Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2151364

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 17 lutego 2016 r.
III SA/Lu 1740/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kowalczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) września 2015 r. Nr (...) w przedmiocie długu celnego w zakresie wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

W sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) września 2015 r. w przedmiocie długu celnego, P. S., pismem z dnia 4 lutego 2016 r., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że z dniem (...) stycznia 2016 r. zakończyło się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym L.-Z. w L., w którym to postępowaniu oskarżone osoby przyznały się do zarzucanego im czynu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por.m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA).

W orzecznictwie sądowym przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są definiowane w następujący sposób. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taki uszczerbek, który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 31 maja 2012 r.; II OZ 465/12; CBOSA).

Analizując przedstawione we wniosku skarżącego argumenty, Sąd doszedł do przekonania, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.

Skarżący nie przedstawił we wniosku okoliczności stanowiących przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. W szczególności, nie wskazał żadnych argumentów, że zapłata kwoty długu celnego w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji spowoduje w jego majątku możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, fakt zakończenia przed sądem powszechnym określonego postępowania karnego nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Reasumując, brak danych uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie czy wnioskodawca rzeczywiście nie dysponuje środkami uniemożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem wnioskodawcy znacznej szkody lub doprowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zatem, skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3, 4 i 5 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.