III SA/Łd 529/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2715712

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2019 r. III SA/Łd 529/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia (...). nr (...) w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości postanawia odrzucić skargę.e.g.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) r., wydaną na podstawie art. 33 i art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 z późn. zm.), zwanej dalej p.g.k., Burmistrz Miasta T. orzekł o rozgraniczeniu pomiędzy nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr 2, położoną w obrębie (...) miasta T., stanowiącą własność S. M. a nieruchomością oznaczoną jako działka nr 3, położoną w obrębie (...) miasta T., będącą współwłasnością M. S. i Z. S. zgodnie z dokumentacją przyjętą do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł. 22 listopada 2018 r. pod numerem (...) z przeprowadzonych czynności technicznych na gruncie. Organ administracji ustalił przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami z punktu 2 przez punkty 192, 193, 173, 232, 233, 171, 273, 289, 290, 166, 165 do punktu 163.

Organ administracji pouczył strony o możliwości żądania w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji przekazania sprawy sądowi.

Na powyższą decyzję S. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. W skardze skarżąca zakwestionowała prawidłowość ustalonego przebiegu granicy.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta T. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego.

W uzasadnieniu organ administracji podniósł, że 1 lutego 2019 r. skarżąca złożyła odwołanie od decyzji. 5 lutego 2019 r. skarżąca została wezwana do złożenia wyjaśnień, gdyż z treści odwołania nie wynikało jednoznacznie, czy zgodnie z zawartym w decyzji pouczeniem żąda przekazania sprawy do sądu powszechnego. 11 lutego 2019 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. 4 lutego 2019 r. skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. 6 lutego 2019 r. odwołanie wraz z aktami sprawy zostało przesłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. 19 lutego 2019 r. przekazano odwołanie oraz akta sprawy o rozgraniczenie nieruchomości Sądowi Rejonowemu w P. 19 kwietnia 2019 r. do Urzędu Miasta w T. wpłynęło pismo z Sądu Rejonowego w P. informujące o tym, że zgodnie z prawomocnym zarządzeniem Sędziego z 20 marca 2019 r. zwrócono wniosek o rozgraniczenie z uwagi na nieusunięcie braków wniosku w terminie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu.

W myśl art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje jednak wszystkich przypadków, w których organy administracji publicznej podejmują decyzje administracyjne. Przepisy ustaw szczególnych przewidują odstąpienie od zasady, że od decyzji organu pierwszej instancji służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, jak również wyłączają kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne.

Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi jest decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości wydana na podstawie art. 33 p.g.k.

Stosownie do art. 33 ust. 1 p.g.k. wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. W myśl art. 33 ust. 2 p.g.k. wydanie decyzji poprzedza: dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia (pkt 1); włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (pkt 2). Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi (art. 33 ust. 3 p.g.k.). Postępowanie to jest jednoinstancyjne. Stronie niezadowolonej z decyzji podjętej przez organ nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji, lecz żądanie przekazania sprawy sądowi. Decyzja wydana na podstawie art. 33 ust. 1 p.g.k. załatwia sprawę merytorycznie i kończy postępowanie administracyjne. Kolejnym zaś etapem jest rozpoznanie sprawy przez sąd powszechny na podstawie wniesionego żądania strony. Sąd wedle treści art. 34 ust. 3 p.g.k. rozpatruje sprawy o rozgraniczenie nieruchomości w trybie postępowania nieprocesowego na podstawie przepisów k.p.c. Decyzja o rozgraniczeniu nie podlega zatem kontroli przez sąd administracyjny. Nie jest dopuszczalne zaskarżenie takiej decyzji do sądu administracyjnego, co wynika wprost z art. 33 ust. 3 p.g.k. (por. uchwałę NSA z 19 maja 2003 r., OPK 31/02; wyrok NSA z 14 kwietnia 2011 r., I OSK 936/10; wyrok NSA z 14 lutego 2012 r., I OSK 333/11; postanowienie NSA z 21 maja 2013 r., I OSK 909/13; wyrok WSA w Lublinie z 3 grudnia 2009 r., III SA/Lu 423/09, postanowienie WSA we Wrocławiu z 8 lutego 2013 r., II SA/Wr 879/12, postanowienie WSA w Łodzi z 14 marca 2016 r., III SA/Łd 131/16, postanowienie WSA w Rzeszowie z 19 września 2018 r., II SA/Rz 1001/18; postanowienie WSA w Kielcach z 14 czerwca 2019 r., II SA/Ke 371/19).

W zaskarżonej decyzji organ administracji pouczył strony o możliwości żądania w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji przekazania sprawy sądowi. Pouczenie to jest zgodne z treścią powołanego art. 33 ust. 3 p.g.k. Skarżąca z możliwości takiej skorzystała i wystąpiła z żądaniem przekazania sprawy sądowi. Wprawdzie zgodnie z zarządzeniem Sędziego z 20 marca 2019 r., wydanym w sprawie sygn. akt I Ns 205/19, wniosek ten Sąd Rejonowy w P. (...) Wydział Cywilny zwrócił z uwagi na nieusunięcie jego braków w terminie, lecz okoliczność ta nie powoduje, że dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji z 28 stycznia 2019 r. o rozgraniczeniu do sądu administracyjnego. W orzecznictwie wskazuje się, że użycie w przepisie art. 33 ust. 3 p.g.k. zwrotu o przekazaniu sprawy oznacza, że ustawodawca uznaje, że sprawa o rozgraniczenie jest prowadzona w odpowiednim dla niej jednym postępowaniu, obejmującym obligatoryjny etap administracyjny i fakultatywny etap sądowy. Tylko przy takim rozumieniu konstrukcji postępowania rozgraniczeniowego można mówić o przekazaniu sprawy z fazy administracyjnej do jej dalszego rozpoznawania w postępowaniu sądowym. W takim ujęciu postępowanie sądowe stanowi kolejny etap rozpoznawania sprawy i jego wszczęcie prowadzi do kontynuowania postępowania prowadzonego wcześniej w trybie administracyjnym. Skorzystanie przez stronę postępowania administracyjnego z możliwości żądania przekazania sprawy sądowi należy uznać za czynność otwierającą drogę sądową w sprawie o rozgraniczenie konkretnie oznaczonych nieruchomości. Ten skutek procesowy ma istotne znaczenie dla bytu decyzji administracyjnej określającej przebieg granicy. Nie można bowiem przyjmować, że w sprawie, w której została otwarta droga sądowa i o rozgraniczeniu może orzec sąd, mogą pozostawać w mocy skutki wcześniej wydanej decyzji administracyjnej. Istnienie przesłanki procesowej w postaci drogi sądowej w sprawie o rozgraniczenie, będące wynikiem zgłoszenia żądania przekazania sprawy sądowi, wyłącza dokonanie w takiej sprawie rozgraniczenia w trybie administracyjnym. Przejście sprawy o rozgraniczenie do etapu postępowania sądowego powoduje zatem, że decyzja o rozgraniczeniu traci byt. Do stwierdzenia takiego skutku żądania przekazania sprawy sądowi nie jest konieczne istnienie przepisu ustawowego potwierdzającego utratę bytu przez decyzję administracyjną. Utrata skutków takiej decyzji jest wynikiem zamknięcia etapu postępowania administracyjnego w związku ze złożeniem przez stronę żądania przekazania sprawy sądowi (por. uchwałę 7 sędziów SN z 30 października 2014 r., III CZP 48/14; wyrok NSA z 7 maja 2015 r., I OSK 2153/13; wyrok WSA w Rzeszowie z 27 września 2017 r., II SA/Rz 630/17). Skorzystanie przez skarżącą z żądania przekazania sprawy o rozgraniczenie sądowi spowodowało zatem, że zaskarżona decyzja utraciła swój byt prawny z datą wystąpienia z tym żądaniem. Okoliczność, że postępowanie przed sądem zostało zakończone zwrotem wniosku nie zniweczyła powyższego skutku (por. wyrok NSA z 7 maja 2015 r., I OSK 2153/13; wyrok WSA w Rzeszowie z 27 września 2017 r., II SA/Rz 630/17).

Z tych względów uznać należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy sprawy nieobjętej właściwością sądu administracyjnego i z tej przyczyny podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu.

eg

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.