Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2705574

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 11 kwietnia 2019 r.
III SA/Lu 1/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak.

Sędziowie WSA: Robert Hałabis (spr.), Iwona Tchórzewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) października 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) 2018 r. nr (...) Komendant Wojewódzki Policji w L. - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego funkcjonariusza Policji K. M. - utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w T. L. N. (...) z dnia (...) 2018 r. w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

K. M. jest funkcjonariuszem Policji w służbie stałej od dnia 2 sierpnia 1997 r. W dniu 10 września 1998 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w T. L. z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej z przeznaczeniem na zakup domu położonego w miejscowości R., składającego się z trzech izb, o powierzchni mieszkalnej (...) m2. Do wniosku załączył umowę sprzedaży sporządzoną w formie aktu notarialnego z dnia (...) 1998 r. Decyzją nr (...) z dnia (...) 1998 r. Komendant Rejonowy Policji w T. L. przyznał funkcjonariuszowi pomoc finansową na zakup nieruchomości, z uwzględnieniem uprawnień do 2 norm zaludnienia, gdyż w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej był on osobą samotną, nie posiadającą członków rodziny w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji.

W składanych od 2001 do 2009 r. oświadczeniach mieszkaniowych stanowiących podstawę przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego funkcjonariusz wskazywał, że zamieszkuje w domu położonym w miejscowości R. stanowiącym jego własność. Na podstawie tych oświadczeń Komendant Powiatowy Policji w T. L. przyznawał i wypłacał mu równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (domu). W oświadczeniu mieszkaniowym złożonym za rok 2010 funkcjonariusz wskazał, że od 31 lipca 2009 r. zamieszkuje w wynajmowanym lokalu mieszkalnym położonym w miejscowości M. W., przy ul. (...). Od 2010 do 2018 r. pobierał równoważnik na remont powyższego lokalu mieszkalnego.

Na podstawie rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...) 2016 r. skarżący K. M. został przeniesiony z KPP w T. L. do pełnienia dalszej służby w PP w L. K. W dniu 8 sierpnia 2018 r. funkcjonariusz złożył w KPP w T. L. oświadczenie mieszkaniowe stanowiące podstawę przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Podjął czynności zmierzające do przyznania tego świadczenia ze względu na fakt, że - jak wyjaśnił - zlikwidowane zostało połączenie komunikacyjne na trasie (...)-(...), umożliwiające czas dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby w czasie krótszym niż 2 godziny. Dlatego uznał, że pełni służbę w miejscowości niepobliskiej względem miejsca zamieszkania.

W toku postępowania skarżący wyjaśnił, że nadal posiada dom położony w miejscowości R. (...), (obecnie R., ul. (...)), a budynek mieszkalny nie został zamieszkały z uwagi na jego wady konstrukcyjne, gdyż nie został postawiony zgodnie ze sztuką budowlaną.

Komendant Powiatowy Policji w T. L. wydaną w pierwszej instancji decyzją odmówił przyznania funkcjonariuszowi równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uznając, że posiadanie domu jednorodzinnego w miejscowości R., a zatem w miejscowości pobliskiej względem miejsca pełnienia służby, na uzyskanie którego otrzymał pomoc finansową, wyczerpuje negatywną przesłankę przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu.

Od decyzji tej skarżący K. M. złożył odwołanie, którego Komendant Wojewódzki Policji w L. nie uwzględnił. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił podstawę prawną przyznania funkcjonariuszowi prawa do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, jak również omówił przesłanki odmowy przyznania tego prawa. Wyjaśnił również, że właściwy organ Policji zabezpieczył potrzeby mieszkaniowe skarżącego poprzez przyznanie i wypłatę pomocy finansowej na uzyskanie domu mieszkalnego, położonego w miejscowości R. Już ten fakt stanowi przesłankę odmowy przydziału lokalu mieszkalnego z zasobów Policji i do realizacji zastępczej jego formy, jaką jest przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Przeniesienie funkcjonariusza z KPP w T. L. do PP w L. K. odbyło się w obrębie miejscowości pobliskiej względem miejsca, w którym skarżący posiada dom. Miejscowość R. znajduje się bowiem w odległości 4 km od T. L. i czas dojazdu na tej trasie publicznymi środkami transportu zbiorowego trwa 5 minut oraz w odległości ok. 30 km od L. K. Ze względu na fakt, że nie ma bezpośredniego połączenia na trasie R.-L. K., możliwy jest dojazd z przesiadką, przez T. L. Czas dojazdu z T. L. do L. K. wynosi zaś od 19 do 26 min. Zatem łączny czas na trasie R.-L. K. nie przekracza jednej godziny, a tym samym 2 godziny w obie strony. Komendant Wojewódzki Policji w L. podkreślił, że bezspornym jest to, że skarżący posiada dom jednorodzinny położony w R., to jest w miejscowości pobliskiej względem obecnego miejsca pełnienia służby (PP w L. K.), jak i poprzedniego (KPP w T. L.). Na zakup tego domu otrzymał pomoc finansową. Dom ten zarówno w chwili zakupu, jak i obecnie, jest zgodny z normami zaludnienia. Jego powierzchnia mieszkalna wynosi (...) m2, a funkcjonariusz posiada uprawnienia do 3 norm zaludnienia (przyjmując obecnie po 1 normie przysługującej policjantowi, jego żonie i synowi), zatem do lokalu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej od 21 m2 do 30 m2.

W składanych od 2001 r. do 2009 r. oświadczeniach mieszkaniowych stanowiących podstawę przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego skarżący wskazywał, że zamieszkuje w domu położonym w miejscowości R., stanowiącym jego własność, do którego posiada tytuł prawny na podstawie aktu notarialnego z dnia (...) 1998 r. Ze wskazanych oświadczeń jednoznacznie wynikało, że zamieszkiwał w domu, na uzyskanie którego otrzymał pomoc finansową, czyli wówczas dom nadawał się do zamieszkiwania, nie miały wówczas znaczenia wady konstrukcyjne budynku. Oświadczenia oraz zawarta w nich informacja, że policjant zamieszkuje we wskazanym domu stanowiły podstawę przyznawania i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego domu. Podstawę przyznania równoważnika za remont lokalu stanowi fakt zajmowania lokalu mieszkalnego/domu, do którego funkcjonariusz lub członkowie rodziny wskazani w art. 89 ustawy o Policji posiadają tytuł prawny. Tym samym, odmowa przyznania funkcjonariuszowi prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest zasadna i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący K. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. oraz decyzji Komendanta Powiatowego Policji w T. L. z dnia (...) 2018 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania. W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego wskazał na naruszenie:

1) art. 92 ust. 1 w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 97 ust. 5, art. 88 i art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie do stanu faktycznego sprawy skutkujące odmową przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego;

2) § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, poprzez błędne zastosowanie tychże przepisów skutkujące wydaniem zaskarżonej decyzji;

3) § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r., poprzez pominięcia istotnej okoliczności, a mianowicie faktu, że skarżący został przeniesiony do innej miejscowości z urzędu na podstawie rozkazu personalnego nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w T. L. z dnia (...) 2016 r.;

4) § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r., poprzez błędne zastosowanie tychże przepisów skutkujące wydaniem zaskarżonej decyzji.

Natomiast w zakresie naruszenia przepisów postępowania skarżący wskazał na naruszenie przez organ:

1) art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niedokonanie pełnego ustalenia stanu faktycznego oraz prawnego polegającego na błędnym uznaniu, że skarżący jest właścicielem nieruchomości nadającej się do zamieszkania położonej w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby w innej miejscowości, to jest w Rogóźnie;

2) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w zgromadzonych dowodach, a mianowicie ustaleń jakoby skarżący był właścicielem nieruchomości nadającej się zamieszkania położonej w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby w innej miejscowości, to jest w Rogóźnie, w sytuacji, kiedy nieruchomość ta nie spełnia warunków budowlanych umożliwiających ewentualne bezpieczne zajmowanie rzeczonego lokalu;

3) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia okoliczności sprawy, w szczególności przekroczenia granic uznania administracyjnego wynikającego z braku merytorycznego uzasadnienia odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w szczególności pominięcia istotnej okoliczności, a mianowicie faktu, że skarżący został przeniesiony do innej jednostki na podstawie rozkazu personalnego nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w T. L. z dnia (...) 2016 r.;

4) art. 86 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało brakiem należytego wyjaśnienia stanu faktycznego;

5) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewłaściwe uzasadnienie stanu faktycznego, przez co strona skarżąca została pozbawiona możliwości poznania toku rozumowania organu I instancji, a co za tym idzie została pozbawiona możliwości obrony swoich praw;

6) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez zaniechanie przedstawienia w uzasadnieniu decyzji kompleksowego uzasadnienia stanu faktycznego sprawy, zaniechanie precyzyjnego określenia odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a przedstawienie jedynie ogólnikowych argumentów;

7) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonujący przyczyn, z powodu których organ nie uwzględnił okoliczności mających znaczenie w sprawie, poprzez brak w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

8) art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez załatwienie sprawy w sposób podważający zaufanie obywateli do organów państwa;

9) art. 35 i art. 36 k.p.a., poprzez załatwienie sprawy w terminie przekraczającym ustawowe terminy do jej załatwienia oraz nie poinformowania strony o niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., bez wskazania nowego terminu załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w L. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. o odmowie przyznania skarżącemu jako funkcjonariuszowi Policji równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zdaniem skarżącego organ nie zbadał należycie okoliczności, czy stanowiący jego własność dom mieszkalny położony w miejscowości R. spełnia warunki, aby w nim zamieszkać. Dodatkowo zwrócił uwagę, że został przeniesiony do innej miejscowości z urzędu, na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w T. L. z dnia (...) 2016 r. Okoliczność ta - jego zdaniem - powoduje, że nie zachodzi negatywna przesłanka skutkująca odmową przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Natomiast według organu okoliczność posiadania domu jednorodzinnego w R., to jest w miejscowości pobliskiej względem miejsca pełnienia służby, na uzyskanie którego skarżący otrzymał pomoc finansową - wyczerpuje negatywną przesłankę przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Przede wszystkim wymaga stwierdzenia to, że organy należycie ustaliły stan faktyczny sprawy, w przeważającej części na podstawie dokumentów, to jest oświadczeń składanych przez skarżącego, a w niewielkiej części na podstawie czynności własnych organu. Ustalenia te były w istocie niesporne. Sporna okazała się natomiast ich ocena co do tego, czy skarżący spełnia przewidziane prawem przesłanki do przyznania mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia (...) 2018 r. stanowiły przepisy: ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1130, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1170, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to prawo do lokalu o określonej powierzchni, uwzględniającej normy zaludnienia lokali mieszkalnych, określone na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy, w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Prawo to może być zrealizowane przez przydzielenie lokalu z zasobów, o których mowa w art. 90 ust. 1 ustawy. W sytuacji, gdy policjant nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych określonych w art. 88 ust. 1 ustawy, może ubiegać się o pomoc finansową na uzyskanie takiego lokalu, a do czasu zaspokojenia tych uprawnień otrzymuje równoważnik za brak lokalu mieszkalnego.

Normatywną podstawą do przyznania równoważnika pieniężnego jest art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Zgodnie zaś z art. 88 ust. 4 ustawy o Policji, miejscowością pobliską o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, z której czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy łącznie z przesiadkami nie przekracza w obie strony 2 godzin.

W przepisie art. 92 ust. 2 ustawy o Policji zawarto delegację dla właściwego ministra do wydania przepisów wykonawczych w zakresie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w oparciu o wskazaną delegację ustawową wydał powołane już wyżej rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Według § 1 ust. 1 tego rozporządzenia, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy nie posiadają:

1) lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej;

2) spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego, oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu;

3) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego, lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych albo pozostającego w zasobach towarzystw budownictwa społecznego;

4) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu innego niż wymieniony w pkt 3, dla którego stawka czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu nie jest wyższa od stawki ustalonej przez gminę - dotyczy to również mieszkań o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2;

5) domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji;

6) tymczasowej kwatery.

Obowiązkiem zatem organów Policji jest zapewnienie policjantowi lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni on służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jak trafnie zauważył organ, jeżeli ustawowe uprawnienie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych policjanta nie zostało zrealizowane przez przydział odpowiedniego lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej o przydziale, policjant nabywa - co do zasady - prawo do świadczeń pieniężnych stanowiących zastępcze formy realizacji ustawowego prawa do lokalu mieszkalnego. Do tej kategorii świadczeń kompensacyjnych należy przede wszystkim prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (art. 92 ust. 1 ustawy o Policji). Decyzja w przedmiocie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu ma charakter deklaratoryjny, potwierdzający prawo do równoważnika w okresie, w którym funkcjonariusz spełniał przesłanki do przyznania świadczenia. Jednak o uprawnieniu do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego można mówić dopiero wtedy, kiedy funkcjonariusz Policji udokumentuje, że spełnienia wszystkie wymagane prawem przesłanki.

Konsekwencją pochodnego charakteru uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej - są negatywne przesłanki przyznania tego prawa. Jak stanowi przepis § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem policjanta przeniesionego do służby w innej miejscowości.

Zatem rzeczą organu było ustalenie, czy funkcjonariusz otrzymał z zasobów Policji lokal mieszkalny lub zastępczą jego formę - pomoc finansową, a w przypadku gdy nie skorzystał ze wskazanych świadczeń, czy policjant wraz z rodziną ma zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe, to jest czy w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej posiada lokal mieszkalny (dom) zgodny z przysługującymi mu normami zaludnienia.

Jak trafnie zauważył skarżący, z przepisu § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wynika, że istnienie negatywnej przesłanki w postaci przyznania policjantowi w służbie stałej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu nie wyłącza możliwości przyznania policjantowi równoważnika pieniężnego w przypadku przeniesienia do służby w innej miejscowości. Wbrew jednak stanowisku skarżącego, sam fakt przeniesienia policjanta z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości nie stanowi podstawy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Przytoczony przepis oparty został na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 92 ust. 2 ustawy o Policji, który umieszczony został w rozdziale 8 ustawy "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" i nie może być on interpretowany w oderwaniu od innych zawartych tam norm. Z regulacji tych wynika, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych (art. 88 ust. 1 ustawy o Policji). Skarżącemu umyka istotna okoliczność, że faktycznie posiada on dom jednorodzinny położony w R., to jest w miejscowości bezspornie pobliskiej względem obecnego miejsca pełnienia służby w Posterunku Policji w L. K., jak i poprzedniego, w Komendzie Powiatowej Policji w T. L.

Skoro uprawnienie do otrzymania lokalu powiązane jest z przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, to warunek ten podlega rozważeniu także przy ocenie subsydiarnego uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Stąd funkcjonariuszowi nie przyznaje się przedmiotowego równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego, jeżeli nie przysługuje mu prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej z uwagi na wystąpienie jednej z przesłanek negatywnych przewidzianych w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji. Taką negatywną przesłankę stanowi posiadanie przez policjanta lub jego małżonka, w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno-pensjonatowego (art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji). Jeżeli lokal taki odpowiada normie powierzchniowej przysługującej policjantowi i położony jest w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej, to potrzeby mieszkaniowe policjanta są zaspokojone, a w konsekwencji nie spełnia on niezbędnej przesłanki do uzyskania prawa do lokalu (art. 88 ustawy o Policji), a w następstwie tego - również do zastępczych form pomocy, w tym i prawa do przedmiotowego równoważnika (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 955/17 oraz powołane w nim orzecznictwo).

W świetle niewadliwie ustalonych w tej sprawie faktów prawidłowo przyjęto, że skarżący jest właścicielem domu jednorodzinnego w miejscowości pobliskiej, spełniającego kryterium przysługujących norm zaludnienia. Z tego względu organ zobowiązany był wydać decyzję negatywną, o odmowie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wymaga także podkreślenia, że na zakup wskazanego domu policjant otrzymał już w przeszłości pomoc finansową. Przedmiotowy lokal odpowiada normie powierzchniowej przysługującej policjantowi i położony jest w miejscowości pobliskiej, a tym samym potrzeby mieszkaniowe policjanta są zaspokojone. W konsekwencji nie spełnia on niezbędnej przesłanki do uzyskania prawa do lokalu z art. 88 ustawy o Policji. Oznacza to, że skarżącemu nie przysługuje także uprawnienie do zastępczych form pomocy, w tym i prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Istotnym nadto jest, że skarżący w składanych od 2001 r. do 2009 r. oświadczeniach mieszkaniowych stanowiących podstawę przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego wskazywał, że zamieszkuje w domu w miejscowości R. Zaś z oświadczeń wynikało, że zamieszkiwał on w domu, na uzyskanie którego otrzymał pomoc finansową. Oświadczenia oraz zawarta w nich informacja, że policjant zamieszkuje w domu stanowiły podstawę przyznawania i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont domu. W świetle powyższych dowodów i dokonanych ustaleń trudno uznać za zasadny niepoparty żadnym dowodem zarzut skarżącego, że przedmiotowy dom jednorodzinny nie nadaje się do zamieszkania, z przyczyn w istocie nie faktycznych, ale wynikających - według skarżącego - z bliżej nieokreślonych przepisów prawa budowlanego.

Bezpodstawny jest ponadto zarzut naruszenia przez organ w tej sprawie przepisów prawa procesowego. Zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny, spójny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia należycie podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, czyniąc zadość wymogom przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe rozważania na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.