona do odbioru przesyłek.

Zgodnie z art. 72 § 2 p.p.s.a. jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism.

Z akt sprawy wynika, że do doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu doszło w miejscu wskazanym przez skarżącego tj. w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego osobie uprawnionej do odbioru korespondencji w dniu (...) grudnia 2016 r.

Przez osobę "uprawnioną", należy rozumieć każdą osobę, która ze względu na wykonywaną funkcję, została regulaminowo czy tylko zwyczajowo uprawniona przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą do odbierania korespondencji przychodzącej do siedziby firmy przez tę osobę prowadzonej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II GSK 594/09, podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 910/10). Natomiast skoro ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania wynika, iż zostało ono odebrane przez osobę uprawnioną, która zaniedbała ustalony przez skarżącego obowiązek doręczenia przesyłki i informowania go o tym fakcie, to okoliczność tę należy oceniać jedynie w granicach ryzyka podjętego przez skarżącego w zakresie organizacji obiegu korespondencji i przepływu informacji.

Podkreślenia wymaga, że K. W. odbierała przesyłki w imieniu skarżącego kilkakrotnie, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowym. Ponadto odbierała przesyłki zarówno pod adresem wskazanym na przesyłce, jak i w placówce pocztowej. Skuteczności tych doręczeń skarżący nie kwestionował, a środki zaskarżenia od orzeczeń doręczanych mu w ten sposób składał terminowo. Postanowienie o odrzuceniu skargi również zostało odebrane przez K. W. W takiej sytuacji wątpliwości budzą twierdzenia skarżącego, że K. W. nie przekazała mu przesyłki zawierającej odpis zarządzenia i nie jest osobą uprawnioną do odbioru przesyłek. Wątpliwości budzi również okoliczność, że sposób doręczenia skarżący kwestionuje dopiero w sytuacji, gdy skarga została odrzucona na skutek nieuiszczenia wpisu.

Wobec powyższego nie zasługiwały na uwzględnienie twierdzenia skarżącego, że K. W. nie była uprawniona do odbioru przesyłek.

Na marginesie nadmienić należy, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że zgłaszał w placówce pocztowej jakiekolwiek zastrzeżenia odnośnie do sposobu doręczania mu przesyłek. Powyższa okoliczność również świadczy o tym, że K. W. odbierała przesyłki jako osoba uprawniona.

Jednocześnie wskazać należy, że przytoczona we wniosku o przywrócenie terminu argumentacja dotycząca zaniedbania przez K. W. obowiązku przekazania korespondencji skarżącemu nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi, bowiem to na skarżącym ciąży obowiązek takiego zorganizowania odbioru przesyłek w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, aby we właściwy sposób dbano o interesy strony.

Zastępcze formy doręczenia pism rodzą domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Ciężar obalenia domniemania spoczywa na stronie. Nie jest, zatem wystarczającym przywołanie we wniosku o przywrócenie terminu twierdzenia, że osoba, która odebrała przesyłkę nie przekazała jej skarżącemu.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie wniosek skarżącego o przesłuchanie K. W. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje dowodu z przesłuchania świadka. Uzupełniające dowody mogą być przeprowadzone jedynie z dokumentów.

Mając na uwadze powyższe należało uznać, że stronie nie można przypisać braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi i odmówić przywrócenia terminu.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.