Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2106103

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 20 lipca 2016 r.
III SA/Łd 379/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "Ax." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi "Ax." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego skargi.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 16 kwietnia 2016 r. "Ax." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...), nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego.

Zarządzeniami z dnia 24 maja 2016 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez uiszczenie, stosownie do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpisu sądowego w kwocie 280 zł oraz złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, zgodnie z treścią art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.)- dalej p.p.s.a.

Odpisy powyższych zarządzeń zostały doręczone stronie skarżącej w jednej przesyłce na adres podany w skardze w dniu 30 maja 2016 r.

W dniu 30 maja 2016 r. strona skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi, nie uzupełniła natomiast w zakreślonym terminie braku formalnego skargi.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę.

Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie skarżącej w dniu 4 lipca 2016 r.

W dniu 8 lipca 2016 r. strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi wskazując, że nie miała możliwości złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, ponieważ zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 maja 2016 r. nie zostało jej doręczone. W związku z powyższym strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. O powyższej okoliczności strona dowiedziała się dopiero w dniu 4 lipca 2016 r., tj. w dniu doręczenia odpisu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 czerwca 2016 r. W załączeniu strona skarżąca przedstawiła aktualny odpis z KRS.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadą wynikającą z art. 85 p.p.s.a. jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkuje odmową przywrócenia uchybionego terminu.

W niniejszej sprawie strona skarżąca składając przedmiotowy wniosek dochowała siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. oraz dokonała uchybionej czynności, tj. złożyła dokument wykazujący umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej. Nie uprawdopodobniła natomiast braku winy w uchybieniu terminu.

Zgodnie natomiast z dyspozycją cyt. art. 86 § 1 p.p.s.a. warunkiem sine qua non do przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie, że strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. W orzecznictwie niejednokrotnie podkreśla się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 465/10). Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OZ 55/13 oraz z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 712/08 - dostępne na www.cbois.nsa.gov.pl).

W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazując na brak winy w uchybieniu terminu do usunięcia braku formalnego skargi podała, że nie miała możliwości złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, ponieważ zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 maja 2016 r. nie zostało jej doręczone. O powyższej okoliczności strona dowiedziała się dopiero w dniu 4 lipca 2016 r., tj. w dniu doręczenia odpisu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 czerwca 2016 r. o odrzuceniu skargi.

W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 p.p.s.a., gdyż z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, które miały bezpośredni wpływ na przekroczenie terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na obowiązku dochowania przez stronę należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Kryterium należytej staranności należy rozumieć obiektywnie - takiej staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Nie jest także możliwe, aby strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 997/10).

Odnosząc się do argumentacji strony skarżącej należy wskazać, że z akt niniejszej sprawy wynika, że pismami dnia 24 maja 2016 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, a także do usunięcia jej braku formalnego poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (karta nr 12-13 akt sądowych). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że ww. pisma zostały doręczone adresatowi - Krystianowi Chudzik w jednej przesyłce na adres podany w skardze w dniu 30 maja 2016 r. Powyższa okoliczność ma o tyle istotne znaczenie, że autor wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi, brak winy w uchybieniu terminu uzasadnia tym, że w sprawie tej błędnie uznano, że w jednej przesyłce nastąpiło skuteczne przekazanie dwóch odrębnych wezwań. Wywodów tych w żaden sposób nie można jednak podzielić.

Po pierwsze zaakcentować należy, że wysyłanie kilku pism w jednej przesyłce sądowej z punktu widzenia ekonomiki procesowej jest działaniem w pełni uzasadnionym. Co do zasady uznaje się też, że jeśli strona otrzymała w jednej przesyłce np. dwa wezwania i jedno z nich spełniła, to brak jest podstaw do przyjęcia, że nie otrzymała drugiego z nich, zwłaszcza jeśli jego okoliczność nadania wezwania wynika z akt sprawy i zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Na gruncie niniejszej sprawy okoliczność ta pozostaje bezsporna, ponieważ zarówno z adnotacji pracownika Sekretariatu, jak i ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w przesyłce znajdowało się zarówno wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, jak i wezwanie o uzupełnienia braku formalnego skargi. Zatem wskazane przez stronę skarżącą okoliczności mające przemawiać za zasadnością wniosku w żaden sposób nie mogły przesądzać o braku jej winy w uchybieniu terminu.

Należy podkreślić, że prawidłowo wypełnione potwierdzenie odbioru przesyłki, stanowi dokument urzędowy, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism, który korzysta z domniemania zgodności z prawdą. W sytuacji zatem, gdy adresat stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu, których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. W interesie osoby odbierającej przesyłkę jest zatem sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru z adnotacją, poczynioną przez nadawcę na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. W sytuacji zaś, kiedy adresat tego nie uczynił, nie było uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia ww. przesyłki.

W świetle zaistniałych okoliczności, należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa lub wykazała niedostateczną staranność w prowadzeniu własnych spraw. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, takie natomiast okoliczności nie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie. W sytuacji bowiem, gdy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazana została zawartość przesyłki, a adresat nie zweryfikował jej zawartości odbierając ją z rąk doręczyciela, nie można było przyjąć, że strona dochowała w niniejszej sprawie należytej staranności.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.

D.Cz.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.