III SA/Lu 251/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3065774

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 listopada 2019 r. III SA/Lu 251/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom.

Sędziowie WSA: Robert Hałabis (spr.), Iwona Tchórzewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) kwietnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonż decyzjż z dnia (...) kwietnia 2019 r. (nr (...)) Dyrektor Oddziażu Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ż po rozpatrzeniu odwożania skarżżcego E. R. ż utrzymaż w mocy decyzjż Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. P. z dnia 14 marca 2019 r. (nr (...)) w przedmiocie przyznania pżatnożci w ramach systemżw wsparcia bezpożredniego na rok 2018.

Wskazane wyżej decyzje zostaży wydane w nastżpujżcym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 24 maja 2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR w R. P., za pożrednictwem formularza geoprzestrzennego (aplikacji eWniosekPlus) zżożony zostaż przez producenta rolnego E. R. wniosek o przyznanie pżatnożci w ramach systemżw wsparcia bezpożredniego na rok 2018. Spowodoważo to wszczżcie postżpowania administracyjnego w tym przedmiocie, w ramach ktżrego wniosek przeszedż pozytywnie kontrolż administracyjnż. Natomiast w dniu 26 pażdziernika 2018 r. w gospodarstwie skarżżcego Inspekcja Weterynaryjna przeprowadziża kontrolż na miejscu w zakresie wymogżw wzajemnej zgodnożci. Kontrola ta wykazaża nieprawidżowożci majżce wpżyw na wysokożż przyznanych pżatnożci, ktżre zostaży opisane w Protokole z czynnożci kontrolnych w siedzibie stada z dnia 26 pażdziernika 2018 r. (nr (...)).

W wyniku przeprowadzonego postżpowania organ I instancji ż Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. P. decyzjż z dnia 14 marca 2019 r. przyznaż wnioskodawcy pżatnożci w ramach systemżw wsparcia bezpożredniego na rok 2018, w pomniejszonej wysokożci. Pomniejszenie wysokożci wszystkich przyznanych pżatnożci nastżpiżo ze wzglżdu na stwierdzone nieprawidżowożci i niezgodnożci oraz zastosowanie z tego tytużu zmniejszenia, a także zastosowania wspżczynnika korygujżcego. Skarżżcemu przyznano:

1) Jednolitż Pżatnożż Obszarowż na rok 2018 w wysokożci (...) zż, wynikajżcej z pomniejszenia pżatnożci o kwotż w wysokożci (...) zż;

2) Pżatnożż za zazielenienie na rok 2018 w wysokożci (...) zż, wynikajżcej z pomniejszenia pżatnożci o kwotż w wysokożci 689,79;

3) Pżatnożż redystrybucyjnż na rok 2018 w wysokożci (...) zż, wynikajżcej z pomniejszenia pżatnożci o kwotż w wysokożci (...) zż;

4) Pżatnożci do bydża na rok 2018 w wysokożci (...) zż, wynikajżcej z pomniejszenia pżatnożci o kwotż w wysokożci (...) zż;

5) Pżatnożci do owiec na rok 2018 w wysokożci (...) zż, wynikajżcej z pomniejszenia pżatnożci o kwotż w wysokożci (...) zż;

6) Kwotż z tytużu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokożci (...) zż, wynikajżcej z pomniejszenia o kwotż w wysokożci (...) zż ze wzglżdu na stwierdzone niezgodnożci.

Od powyższej decyzji skarżżcy producent rolny zżożyż odwożanie, ktżrego Dyrektor Oddziażu Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie uwzglżdniż i utrzymaż w mocy decyzjż organu pierwszej instancji w cażożci.

W uzasadnieniu tego rozstrzygniżcia organ odwożawczy wyjażniż, że wprawdzie kontrola administracyjna wniosku w oparciu o bazż referencyjnż systemu LPIS (System Identyfikacji Dziażek Rolnych) nie wykazaża nieprawidżowożci w deklaracji powierzchni dziażek rolnych, to jednak przeprowadzona przez Inspekcjż Weterynaryjnż kontrola na miejscu w zakresie wymogżw wzajemnej zgodnożci stwierdzona Protokożem z czynnożci kontrolnych w siedzibie stada z dnia 26 pażdziernika 2018 r. (numer raportu IW (...)), wykazaża nieprawidżowożci majżce wpżyw na wysokożż przyznanych pżatnożci, w zakresie wymogżw wzajemnej zgodnożci w obszarze IRZ. W tym raporcie kontroli odnożnie wymogu OKW 5.1 przypisano 15 punktżw za niespeżnienie przestrzegania tego wymogu, co odpowiada 5% sankcji. Stwierdzono, że w przypadku owiec i kżz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zwierzżta te nie zostaży zaopatrzone w dokumenty przewozowe zgodnie ze wzorem okreżlonym w rozporzżdzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wzoru dokumentu przewozowego dla owiec i kżz lub dokumenty przewozowe sż przechowywane przez okres krżtszy niż 3 lata od dnia przewozu zwierzżt do miejsca przeznaczenia lub kopie dokumentżw przewozowych dla owiec lub kżz nie sż dostarczane przez rolnika na żżdanie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa lub organżw Inspekcji Weterynaryjnej. Organ odwożawczy wyjażniż, że wedżug art. 6 ust. 1 rozporzżdzenia Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r., ustanawiajżcego system identyfikacji i rejestrowania owiec i kżz oraz zmieniajżce rozporzżdzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG, od dnia 9 lipca 2005 r. lub ż w przypadku (...), (...) i (...) ż po dniu przystżpienia, w każdym przypadku gdy zwierzż jest przewożone w obrżbie terytorium pażstwa z jednego gospodarstwa do drugiego, towarzyszy mu dokument zmiany miejsca pobytu, zgodny z wzorem przygotowanym przez wżażciwe wżadze, zawierajżcym przynajmniej minimum informacji wymienione w Czżci "C" Zażżcznika i wypeżniony przez hodowcż, o ile nie zostażo to uczynione przez wżażciwe wżadze. Opisane nieprawidżowożci oraz wspżczynnik korygujżcy spowodoważy uzasadnione zmniejszenie przyznanych pżatnożci.

W skardze skierowanej do Wojewżdzkiego Sżdu Administracyjnego w Lublinie na powyższż decyzjż skarżżcy E. R. zarzuciż jej naruszenie zarżwno przepisżw prawa materialnego, jak rżwnież majżce wpżyw na wynik sprawy naruszenie przepisżw postżpowania, a w szczegżlnożci:

1) art. 6 ust. 1 i 3 rozporzżdzenia Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiajżce system identyfikacji i rejestrowania owiec i kżz oraz zmieniajżce rozporzżdzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG, ktżre miażo wpżyw na wynik sprawy, poprzez ich bżżdna interpretacje i uznanie, że na skarżżcym spoczyważ obowiżzek posiadania dokumentżw przewozowych dla owiec, gdy tymczasem zgodnie z przepisem dokumenty przewozowe towarzyszż zwierzżciu gdy jest ono przewożone w obrżbie terytorium pażstwa; zgodnie z tym przepisem skarżżcy przekazaż dokumenty przewozowe w formie papierowej nabywcom owiec (hodowcom w gospodarstwie przeznaczenia) i to oni majż obowiżzek przechowyważ dokumenty przez wskazany w rozporzżdzeniu okres;

2) art. 6 ust. 4 rozporzżdzenia Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r., ktżre miażo wpżyw na wynik sprawy, przez jego niezastosowanie, gdy tymczasem z przepisu tego wynika wprost odstżpstwo od zasady wynikajżcej z art. 6 ust. 1 rozporzżdzenia Rady (WE) nr 21/2004, wskazujżce na braku obowiżzku przechowywania dokumentu zmiany miejsca pobytu owiec w Pażstwie Czżonkowskim, w ktżrym dziaża scentralizowana komputerowa baza danych, do ktżrych należy Polska;

3) art. 8 ust. 3 i 5 rozporzżdzenia Rady (WE) nr 21/2004, ktżre miażo wpżyw na wynik sprawy, poprzez ich niezastosowanie, gdy tymczasem z przepisżw tych wynika, iż od 1 stycznia 2008 r. Pażstwa Czżonkowskie UE majż obowiżzek wprowadziż scentralizowanż bazż danych, w ktżrej bżdż znajdoważy siż dane dotyczżce przewozżw zwierzżt wymienione w rubryce D.2 Zażżcznika do wymienionego rozporzżdzenia, co wiżże siż z brakiem obowiżzku przechowywania dokumentżw przewozowych przez skarżżcego;

4) art. 3 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o pżatnożciach w ramach systemżw wsparcia bezpożredniego, ktżre miażo wpżyw na wynik sprawy, przez ich niewżażciwe zastosowanie i nieudzielenie odpowiedzi przez osobż kontrolujżcż skarżżcego, czyli inspektora weterynarii, na pisemne zastrzeżenia skarżżcego do raportu z przeprowadzonej kontroli i brak wskazania skarżżcemu podstawy prawnej, z ktżrej wynikażby obowiżzek posiadania przez skarżżcego (sprzedawcż owiec) dokumentżw przewozowych;

5) art. 97 i 99 rozporzżdzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w sprawie finansowania wspżlnej polityki rolnej, zarzżdzania niż i monitorowania jej oraz uchylajżce rozporzżdzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008, ktżre miażo wpżyw na wynik sprawy, poprzez niewżażciwe zastosowanie i nażożenie na skarżżcego kar administracyjnych, poprzez zmniejszenie cażkowitej kwoty pżatnożci o 5%;

6) art. 7, art. 77ż 1 i 107 ż 3 k.p.a., ktżre miażo wpżyw na wynik sprawy, poprzez niepodjżcie przez organ administracji wszelkich czynnożci niezbżdnych do dokżadnego wyjażnienia stanu faktycznego, a w szczegżlnożci poprzez zaniechanie zbadania stanu faktycznego sprawy, zaniechanie zbadania przez organ, czy na skarżżcym faktycznie spoczyważ obowiżzek posiadania dokumentżw przewozowych owiec, ktżre sprzedaż na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także nieuwzglżdnienie przedstawionych przez skarżżcego w protokole z kontroli dokonanej przez Inspekcjż Weterynaryjnż zastrzeżeż dotyczżcych obowiżzku posiadania przez niego dokumentżw przewozowych, ktżre to naruszenie mogżo mież istotny wpżyw na wynik sprawy, bowiem gdyby organ w należyty sposżb przeprowadziż postżpowanie dowodowe, zgromadziż cażożciowż dokumentacjż, ustaliż czy dokumenty przewozowe zostaży przekazane nabywcom zwierzżt i czy w Polsce dziaża scentralizowana komputerowa baza danych i uwzglżdniż przedstawione okolicznożci, doprowadziżoby to do stwierdzenia, że na skarżżcym nie spoczyważ obowiżzek prawny posiadania dokumentacji przewozowej dotyczżcej sprzedanych owiec;

7) naruszenie art. 9 i 107 ż 3 k.p.a., ktżre miażo wpżyw na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie, co prowadziżo do prowadzenie postżpowania zarżwno w I jak i II instancji w sposżb sprzeczny z podstawowymi zasadami i obowiżzkami organu, poprzez niepoinformowanie o istotnych okolicznożciach prawnych;

8) art. 138ż 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,

. co w konsekwencji mogżo mież istotny wpżyw na wynik sprawy, bowiem spowodoważo nażożenie na skarżżcego bezpodstawne kary administracyjne, poprzez zmniejszenie cażkowitej kwoty pżatnożci o 5%.

W oparciu o tak sformużowane zarzuty skarżżcy wniżsż o uchylenie w cażożci zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z dnia 14 marca 2019 r.

W odpowiedzi na skargż organ odwożawczy wniżsż o jej oddalenie, podtrzymujżc argumentacjż zawartż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewżdzki Sżd Administracyjny w Lublinie zważyż, co nastżpuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogża zostaż uwzglżdniona.

Wymaga na wstżpie zwrżcenia uwagi, że uprawnienia wojewżdzkich sżdżw administracyjnych okreżlone przepisami art. 1ż 1 i ż 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. ż Prawo o ustroju sżdżw administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3ż 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. ż Prawo o postżpowaniu przed sżdami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z pżn. zm. ż dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzajż siż do kontroli legalnożci dziażalnożci administracji publicznej, a zatem kontroli tej dziażalnożci pod wzglżdem jej zgodnożci z prawem. W tym zakresie ocenie podlega przede wszystkim to, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postżpowanie prowadzżce do jej wydania nie byżo obciżżone wadami okreżlonymi w art. 145ż 1 pkt 1-3 p.p.s.a., uzasadniajżcymi uchylenie zapadżego rozstrzygniżcia, bżdż stwierdzenie jego nieważnożci.

Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowiża wydana w dniu 17 kwietnia 2019 r. decyzja, ktżrż Dyrektor Oddziażu Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymaż w mocy decyzjż Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z dnia 14 marca 2019 r. w sprawie przyznania skarżżcemu producentowi rolnemu pżatnożci w ramach systemżw wsparcia bezpożredniego na rok 2018 ż w pomniejszonej wysokożci. Istotż sporu stanowiża zatem kwestia legalnożci pomniejszenia wysokożci przyznanych skarżżcemu pżatnożci w ramach systemżw wsparcia bezpożredniego na rok 2018 o 5%, a wiżc, czy nieprawidżowożci skutkujżce zmniejszeniem pżatnożci rzeczywiżcie zaistniaży i ewentualnie jaki byż ich zakres, czy też nieprawidżowożci tych nie byżo.

Materialnoprawnż podstawż zaskarżonego rozstrzygniżcia stanowiży przede wszystkim przepisy rozporzżdzenia Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r., ustanawiajżce system identyfikacji i rejestrowania owiec i kżz oraz zmieniajżce rozporzżdzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG (Dz.Urz.UE.L 2004.5.8), przepisy ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierzżt (Dz. U. z 2019 r. poz. 1149) oraz przepisy rozporzżdzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 lipca 2005 r. w sprawie wzoru dokumentu przewozowego dla owiec i kżz (Dz. U. z 2005 r. Nr 142, poz. 1195). Ponadto w procesie decyzyjnym znajdoważy zastosowanie rżwnież przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o pżatnożciach w ramach systemżw wsparcia bezpożredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312, z pżn. zm.) oraz przepisy rozporzżdzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspżlnej polityki rolnej, zarzżdzania niż i monitorowania jej oraz uchylajżce rozporzżdzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.Urz.UE.L nr 347 poz. 549, z późn. zm.).

Odnoszżc siż do okolicznożci faktycznych tej sprawy należy przede wszystkim zwrżciż uwagż, że przyznanie skarżżcemu pżatnożci w mniejszej od wnioskowanej wysokożci wynikażo z niewadliwego ustalenia w toku przeprowadzonego postżpowania administracyjnego, w oparciu o zebrany w sprawie materiaż dowodowy, że w przypadku owiec i kżz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zwierzżta należżce do skarżżcego nie zostaży zaopatrzone w dokumenty przewozowe zgodnie ze wzorem okreżlonym w przepisach powożanego wyżej rozporzżdzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 lipca 2005 r. w sprawie wzoru dokumentu przewozowego dla owiec i kżz, lub dokumenty przewozowe byży przechowywane przez okres krżtszy niż 3 lata od dnia przewozu zwierzżt do miejsca przeznaczenia lub kopie dokumentżw przewozowych dla owiec lub kżz nie zostaży dostarczone przez rolnika na żżdanie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa lub organżw Inspekcji Weterynaryjnej. W toku kontroli dokonujżca jej Inspekcja Weterynaryjna (IW) stwierdziża znajdujżce siż w posiadaniu skarżżcego 129 szt. owiec dorosżych oraz 18 szt. mżodych poniżej 7 dni życia. Ujawniono na bieżżco prowadzonż przez producenta rolnego ksiżgż rejestracji owiec, jednakże stwierdzono w gospodarstwie cażkowity brak dokumentżw przewozowych dla owiec, a tym samym nieprawidżowożż, ktżra podlegaża ocenie w zakresie naruszenia OKW 5.1. Producent rolny w poz. 46 Protokożu kontroli, obejmujżcej zastrzeżenia co do ustależ zawartych w raporcie ożwiadczyż, co zostażo podtrzymane rżwnież w skardze, że nie zostaż wczeżniej poinformowany o koniecznożci posiadania dokumentżw przewozowych i nikt od niego tych dokumentżw (do czasu kontroli) nie wymagaż. Potwierdza to w istocie, że wskazane ustalenie zawarte w protokole kontroli jest niewadliwe, a skarżżcy nigdy tego rodzaju dokumentżw nie gromadziż.

Dlatego w ocenie Sżdu, w oparciu o zebrane w sprawie dowody należażo przyjżż, że organ rozpoznajżcy sprawż dokonaż prawidżowych ustależ faktycznych i na ich podstawie wydaż decyzjż zgodnż z prawem. W szczegżlnożci zasadnie oparż swoje rozstrzygniżcie na ustaleniach dokonanych w czasie czynnożci kontrolnych na miejscu w gospodarstwie skarżżcego.

Prawidżowożci wynikżw tej kontroli nie może skutecznie podważyż żaden z zarzutżw sformużowanych w skardze. Twierdzenia skarżżcego zawarte w skardze nie znajdujż bowiem należytego uzasadnienia, przez co nie sż zasadne. Nie zasżugiważ w szczegżlnożci na uwzglżdnienie zarzut dotyczżcy naruszenia przez organy obu instancji przepisu art. 6 ust. 1 i 3 rozporzżdzenia Rady (WE) nr 21/2004, poprzez ich bżżdnż interpretacjż i uznanie, że na skarżżcym spoczyważ obowiżzek posiadania dokumentżw przewozowych dla owiec. Zdaniem skarżżcego, przekazaż on dokumenty przewozowe w formie papierowej nabywcom owiec (hodowcom w gospodarstwie przeznaczenia) i to oni majż obowiżzek przechowyważ te dokumenty przez wskazany w rozporzżdzeniu okres.

Przede wszystkim wymaga zwrżcenia uwagi, że to wżażnie przepisy rozporzżdzenia Rady (WE) nr 21/2004 nażożyży na każde Pażstwo Czżonkowskie obowiżzek ustanowienia systemu identyfikacji i rejestracji owiec i kżz (art. 1 ust. 1). Rozporzżdzenie to stosuje siż bez uszczerbku dla przepisżw wspżlnotowych, ktżre mogż zostaż ustanowione dla celżw walki z chorobami lub kontroli i bez uszczerbku dla dyrektywy 91/496/EWG i rozporzżdzenia (WE) nr 1782/2003 (art. 1 ust. 2).

Omawiane Rozporzżdzenie w art. 3 ust. 1 stanowi, że System identyfikacji i rejestracji zwierzżt skżada siż z nastżpujżcych elementżw:

a) żrodek identyfikujżcy, majżcy zidentyfikoważ dane zwierzż;

b) aktualny rejestr prowadzony dla każdego gospodarstwa;

c) dokumenty dotyczżce przewozżw;

d) centralny rejestr lub komputerowa baza danych.

Przepis art. 6 ust. 1 rozporzżdzenia Rady (WE) nr 21/2004 ustanawia zasadż, że od dnia 9 lipca 2005 r. lub ż w przypadku Bużgarii, Rumunii i Chorwacji ż po dniu przystżpienia, w każdym przypadku gdy zwierzż jest przewożone w obrżbie terytorium pażstwa z jednego gospodarstwa do drugiego, towarzyszy mu dokument zmiany miejsca pobytu, zgodny z wzorem przygotowanym przez wżażciwe wżadze, zawierajżcym przynajmniej minimum informacji wymienione w Czżci C Zażżcznika i wypeżniony przez hodowcż, o ile nie zostażo to uczynione przez wżażciwe wżadze.

Pażstwa Czżonkowskie mogż umieszczaż inne informacje oprżcz zawartych w Czżci C Zażżcznika w dokumencie zmiany miejsca pobytu, o ktżrym mowa w ust. 1, lub zażżdaż umieszczenia takich informacji (ust. 2). Hodowca w gospodarstwie przeznaczenia przechowuje dokument zmiany miejsca pobytu przez minimalny okres, ktżry zostanie okreżlony przez wżażciwe wżadze, nie krżtszy niż trzy lata. Na żżdania przedstawia wżażciwym wżadzom jego kopiż (ust. 3).

Od przyjżtej w art. 6 ust. 1 rozporzżdzenia nr 21/2004 zasady przewidziano wyjżtek, ktżry okreżlony zostaż w art. 6 ust. 4 rozporzżdzenia. Przepis ten stanowi, że w drodze odstżpstwa od ust. 1, dokument zmiany miejsca pobytu jest nieobowiżzkowy w każdym Pażstwie Czżonkowskim, w ktżrym dziaża scentralizowana komputerowa baza danych, zawierajżca co najmniej informacje wymagane w Czżci C Zażżcznika, z wyjżtkiem podpisu hodowcy.

W tym miejscu należy zaakcentoważ, że przepis ten w okolicznożciach faktycznych i prawnych tej sprawy w ogżle nie znajdoważ wzglżdem skarżżcego zastosowania, a w szczegżlnożci nie mżgż stanowiż podstawy do wniosku, na ktżrym oparto skargż, że skarżżcy zwolniony byż z obowiżzku posiadania dokumentżw dotyczżcych zmiany miejsca pobytu owiec, a tym samym żadnych nieprawidżowożci siż nie dopużciż.

W Polsce System Identyfikacji i Rejestracji Zwierzżt utworzony zostaż na mocy powożanej już wyżej ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierzżt. Ustawa ta okreżla, miżdzy innymi, zasady identyfikacji i rejestracji zwierzżt, w tym tryb nadawania numerżw siedzib stad oraz numerżw identyfikacyjnych zwierzżt, a także wpisywania na listż prowadzonż przez Agencjż Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i skreżlania z tej listy podmiotżw dostarczajżcych kolczyki lub duplikaty kolczykżw, kolczyki lub duplikaty kolczykżw zawierajżce elektroniczne identyfikatory albo czytniki elektronicznych identyfikatorżw, zwanych dalej "dostawcami" (art. 1 pkt 1 ustawy). Omawiana ustawa w sposżb szczegżowy okreżla także, jakie dane gromadzone sż w rejestrze zwierzżt gospodarskich oznakowanych. Wymaga zaż podkreżlenia, że w odniesieniu do owiec i kżz ż sż to dane okreżlone w art. 5 rozporzżdzenia nr 21/2004 (art. 23 ust. 2 ustawy). Oznacza to, że posiadacz owcy lub kozy, o ktżrym mowa w art. 5 ust. 1 rozporzżdzenia nr 21/2004, umieszcza w ksiżdze rejestracji informacje okreżlone w art. 5 ust. 1 rozporzżdzenia nr 21/2004, wedżug ktżrego każdy hodowca zwierzżt, z wyjżtkiem przewożnikżw, prowadzi aktualny rejestr zawierajżcy przynajmniej informacje wymienione w Czżci B Zażżcznika, a w drodze odstżpstwa od ust. 1, rejestr zawierajżcy informacje wymagane w czżci B Zażżcznika jest nieobowiżzkowy w każdym Pażstwie Czżonkowskim, w ktżrym dziaża scentralizowana komputerowa baza danych zawierajżca odnożne informacje (art. 5 ust. 3 rozporzżdzenia nr 21/2004). Dodatkowo wedżug art. 5 ust. 5 tego rozporzżdzenia, każdy hodowca dostarcza wżażciwym wżadzom na każde żżdanie wszystkich informacji na temat pochodzenia, identyfikacji i, gdzie wżażciwe, miejsca przeznaczenia zwierzżt, ktżre hodowca posiadaż, przechowyważ, transportoważ, sprzedaważ lub ubijaż w ciżgu trzech ostatnich lat.

Z powyższych ureguloważ wynika, że najistotniejsza w kontekżcie zaistniażego w niniejszej sprawie sporu sż normy wynikajżce z przepisżw art. 25a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierzżt. Wedżug tych przepisżw, termin dotyczżcy przechowywania przez posiadacza owcy lub kozy dokumentu, o ktżrym mowa w art. 6 ust. 1 rozporzżdzenia nr 21/2004, wynosi 3 lata od dnia przewozu zwierzżt do miejsca przeznaczenia (art. 25a ust. 1 ustawy). Minister wżażciwy do spraw rolnictwa okreżli, w drodze rozporzżdzenia, wzżr dokumentu, o ktżrym mowa w art. 6 ust. 1 rozporzżdzenia nr 21/2004, majżc na wzglżdzie potrzebż zapewnienia kontroli przemieszczania zwierzżt, ochronż zdrowia ludzi oraz zwierzżt, a także obowiżzujżce w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej (art. 25a ust. 2).

Na podstawie art. 25a ust. 2 ustawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydaż w dniu 19 lipca 2005 r. rozporzżdzenie wykonawcze w sprawie wzoru dokumentu przewozowego dla owiec i kżz, ktżrym ustaliż wzżr tego rodzaju dokumentu przewozowego, bżdżcy zażżcznikiem do rozporzżdzenia. Dokonujżc zaż wykżadni przepisu art. 25a ust. 1 ustawy, koniecznym jest zwrżcenie uwagi na znaczenie pojżcia "posiadacza zwierzżcia". Zgodnie z definicjż legalnż zawartż w art. 2 ust. 1 pkt 11 lit. b ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierzżt, "posiadacz zwierzżcia" w odniesieniu do owiec i kżz to podmiot, o ktżrym mowa w art. 2 lit. c rozporzżdzenia nr 21/2004. Przepis art. 2 lit. c rozporzżdzenia nr 21/2004 stanowi z kolei, że "hodowca" oznacza każdż osobż fizycznż lub prawnż odpowiedzialnż, nawet tymczasowo, za zwierzżta z wyjżtkiem przychodni i klinik weterynaryjnych.

W takiej sytuacji, uwzglżdniajżc powyższy stan prawny, zarzut skargi dotyczżcy naruszenia przez organ przepisżw art. 6 ust. 1, 3 i 4 rozporzżdzenia nr 21/2004 nie jest trafny, skoro wskazany przepis art. 25a ust. 1 ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierzżt wprost nażożyż w warunkach krajowych na rolnika obowiżzek bezwzglżdnego przechowywania dokumentżw dotyczżcy zmiany miejsca pobytu każdej posiadanej przez niego owcy lub kozy przez okreżlony ustawż czas. Trzeba przy tym zwrżciż uwagż, że art. 25a ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierzżt dodany zostaż do ustawy przez art. 1 pkt 17 ustawy z dnia 6 maja 2005 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 837) i zmieniż wskazanż ustawż z dniem 9 lipca 2005 r. Data ta nie byża przypadkowa w kontekżcie treżci art. 6 ust. 1 rozporzżdzenia nr 21/2004, a wynikaża z tego, że w porzżdku krajowym nie dopracowano siż dotychczas rozwiżzaż w postaci dziażajżcej scentralizowanej komputerowej bazy danych, ktżra zawierażaby wszystkie informacje obejmujżce dokumenty, o ktżrych mowa w art. 6 ust. 1 rozporzżdzenia nr 21/2004. Oznacza to w konsekwencji, że producent rolny nie korzysta w Polsce ze zwolnienia okreżlonego w art. 6 ust. 4 rozporzżdzenia nr 21/2004 i obowiżzany jest do przestrzegania obowiżzku okreżlonego w art. 25a ust. 1 ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierzżt, zgodnie z ktżrym, termin dotyczżcy przechowywania przez posiadacza owcy lub kozy dokumentu, o ktżrym mowa w art. 6 ust. 1 rozporzżdzenia nr 21/2004, wynosi 3 lata od dnia przewozu zwierzżt do miejsca przeznaczenia.

Każdy producent rolny, ktżry skżada wniosek o przyznanie dopżat w ramach systemżw wsparcia bezpożredniego podpisuje jednoczeżnie zobowiżzanie, że znane sż mu zasady przyznawania tego rodzaju pżatnożci oraz pomocy finansowej objżtej wnioskiem o przyznanie pżatnożci. Nie jest wiżc w tym kontekżcie rżwnież zasadne powożywanie siż przez skarżżcego na niewiedzż w zakresie obowiżzku speżnienia okreżlonych przesżanek warunkujżcych przyznanie pżatnożci, jak rżwnież faktyczna nieznajomożż obowiżzujżcych w tym zakresie przepisżw prawa. Obciżża ona zawsze wnioskujżcego o przyznanie pżatnożci producenta rolnego i nie można jej konsekwencjami obciżżyż organu przyznajżcego pżatnożci.

W konsekwencji należażo stwierdziż, że wbrew zarzutom skargi organy w tej sprawie należycie rozpatrzyży zgromadzony w sprawie materiaż dowodowy i prawidżowo ustaliży stan faktyczny sprawy, a w szczegżlnożci zasadnie przyjży wystżpienie opisanych w raporcie z czynnożci kontrolnych nieprawidżowożci, skutkujżcych pomniejszenie pżatnożci o 5%. Pomniejszenie pżatnożci także o przyjżty wspżczynnik korygujżcy nie byżo zaż w ogżle w skardze kwestionowane. Stwierdzenie zatem nieprawidżowożci skutkoważo w konsekwencji obligatoryjnym pomniejszeniem pżatnożci, zgodnie z obowiżzujżcymi w tym zakresie przepisami prawa. Podkreżliż też należy, że pżatnożci w ramach systemżw wsparcia bezpożredniego przyznawane sż zawsze na wniosek rolnika, ktżry dobrowolnie zobowiżzuje siż przestrzegaż rygorystycznych warunkżw przyznania pżatnożci stanowiżcych pomocowe żrodki publiczne. Przez to, że przyznawane żrodki majż charakter publiczny i sżużż wsparciu prowadzenia dziażalnożci rolniczej, to beneficjent pomocy winien dożożyż należytej starannożci, aby ubiegajżc siż o przyznanie pomocy finansowej speżniż wszystkie przesżanki pżatnożci okreżlone w przepisach prawa. Dlatego w interesie skarżżcego leżażo szczegżowe zapoznanie siż z zasadami przyznawania pżatnożci. Skarżżcy skżadajżc wniosek o przyznanie pżatnożż ożwiadczyż przecież, że zasady przyznawania pomocy sż mu znane, a ponadto zobowiżzaż siż do zawiadomienia Agencji o każdym zdarzeniu majżcym wpżyw na przyznanie pżatnożci i jej wysokożż, czego jednak w tej sprawie zaniechaż.

Podsumowujżc dotychczasowe rozważania podnieżż raz jeszcze należy, że w razie przeprowadzenia kontroli to protokż z tej czynnożci jest podstawowym dowodem na okolicznożż zgodnożci z warunkami przyznania pomocy. Dlatego gdy protokż kontroli zostaż sporzżdzony przez odpowiednie wyspecjalizowane podmioty, dysponujżce odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi, należażo uznaż go za w peżni wiarygodny i miarodajny dla dokonania na jego podstawie ustależ faktycznych, wobec braku jakichkolwiek innych dowodżw podważajżcych wiarygodnożż wynikżw przeprowadzonej kontroli. W sytuacji zatem, gdy protokż kontroli nie budziż żadnych uzasadnionych wżtpliwożci, jako sporzżdzony w sposżb prawidżowy przez podmioty speżniajżce ustawowe warunki, nie można byżo organowi w okolicznożciach tej sprawy skutecznie zarzuciż, że dopużciż siż naruszenia reguż proceduralnych podniesionych w skardze (art. 7, art. 8, art. 10ż 1, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 138ż 1 pkt 1 k.p.a.).

Skarżżcy ż wbrew swoim twierdzeniom ż nie przedstawiż żadnego dowodu skutecznie kwestionujżcego ustalenia faktyczne organżw. Sżd administracyjny nie ustala zaż samodzielnie stanu faktycznego sprawy lecz ocenia, jak ten obowiżzek wypeżniż organ administracji (por. np. uchważż skżadu siedmiu sżdziżw NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Oznacza to, że w postżpowaniu przed sżdem administracyjnym kontrola dokonywana jest przede wszystkim na podstawie akt sprawy (art. 133ż 1 p.p.s.a.). Dlatego, co do zasady, nie jest prowadzone w postżpowaniu sżdowym postżpowanie dowodowe, a kontrolż legalnożci Sżd opiera na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ administracji. W konsekwencji, dokonana przez organy kontrola wniosku pozwoliża na dokonanie prawidżowej weryfikacji okolicznożci majżcych znaczenie dla przyznania, jak i wysokożci należnych pżatnożci.

Organy obu instancji dokonaży prawidżowej oceny materiażu dowodowego zebranego w sprawie, ktżry jest spżjny i logiczny, a uzasadnienie przyjżtego stanowiska znalazżo odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organżw obu instancji. Zapewniono rżwnież skarżżcemu należyty czynny udziaż w postżpowaniu.

Sżd dziażajżc z urzżdu nie dopatrzyż siż rżwnież innych naruszeż prawa, ktżre uzasadniażyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skarżżcy miaż zapewnionż nieograniczonż możnożż wglżdu do dowodżw zebranych w sprawie oraz nieskrżpowane uprawnienie do wypowiedzenia siż co do tych dowodżw, jak też możliwożż zgżaszania innych.

Z przytoczonych wzglżdżw uznajżc, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewżdzki Sżd Administracyjny w Lublinie ż na podstawie art. 151 p.p.s.a. ż zobowiżzany byż oddaliż skargż, o czym orzekż w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.