Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 18 grudnia 2007 r.
III SA/Lu 486/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak.

Sędziowie NSA: Jerzy Marcinowski, Marek Zalewski (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J.S. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej

1.

oddala skargę;

2.

przyznaje adw. R.R. wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w kwocie (...) złotych, którą wypłacić z funduszów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. znak (...) wydaną na skutek odwołania A. i J. S. od decyzji Wójta Gminy G. z dnia (...) lipca 2007 r. znak: (...) w przedmiocie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego drogi gminnej w miejscowości P., oraz nałożenia opłaty za prowadzenie robót w wysokości 10 zł. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 i art. 29 kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. umorzyło postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżoną decyzją organ I instancji zezwolił M. i J. K. oraz A. M. na zajęcia pasa drogowego drogi gminnej w miejscowości P., stanowiącej działkę nr (...), w celu wykonania zjazdu z tej drogi na drogę wewnętrzną, na okres 2 dni tj. 18 - 19 lipca 2007 r., oraz nałożył opłatę za prowadzenie robót w wysokości 10 zł.

Od tej decyzji A. i J. S. złożyli odwołanie, zarzucając jej naruszenie ich interesu, gdyż wydana decyzja dotycząca zajęcia pasa drogowego obejmuje częściowo działkę będącą własnością skarżących oraz całą bramę wjazdową.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dokonując kontroli dopuszczalności odwołania stwierdziło, że odwołanie nie zostało wniesione przez stronę postępowania. Wyjaśniło w swym uzasadnieniu, że stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony wiąże się z interesem prawnym lub z obowiązkiem, który wynika z konkretnego przepisu administracyjnego prawa materialnego i stanowi podstawę do sformułowania interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu. Od tak rozumianego interesu Kolegium odróżnia interes faktyczny, który nie jest oparty na żadnym konkretnym przepisie prawa materialnego.

Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie decyzja organu pierwszej instancji o pozwoleniu na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej stanowi decyzję, która umożliwia wykonanie decyzji Starosty Powiatowego w L. z dnia (...) grudnia 2006 r. znak: (...) i została wydana względem stron, które są właścicielami wskazanych działek nr (...). Kolegium uznało, że o ile skarżący posiadają interes faktyczny, to nie można uznać ich za stronę przedmiotowego postępowania. Nie można bowiem wskazać przepisu prawa materialnego, który mógłby stanowić podstawę do sformułowania interesu prawnego, stanowiącego o przymiocie strony w przedmiotowym postępowaniu. Brak przymiotu strony w przedmiotowej sprawie jest równoznaczny z brakiem uprawnienia Kolegium do rozpatrzenia odwołania.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której wnosi o uchylenie decyzji w całości, orzeczenie co do istoty sprawy i zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja dotycząca zajęcia pasa drogowego jest bezpośrednio związana z decyzją o pozwoleniu na budowę drogi ze zjazdami, winien mieć zatem zastosowanie w rozpatrywanej sprawie przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z jego treścią, stroną jest inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Wobec powyższego, ten konkretny przypadek dostatecznie wyczerpuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo organ wskazał, że rozpatrywana sprawa dotyczy zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi gminnej), jest więc sprawą inną niż wskazana w treści art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Dlatego też brak jest podstaw do zastosowania tegoż artykułu w niniejszym postępowaniu, a samo podobieństwo danego postępowania do postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie jest wystarczające do zastosowania przedmiotowego artykułu, o czym świadczy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1161/05 (LEX nr 196310). W rozpatrywanej sprawie, skarżący nie wykazał interesu prawnego, będącego warunek uznania go za stronę postępowania, stąd też nie mógł on brać w nim jako strona udziału.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, jako że treść zaskarżonej decyzji jest prawidłowa.

Sąd aprobuje wyłożony wyżej pogląd Kolegium, że skarżący nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji organu I instancji. Pogląd skarżących, że do postępowania dotyczącego wydania decyzji w sprawie zajęcia pasa drogowego należy stosować reguły obowiązujące w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, w tym przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jest całkowicie chybiony i nie ma żadnego uzasadnienia prawnego. Sprawa ta została już wyjaśniona w przytoczonym przez Organ orzecznictwie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2006 r.). Zgodzić się należy z twierdzeniem, że w sprawach innych niż stricte budowlane nie można posiłkować się przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jako że jest to przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a., a zatem musi być wykładany ściśle. Nie można go zatem stosować w innych postępowaniach niż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nawet wtedy, gdy jest to postępowanie zbliżone do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Dodać należy również, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe, bowiem decyzja obejmuje zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na okres 2 dni tj. 18 - 19 lipca 2007 r., nie wywołuje ani nie legitymuje żadnych skutków po tej dacie, zatem orzekanie w sprawie po tej dacie przez organ odwoławczy stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się np. że wykonanie robót budowlanych powoduje bezprzedmiotowość postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1993 r. III ARN 2/93, nie publ., cyt. za: J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski. k.p.a. Komentarz. CH BECK 2004 r., s. 480). Sąd uznaje, że incydentalny charakter decyzji, po jej wykonaniu, czyni niecelowym dalszą jej kontrolę.

Tym samym rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie umorzenia postępowania odwoławczego było prawidłowe.

Nie stwierdzając zaś innych naruszeń prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

Strona skarżąca była zwolniona od kosztów sądowych i korzystała z pełnomocnika ustanowionego z urzędu - adwokata. Dlatego też Sąd na podstawie art. 242 p.p.s.a. przyznał adwokatowi R. R. kwotę 309,80 zł. na którą składają się 292,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu oraz 17 zł tytułem wydatków związanych z opłatą pełnomocnictwa.