III SA/Łd 268/18, Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela. Zwykła przesyłka listowna jako prawidłowa forma „powiadomienia”. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2534028

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 sierpnia 2018 r. III SA/Łd 268/18 Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela. Zwykła przesyłka listowna jako prawidłowa forma „powiadomienia”.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek.

Sędziowie NSA: Irena Krzemieniewska (spr.), Teresa Rutkowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...), nr (...) wydanym na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.:Dz. U. z 2017 r./ poz. 1257) - dalej: k.p.a.; art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 10 oraz art. 34 § 4 w zw. z art. 17 § 1, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. Prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1201) - u.p.e.a., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia (...), nr (...) wydane w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do osoby M. G.i odmowy umorzenia prowadzonego postępowania.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Centrum Obsługi Finansowej A wystawiło na M. G. tytuły wykonawcze z dnia (...) o nr od (...) do (...) oraz od (...) do (...) obejmujące należności z tytułu opłaty abonamentowej Rtv za okres od stycznia 2009 r. do kwietnia 2014 r. w łącznej kwocie 1.138 zł wraz z odsetkami za zwłokę., które to tytuły skierował następnie do egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.- Ś. Odpis tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanej w dniu 2 października 2014 r. W tym samym dniu dokonano spisania protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej.

W dniu 8 października 2014 r. M. G. wniosła zarzuty na prowadzone w stosunku do niej postępowanie egzekucyjne. Jako podstawę wniesionych zarzutów strona wskazała art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 10 u.p.e.a. Uzasadniając zarzuty nieistnienia i braku wymagalności obowiązku skarżąca wskazała, iż stosownie do treści rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342), do dnia wejścia w życie powołanego rozporządzenia, to jest do dnia 13 grudnia 2007 r. winna otrzymać indywidualny numer identyfikacyjny oraz zawiadomienie, o którym mowa w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia wraz z informacją o nadanym jej numerze. Powyższe stanowi bowiem dowód zarejestrowania odbiornika, co skutkuje koniecznością uiszczania opłat abonamentowych. W niniejszej sprawie, zdaniem skarżącej wierzyciel co prawda przedstawił kopię zawiadomienia z dnia 16 maja 2008 r. o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego, jednakże nie przedstawił dowodu jego doręczenia. Skarżąca kwestionuje, iż kiedykolwiek zostało jej doręczone powyższe zawiadomienie, a ona sama nie miała wiedzy, że indywidualny numer identyfikacyjny został jej nadany. Ponadto wskazała, że nie ma zarejestrowanego odbiornika rtv, a co za tym idzie brak jest możliwości uznania, że odbiornik ten posiada i używa. W związku z tym brak jest dowodu na wymagalność egzekwowanego od niej obowiązku. Odnośnie trzeciego z zarzutów skarżąca wskazała, iż doręczone jej tytuły egzekucyjne nie zawierały, wbrew wymogowi wynikającemu z art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a., wskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.

Mając powyższe na uwadze Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. postanowieniem z dnia (...) zawiesił postępowanie egzekucyjne, przesyłając wniesione zarzuty wierzycielowi dochodzonych od skarżącej należności.

Ostatecznym postanowieniem z dnia (...) wierzyciel należności Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej A uznał zarzuty skarżącej za nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności dochodzonych należności wskazał, iż o braku wymagalności decydują takie okoliczności jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty jego spłaty, wstrzymanie wykonania decyzji stanowiącej podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Okoliczności tych nie stanowią natomiast wady tytułu egzekucyjnego, brak doręczenia upomnienia, czy też nieostateczność decyzji stanowiącej podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności skutkujących brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. W sprawie nie wystąpiła także przesłanka nieistnienia obowiązku, gdyż rejestracja odbiorników rtv, na nazwisko skarżącej, użytkowanych pod adresem Ł., ul. B 35/10 nastąpiła przed datą wejścia w życie powołanego przez stronę rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r., z którego wynika, że użytkownicy, którzy nie wyrejestrowali urządzeń lub spełniali przesłanki zwolnienia od obowiązku uiszczania tych opłat, nadal pozostali abonentami zobowiązanymi do regulowania tych należności. Zmiana przepisów nie prowadziła bowiem do anulowania zgłoszonych wcześniej wniosków rejestracyjnych, a jedynie do anulowania wcześniej wydanych imiennych książeczek opłat, które zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Ponadto z treści powołanego rozporządzenia wynika obwiązek przesłania zawiadomienia, a nie jego doręczenia. Wskazał nadto, iż w przypadku zgłoszenia się do UP abonenta, który zgubił, zniszczył nadany mu indywidualny numer identyfikacyjny, bądź z jakichś przyczyn go nie otrzymał, pracownik urzędu jest zobowiązany do ustalenia tego numeru i przyjęcia opłaty na standardowym blankiecie wpłaty. Powyższy numer jest także możliwy do ustalenia za pomocą strony internetowej A. Natomiast, co do zarzutu wadliwości wystawionych tytułów egzekucyjnych wierzyciel uznał, iż spełniały one wszystkie wymagane prawem wymogi i informacje niezbędne do oceny dopuszczalności egzekucji.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.- Ś. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne, a następnie postanowieniem z dnia (...) uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując na wiążący dla organu egzekucyjnego, charakter stanowiska wyrażonego przez wierzyciela dochodzonych należności.

Kwestionując zasadność wydanego postanowienia skarżąca wniosła zażalenie, w którym wskazała, iż organ egzekucyjny nie był związany stanowiskiem wierzyciela, w zakresie zgłoszonego przez nią zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., odnoszącym się do wadliwości tytułów wykonawczych w oparciu, o które prowadzone jest przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. W tej kwestii zarzut winien zostać rozpatrzony przez organ egzekucyjny, a nie opierać się na stanowisku wierzyciela. Ponadto skarżąca, z uwagi na niedopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień wydanych w przedmiocie stanowiska wierzyciela, zaskarżyła te postanowienia we wniesionym zażaleniu, ponawiając argumentację przedstawioną wraz z wniesionym i zarzutami. Wniosła o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia i uznanie zarzutów za zasadne w całości lub w części, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy przywołał uregulowane w art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawy zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz treść art. 34 § 1 u.p.e.a., z którego wynika, iż organ egzekucyjny rozpatruje wniesione zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, przy czym w zakresie zarzutów, o których mowa art. 33 § 1 pkt 1-5 i pkt 7 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do uwzględnienia zarzutów skarżącej. Odnośnie zarzutu nieistnienia obowiązku oraz braku jego wymagalności organ odwoławczy przedstawił wiążące go stanowisko wierzyciela egzekwowanych należności, wyrażone w ostatecznym postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej A. z dnia (...) Natomiast, co do zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., organ odwoławczy stwierdził, iż wbrew stanowisku skarżącej, wystawione w stosunku do jej osoby tytuły wykonawcze, stanowiące podstawę wszczęcia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego zawierają wszystkie niezbędne elementy, wymienione w art. 27 § 1 u.p.e.a., w tym wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. G. zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i ar. 26 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i nie odniesienie się do wszystkich zarzutów zażalenia;

- niewłaściwe zastosowanie art. 34 § 1 u.p.e.a. w zakresie zgłoszonego zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., w zakresie którego organ egzekucyjny nie jest związany stanowiskiem wierzyciela;

- art. 27 § 1 pkt 11 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutu niespełniania wymogów przez wystawione w stosunku do niej tytuły wykonawcze.

Z uwagi na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Jednocześnie ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia (...) M. G. wniosła skargę na postanowienia wydane postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela, wnosząc o ich uchylenie, argumentując jak dotychczas.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57.

Dokonując kontroli sądowoadministracyjne w powyżej zakreślonym aspekcie Sąd nie stwierdził, aby zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia (...) wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, czy też przepisów prawa procesowego, w stopniu skutkującym koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano kontroli sądu administracyjnego poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia (...) nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia (...) nr (...) wydane w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do osoby M. G. i odmowy umorzenia prowadzonego postępowania.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły natomiast przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1201) - dalej: u.p.e.a.

Natomiast zasadniczą istotą sporu pozostaje istnienie, dochodzonych od skarżącej w drodze administracyjnego postępowania egzekucyjnego należności z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2009 r. do kwietnia 2014 r., w łącznej kwocie 1.138 zł wraz z należnymi odsetkami.

Skarżąca kwestionując w drodze wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 10 u.p.e.a. zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, podnosi brak istnienia i brak wymagalności egzekwowanych należności, z uwagi na niewykazanie przez wierzyciela należności, dowodu doręczenia jej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) - dalej: rozporządzenie z 25 września 2007 r. wraz ze wskazaniem tego numeru. Ponadto skarżąca wskazuje na niespełnienie przez tytuł wykonawczy, na podstawie którego prowadzone jest w stosunku do jej osoby postępowanie egzekucyjne, wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a., to jest niewskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.

Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego podstawowy środek służący ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Natomiast, jak wynika z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (§ 2). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie (art. 34 § 5 u.p.e.a.). Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Stanowisko wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a, jest wiążące dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Należy podkreślić, że funkcją zarzutów wnoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a jest doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, odnoszącego się bezpośrednio do zakresu obowiązków zobowiązanego. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W odniesieniu do przyczyn związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela, podkreślenia wymaga, że regulacja taka nie występuje w przypadku innych środków prawnych. W orzecznictwie wskazuje się, że wyjaśnienie tej kwestii znajduje się w unormowaniu zawartym w art. 29 § 1 in fine u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przepis ten określa, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Obie normy prawne ustanawiają wyraźną granicę między postępowaniem rozpoznawczym a egzekucyjnym oraz zakreślają granice uprawnień organów egzekucyjnych. Relacja między unormowaniem zawartym w art. 29 § 1 u.p.e.a. a podstawami zarzutów określonymi w art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. sprawia więc, że organ egzekucyjny zobowiązany jest nie uwzględnić zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, gdy wierzyciel, zajmując merytoryczne stanowisko, nie potwierdzi zasadności stawianych przez zobowiązanego zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1135/14, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również zwrócić uwagę, że rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r. sygn. akt FW 4/04; wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 333/08, z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1480/05).

W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano jako podstawę wniesionych zarzutów skarżąca wskazała między innymi art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a, a tym zasadnie organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela egzekwowanej należności -Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej A o zajęcie stanowiska wobec zgłoszonych zarzutów, który ostatecznym postanowieniem z dnia (...) uznał zarzuty za nieuzasadnione.

Przechodząc do istoty sporu to jest istnienia i wymagalności egzekwowanego obowiązku - zaległej opłaty abonamentowej RTV, w sytuacji braku dowodu doręczenia skarżącej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, o którym mowa w rozporządzeniu z dnia 25 września 2007 r. wskazać należy, iż tezy o braku obowiązku uiszczania abonamentu RTV nie można opierać na zarzucie niedoręczenia informacji o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.

Egzekwowany w niniejszej sprawie obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych (RTV) i wynika z przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jedn.:Dz. U. z 2014 r. poz. 1204) - dalej: u.o.a. Stosownie do art. 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe (ust. 1), domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (ust. 2), obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (ust. 3), opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem ust. 5 (ust. 4). Co do zasady, odbiorniki RTV podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, skoro podstawę do wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych stanowił wprost przepis prawa, egzekucja egzekwowanego obowiązku znajduje pełne oparcie w obowiązujących przepisach. Brak też podstaw do uznania, że egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią przepisu prawa.

Zdaniem Sądu, stanowisko skarżącej, że brak doręczenia jej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego powoduje niemożność dochodzenia zaległych opłat abonamentowych, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Brak jest bowiem jest podstaw do uznania, że z dniem 13 grudnia 2008 r., tj. z upływem terminu wskazanego w § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., który to przepis ustanawiał obowiązek nadania numeru identyfikacyjnego i powiadomienia o tym użytkownika, wygasła rejestracja dotychczasowych użytkowników. W terminie tym zastąpiono imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym, nie dokonując przy tym zmian w zakresie rejestracji odbiorników, tj. anulowania czy ponownej ich rejestracji. Należy również wskazać, że na podstawie § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia z 25 września 2007 r., A zobowiązana była do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, przez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do tego rozporządzenia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie prezentowane jest stanowisko, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z 25 września 2007 r. sformułowanie "powiadomienie", oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyni zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Powyższy przepis nie przewiduje bowiem obowiązku doręczenia stronie powiadomienia, a jedynie jego przesłanie. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest zatem niezbędne dysponowanie przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego (por. wyrok WSA w O.z dnia (...) sygn. akt (...), wyrok WSA w G. z dnia (...) sygn. akt (...), wyrok WSA w G. z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt (...); www.cbois.nsa.gov.pl).

Z powyższych względów, brak dysponowania przez A dowodem doręczenia skarżącej zawiadomienia z dnia 16 maja 2008 r. o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego, na którego "istnienie" skarżąca sama wskazuje, nie stanowi naruszenia obowiązku określonego w § 5 ust. 2 rozporządzenia z 25 września 2007 r. Podkreślenia wymaga także, że skarżąca dopatruje się niezgodności egzekwowanego obowiązku z treścią przepisu rozporządzenia MT, podczas gdy - jak to już zostało wyjaśnione - obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej wynika z przepisów u.o.a., nie zaś z przepisów ww. rozporządzenia.

Skoro zatem skarżąca dokonała rejestracji odbiornika RTV, w wyniku której została jej wydana książeczka radiofoniczna, służąca do dokonywania opłat z tytułu abonamentu RTV, to nie może skutecznie podnosić, że odbiornika nie posiadała. W świetle powyższych okoliczności, przeciwnie do podnoszonej w skardze okoliczności, skarżąca zarówno była zarejestrowana w ewidencji, jak i miała nadany numer identyfikacyjny.

Z powyższych względów, zarzuty, jak i argumentacja skargi, upatrująca przyczyn nieistnienia obowiązku w braku doręczenia jej przez A zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, nie mogą wywrzeć oczekiwanego przez nią skutku w postaci uznania przez organ egzekucyjny zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Natomiast, co do zarzutu skargi w zakresie niespełnienia przez tytuły wykonawcze, na podstawie których prowadzone jest w stosunku do jej osoby postępowanie egzekucyjne, wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a., to jest niewskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych stwierdzić należy, iż wbrew stanowisku strony skarżącej przedmiotowe tytuły w części G. "Klauzula o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji" zawierają wskazanie, na prawem dopuszczone środki egzekucyjne, służące do wyegzekwowania dochodzonych na ich podstawie należności pieniężnych.

W ocenie Sądu za niezasadne uznać należy również podniesione w skardze zarzuty, co do naruszenia przepisów postępowania. Zdaniem Sądu organy egzekucyjne prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez nią okoliczności, a postępowanie poprzedzające wydanie swych rozstrzygnięć, prowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami k.p.a. Ocena okoliczności faktycznych sprawy podnoszonych przez skarżącą oraz tych, do których rozważenia organy egzekucyjne zobowiązane były z urzędu - jest prawidłowa i znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Reasumując stwierdzić należy, że w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do uznania, że zarzut zgłoszony przez Skarżącą o nieistnieniu egzekwowanego obowiązku jest zasadny.

Natomiast, co do zgodności z prawem zaskarżonych niniejszą skargą postanowień wydanych w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, Sąd stwierdza, że zarówno ostateczne postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej A,. z dnia (...) jak i poprzedzające je postanowienie A Centrum Obsługi Finansowej z dnia z dnia (...) nie naruszają prawa w zakresie skutkującym koniecznością ich uchylenia, co skutkuje niemożnością uwzględnienia podniesionych w skardze, a stawianych postanowieniom wierzyciela zarzutów.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

a.l.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.