Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2891766

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 11 marca 2020 r.
III SA/Łd 42/20
Uchwała w sprawie powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego jako akt prawa miejscowego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak.

Sędziowie NSA: Irena Krzemieniewska (spr.), Janusz Nowacki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Wieluniu na uchwałę Rady Gminy Siemkowice z dnia 29 czerwca 2018 r. nr XLIV/200/18 w przedmiocie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania stwierdza nieważność § 2 ust. 2 i ust. 3, § 3, § 4, § 7, § 9 ust. 2, § 10 ust. 2, § 12 zaskarżonej uchwały.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 20 grudnia 2019 r. Prokurator Rejonowy w Wieluniu działając na podstawie art. 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i § 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej: p.p.s.a. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy w Siemkowicach z dnia 29 czerwca 2018 r., nr XLIV/200/18 w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie:

1. art. 9a ust. 15 w zw. z art. 9a ust. 2-5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1390) - dalej: ustawa poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego i wskazanie w § 2 ust. 3 uchwały, iż przedstawiciele poszczególnych instytucji/jednostek zostają wskazani imiennie przez osoby kierujące tymi jednostkami/instytucjami;

2. art. 9a ust. 15 w zw. z art. 9a ust. 8 ustawy poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego i wskazanie w § 2 ust. 3 uchwały, że zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych pomiędzy wójtem gminy Siemkowice, a podmiotami, których przedstawiciele powołani zostaną do zespołu;

3. art. 9a ust. 15 ustawy poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego i wskazanie w § 7 pkt 3 uchwały, że wójt gminy Siemkowice odwołuje członka zespołu interdyscyplinarnego na wniosek podmiotu, którego jest przedstawicielem;

4. art. 9a ust. 15 w zw. z art. 9a ust. 10-12 ustawy poprzez przekroczenie uprawnienia ustawowego i wskazanie w § 10 ust. 2 uchwały, iż skład grupy roboczej ustala przewodniczący zespołu, spośród członków zespołu interdyscyplinarnego, w zależności od potrzeb wynikających z problemów występujących w indywidualnych przypadkach.

Z uwagi na powyższe naruszenia Prokurator Rejonowy w Wieluniu wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w skarżonej części.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Siemkowice wniosła o oddalenie skargi w zakresie jej pkt 1, 3 i 4 dotyczących żądania stwierdzenia nieważności § 2 ust. 3, § 7 pkt 3 i § 10 ust. 2 uchwały. Natomiast, co do zarzutu podniesionego w pkt 2 skargi Rada Gminy Siemkowice uznała go za w pełni zasadny.

W zakresie wniosku o oddalenie skargi Rada Gminy w Siemkowice podniosła, iż kwestionowany zapis § 3 uchwały odnoszący się do wskazania z imienia i nazwiska osób przedstawicieli-podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i ust. 5 ustawy ma na celu umożliwienie wójtowi powołanie składu zespołu interdyscyplinarnego w konkretnym składzie osobowym i mieści się, zdaniem organu w zakresie przysługującego radzie gminy upoważnienia ustawowego zawartego w art. 9a ust. 15 ustawy. Za prawidłową zdaniem organu administracji uznać należy także treść § 7 pkt 3 zaskarżonej uchwały, gdyż w ocenie Rady Gminy Siemkowice podmiot który wskazał swojego przedstawiciela do zespołu interdyscyplinarnego ma prawo wystąpić do wójta z wnioskiem o odwołanie tej osoby i wskazanie, z imienia i nazwiska innej osoby w to miejsce. Zapis powyższy jest zdaniem organu w pełni zasadny z uwagi na praktyczne aspekty funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego. Ponadto zdaniem organu, zawarte w § 10 ust. 2 zaskarżonej uchwały uprawnienie przewodniczącego zespołu interdyscyplinarnego do ustalenia składu osobowego grupy roboczej powołanej do rozpoznania konkretnego przypadku nie pozostaje w sprzeczności z art. 9a ust. 10 12 ustawy. W praktyce bowiem to zespół interdyscyplinarny powołuje grupy robocze w określonym ogólnie składzie, natomiast w przypadku zaistnienia konieczności rozwiązania konkretnego przypadku przewodniczący wskazuje na konkretne osoby spośród zespołu interdyscyplinarnego, które wejdą do grupy roboczej powołanej celem rozwiązania tego konkretnego przypadku.

Natomiast, co do stanowiska uznającego skargę za zasadną w zakresie jej pkt 2 Rada Gminy Siemkowice przyznała, iż w § 2 ust. 3 uchwały, w sposób nieuprawniony zawarła treść, z którego wynika, że zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych pomiędzy wójtem gminy Siemkowice, a podmiotami, których przedstawiciele powołani zostaną do zespołu. Tymczasem zgodnie z art. 9a ust. 8 ustawy zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych między wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta a podmiotami, o których mowa w ust. 3 lub 5.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości - między innymi - poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.).

Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Natomiast w myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo twierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że powyżej powołany przepis nie określa rodzaju naruszenia prawa, którego następstwem byłoby zastosowanie uregulowanej w nim sankcji nieważności. Kwestii powyższej nie rozstrzyga również ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 506) - dalej: u.s.g., w treści której ustawodawca przewidział dwa rodzaje naruszeń prawa - istotne lub nieistotne - mogące być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy (art. 91 u.s.g.). Brak ustawowych definicji ww. rodzajów naruszeń, czyni niezbędnym odwołanie się w tym zakresie do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym za "istotne" naruszenie prawa zarówno prawa ustrojowego, materialnego, jak i proceduralnego uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Za przejaw istotnego naruszenia prawa uznaje się miedzy innymi podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Co więcej stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95; www.cbois.sa.gov.pl).

W niniejszej sprawie kontroli przedmiotem wniesionej skargi Prokurator Rejonowy w Wieluniu uczynił uchwałę Rady Gminy w Siemkowicach z dnia 29 czerwca 2018 r., nr XLIV/200/18 w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania, w części dotyczącej: § 2 ust. 3, § 3, § 7 pkt 3, § 10 ust. 2, którym strona skarżąca zarzuca istotne naruszenie art. 9a ust. 2-5, ust. 8, ust. 10-13, ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przemocy w rodzinie (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1390) - dalej: ustawa, poprzez przekroczenie delegacji ustawowej do określenia w drodze uchwały trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu oraz nieuprawnioną modyfikację przepisów ustawy.

Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa.

Natomiast jak wynika z treści art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

Z treści powyższych przepisów wynika, iż każda norma kompetencyjna musi być realizowana w taki sposób, aby nie naruszała innych przepisów ustawy. Zakres upoważnienia musi być zawsze ustalony przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa. Realizując kompetencję organ musi uwzględniać treść normy ustawowej. Odstąpienie od tej zasady z reguły stanowi istotne naruszenia prawa. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, że normy upoważniające powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 593/09, LEX 646458). Wskazać również należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym powtarzanie w uchwałach organów gminy całych uregulowań ustawowych, jak i ich części, czy też nieprecyzyjne powtarzanie przepisów zawartych w ustawie delegującej (upoważniającej) stanowi istotne naruszenie prawa. Uchwała rady gminy nie może bowiem regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie, gdyż mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co mogłoby skutkować całkowitą lub częściową zmianą intencji prawodawcy. Podkreślenia wymaga również, że w orzecznictwie dopuszcza się w drodze wyjątku możliwość powtarzania w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny i jeżeli jest to uzasadnione względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, stanowiąc określenie materii, która jest regulowana aktem prawa miejscowego, jednakże i w takich sytuacjach winno się raczej poprzestać na odesłaniu do odpowiednich uregulowań ustawowych, celem uniknięcia ewentualnych istotnych wątpliwości interpretacyjnych co do tego, w jakim brzmieniu dana norma prawna (przytoczonym czy następnie zmienionym) obowiązuje na gruncie danego aktu prawa miejscowego. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Go 132/18, wyroki WSA w Poznaniu z: 22 kwietnia 2015 r., IV SA/Po 1284/14; 3 lutego 2015 r., IV SA/PO 582/14; z 14 czerwca 2018 r., IV SA/Po 431/18; wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., II GSK 2114/11; www.cbois.nsa.gov.pl).

Stosownie do treści art. 9a ust. 1-5 ustawy gmina podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności w ramach pracy w zespole interdyscyplinarnym. Zespół interdyscyplinarny powołuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele:

1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej;

2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych;

3) Policji;

4) oświaty;

5) ochrony zdrowia;

6) organizacji pozarządowych; a nadto kuratorzy sądowi.

Ponadto w skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele innych podmiotów, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. W art. 9a ust. 6-14 ustawy ustawodawca uregulował kwestie związane z wyborem przewodniczącego zespołu interdyscyplinarnego, podstaw jego działania, obsługi organizacyjno-technicznej, terminu zwoływania posiedzeń zespołu, możliwości tworzenia w ramach zespołu grup roboczych oraz ich skład. Natomiast jak wynika z treści art. 9a ust. 15 ustawy określenie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków następuje w drodze uchwały rady gminy.

Mając powyższe na uwadze, jak również treść zakwestionowanych przez stronę skarżącą poszczególnych jednostek redakcyjnych uchwały Rady Gminy Siemkowice z dnia 29 czerwca 2018 r., nr XLIV/200/18 Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Odnośnie zaskarżonego § 3 uchwały (omyłkowo powołanego w skardze jako § 2 ust. 3), w myśl którego przedstawiciele poszczególnych jednostek/instytucji zostają wskazani imiennie przez osoby kierujące jednostkami/instytucjami, Sąd stwierdza, iż obowiązujące przepisy ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie nie upoważniają organu stanowiącego gminy do uchwalania przepisów regulujących funkcjonowanie zespołów interdyscyplinarnych, o treści, które w tak daleki sposób ingerują w uprawnienia innych organów i podmiotów wymienionych w ustawie. Jak już wcześniej wskazano z art. 9a ust. 2 ustawy wynika, iż zespół interdyscyplinarny powołuje wójt (burmistrz, prezydent), a w skład tego zespołu wchodzą przedstawiciele podmiotów, o których mowa w ust. 3 i 5 powołanego przepisu oraz na mocy ust. 4 kuratorzy sądowi. Co prawda oczywistym jest, że ww. podmioty kierując swoich przedstawicieli do składu powoływanego w gminie zespołu interdyscyplinarnego muszą wskazać konkretne, wytypowane osoby przez siebie podmioty, z imienia i nazwiska, które w obowiązującym systemie prawnym pozostają jedną z form identyfikacji tożsamości, wraz pozostałymi danymi umożliwiającymi kontakt z tymi osobami, celem prawidłowego przeprowadzenia procedury powołania zespołu. Jednakże pomimo oczywistej konieczności wskazania wójtowi danych personalnych kierowanych do zespołu przedstawicieli uprawnionych podmiotów, ustawodawca nie upoważnił rady gminy do tak szczegółowego regulowania powyższej kwestii, co w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę stanowi przejaw wykraczania poza granice kompetencji zakreślonych w art. 9a ust. 15 ustawy. Tym samym za zasadny Sąd uznał zarzut skargi, co do uchwalenia § 3 uchwały z przekroczeniem zakresu delegacji ustawowej przyznanej radzie gminy.

Za zasadny, choć w szerszym niż w podniesionym zakresie, Sąd uznał również zarzut skargi, co do przekroczenia przez Radę Gminy Siemkowice ustawowego upoważnienia poprzez zawarcie w § 7 uchwały okoliczności, czy też przypadków uzasadniających odwołanie członka zespołu interdyscyplinarnego. W tym zakresie wskazać należy, iż z zawartej w art. 9a ust. 15 ustawy delegacji ustawowej wynika jedynie uprawnienie rady gminy do określenia w drodze uchwały trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego. Zakres tego upoważnienia nie obejmuje natomiast kompetencji rady gminy do konkretyzacji określonych sytuacji, okoliczności, czy zdarzeń uzasadniających odwołanie członków zespołu interdyscyplinarnego, w tym na wniosek członka zespołu, jego śmierci, czy tez na wniosek podmiotu, którego przedstawicielem w zespole jest dany członek bądź zaistnienia uzasadnionych podejrzeń, co do naruszenia zasad poufności, danych i informacji uzyskanych w ramach działania w zespole. Powyższe naruszenie nie może być uzasadniane wyrażonym w odpowiedzi na skargę stanowiskiem Rady Gminy Siemkowice, co do praktycznej funkcji treści § 7 pkt 3 uchwały względem funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego, jak również wywodzonym przez organ uprawnieniem podmiotu kierującego swojego przedstawiciela do zespołu, do jego odwołania i wyznaczenia w jego miejsce innej osoby. Kwestie związane z prawidłowym funkcjonowaniem zespołu interdyscyplinarnego, czy też "dbałość" o uprawnienia podmiotów kierujących swoich przedstawicieli do składu zespołu wykraczają zdaniem Sądu poza ustawowy zakres kompetencji organu gminy, który co raz jeszcze należy podkreślić jest ograniczony jedynie do w drodze uchwały trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego. Tym samym w ocenie sądu uznać należy, iż treść całego § 7 uchwały, a nie jedynie jego pkt 3, jak podnosi strona skarżąca, przekracza ustawowe upoważnienie rady gminy.

Natomiast, co do zarzutu skargi odnoszącego się do zarzutu naruszenia art. 9a ust. 15 w zw. z art. 9 ust. 10-12 ustawy poprzez przyznanie, § 10 ust. 2 uchwały, Przewodniczącemu Zespołu Interdyscyplinarnego uprawnienia do ustalania członków grup roboczych, spośród członków zespołu, w zależności od potrzeb wynikających z konkretnych indywidualnych przypadkach stwierdzić należy, iż zapis ten pozostaje w sprzeczności z treścią art. 9a ust. 10 ustawy, z którego wprost wynika, że w przypadku wystąpienia przemocy w rodzinie w indywidualnych przypadkach podmiotem uprawnionym do tworzenia grup roboczych jest zespół interdyscyplinarny, a nie jego przewodniczący. Nawet jeżeli w praktyce, w ramach funkcjonowania danego zespołu interdyscyplinarnego, jego członkowie ustalają między sobą wewnętrzny podział podejmowanych czynności, to okoliczność ta nie upoważnia organu stanowiącego gminy do tworzenia przepisów sprzecznych z obowiązującym prawem. Tym samym uznać należy, iż kwestionowany § 10 ust. 2 uchwały po pierwsze został uchwalony z naruszeniem ustawowych kompetencji rady gminy, a co więcej jego treść może wprowadzać w błąd adresatów uchwalonego aktu prawa miejscowego, co do rzeczywistej treści powszechnie obowiązującego przepisu rangi ustawowej, regulującego kwestie tworzenia grup roboczych oraz wchodzących w ich skład podmiotów.

Odnosząc się natomiast do podniesionego zarzutu naruszenia art. 9a ust. 15 w zw. z art. 9a ust. 8 ustawy poprzez wadliwe uchwalenie w § 2 ust. 3 uchwały, że zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych pomiędzy Wójtem Gminy Siemkowice, a podmiotami, których przedstawiciele powołani zostaną do zespołu Sąd uznał, iż jest on zasadny. Jak już bowiem wcześniej wskazano skład zespołu interdyscyplinarnego ustawodawca określił w art. 9a ust. 3-5 ustawy, przy czym wynikający z ust. 8 powołanego przepisu obowiązek zawarcia porozumień pomiędzy wójtem, a podmiotami kierującymi swoich przedstawicieli do zespołu ustawodawca ograniczył jedynie do podmiotów wymienionych w art. 9a ust. 3 i ust. 5 ustawy. Powyższe oznacza, że obowiązek zawierania porozumień nie dotyczy kuratorów sądowych, którzy wchodzą w skład zespołu na podstawie art. 9a ust. 4 ustawy. Tym samym powyższy przepis pozostaje w sprzeczności z przepisem ustawy. Ponadto w udzielonej odpowiedzi na skargę Rada Gminy Siemkowice uznaje przedmiotowy zarzut za uzasadniony.

Ponadto Sąd działając w ramach wynikających z art. 134 p.p.s.a. uprawnień zakwestionował zgodność z prawem § 2 ust. 2, § 4, § 9 ust. 2 i § 12 zaskarżonej uchwały.

Jak wynika z § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały w skład zespołu wchodzą przedstawiciele instytucji organizacji, o których mowa w art. 9a ust. 3-5 ustawy (...). Tymczasem jak już wcześniej wskazano obligatoryjny skład zespołu interdyscyplinarnego ustawodawca określił w art. 9a ust. 3 i ust. 4 ustawy. Natomiast odnośnie podmiotów wymienionych w ust. 5 powołanego przepisu ustawodawca postanowił, iż podmioty te mogą wchodzić w skład zespołu, co oznacza, że obecność przedstawicieli tych podmiotów w składzie zespołu jest fakultatywna. W związku z powyższym uznać należało, iż Rada Gminy Siemkowice w sposób nieuprawniony zmodyfikowała treść ustawowej regulacji dotyczącej składu zespołu interdyscyplinarnego.

Za sprzeczny z obowiązującym prawem Sąd uznał także treść § 4 zaskarżonej uchwały. W powyższym, zakresie stwierdzić należy, iż zgodnie z treścią art. 9a ust. 2 ustawy zespół interdyscyplinarny powołuje wójt burmistrz albo prezydent miasta. Natomiast z treści sformułowanego przez Radę Miasta Brzeziny zapisu § 4 uchwały wynika, że skład zespołu interdyscyplinarnego jest ustalany zarządzeniem Wójta Gminy. Zestawienie powyżej przytoczonych treści wskazuje, że poza nieuprawnionym powtórzeniem art. 9a ust. 2 ustawy, doszło także do przekroczenia ustawowych uprawnień rady gminy wynikających z art. 9a ust. 15 ustawy. Podkreślić bowiem należy, iż użycie zwrotu "ustala", które zgodnie z definicją Słownika Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) oznacza "zdecydować o ostatecznej formie, postaci lub przebiegu czegoś", może prowadzić do błędnego przekonania, iż organem decyzyjnym, co do podmiotów wchodzących w skład zespołu interdyscyplinarnego jest odpowiednio wójt, burmistrz, czy prezydent miasta. Tymczasem jak już wcześniej wskazano przyznane organowi wykonawczemu gminy uprawnienie w zakresie "utworzenia" zespołu interdyscyplinarnego ograniczone zostało do powołania do zespołu interdyscyplinarnego wskazanych przedstawicieli podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5 ustawy oraz kuratorów sądowych, wymienionych w ust. 4.

Natomiast, co do stwierdzonego przez Sąd istotnego naruszenia prawa w zakresie § 9 ust. 2 oraz § 12 uchwały wskazać należy, iż polega ono na nieuprawnionym powtórzeniu ustawowych regulacji odpowiednio, co do częstotliwości posiedzeń zespołu interdyscyplinarnego oraz zapewnienia jego obsługi organizacyjno-technicznej, zawartych w 9a ust. 7 i ust. 9 ustawy. Co więcej, dokonane w treści § 12 uchwały, powtórzenie art. 9a ust. 9 jest powtórzeniem niedosłownym, gdyż dodatkowo Rada Gminy Siemkowice określiła zamknięty katalog zadań Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Siemkowicach związanych z obsługą organizacyjno-techniczną zespołu, pomimo, iż takie upoważnienie nie wynika z art. 9a ust. 15 ustawy. Powyższe poza naruszeniem § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2020 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908 z późn. zm.) stanowiło naruszenie powołanych na wstępie art. 7 i art. 94 Konstytucji.

Z powyższych przyczyn Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

a.l.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.