Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2047881

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 21 kwietnia 2016 r.
III SA/Łd 118/16
Postępowanie w przedmiocie umorzenia odsetek i rozłożenia na raty dofinansowania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki.

Sędziowie: WSA Monika Krzyżaniak, NSA Teresa Rutkowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie umorzenia odsetek i rozłożenia na raty dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej

1.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty (...) z dnia (...) nr (...);

2.

przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. S. prowadzącemu Kancelarię Radców Prawnych A w Ł., (...) kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej J. W. z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Wojewoda (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j. z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 46 ust. 1 pkt 2, art. 46 ust. 3, art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania J W od decyzji Starosty (...) z dnia (...) r. nr (...) orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie dotyczącej złożonego wniosku o umorzenie odsetek ustawowych od należności z tytułu zwrotu dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej oraz rozłożenia na raty pozostałej części należności głównej, utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Jak wynika z akt sprawy, na podstawie umowy z dnia (...) r. nr (...) o dofinansowanie na podjęcie działalności gospodarczej, zawartej ze Starostą Powiatu (...) reprezentowanym przez PUP w O, skarżący J W uzyskał jednorazowe środki na podjęcie działalności gospodarczej w kwocie 19 000,00 zł z przeznaczeniem na pokrycie wydatków wskazanych w specyfikacji wniosku o dofinansowanie.

Skarżący zgodnie z zawartą umową zobowiązał się, w przypadku niedotrzymania warunków umowy, m.in. do zwrotu dofinansowania w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania urzędu pracy wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia otrzymania dofinansowania Zabezpieczeniem zwrotu wypłaconej refundacji było poręczenie Z T.

W związku z niedotrzymaniem przez skarżącego warunków umowy z dnia (...) r. PUP w O rozwiązał powyższą umowę w trybie natychmiastowym i wezwał skarżącego do zwrotu w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania kwoty dofinansowania wraz z odsetkami w łącznej wysokości 20 820,36 zł.

Z uwagi na brak zwrotu środków Powiat (...) reprezentowany przez Starostę z upoważnienia którego działał PUP w O w dniu 30 sierpnia 2013 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w O. z powództwem cywilnym o zaplatę przeciwko pożyczkobiorcy i poręczycielowi. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w O, I Wydział Cywilny w sprawie sygn. akt (...) zasądził solidarnie od J W oraz Z T na rzecz Powiatu (...) kwotę 19 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 4 lipca 2012 r. do dnia zapłaty. W dniu 10 czerwca 2015 r. wyrok opatrzono klauzulą wykonalności, a w dniu 22 czerwca 2015 r. Powiatowy Urząd Pracy w O wystąpił do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O z wnioskiem o wszczęcie egzekucji przeciwko dłużnikom.

W dniu 7 września 2015 r. skarżący złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w O wniosek o rozłożenie na raty i umorzenie odsetek od należności z tytułu uzyskanej pomocy na rozpoczęcie działalności gospodarczej wskazując, że likwidacja rozpoczętej działalności wynikała z komplikacji zdrowotnych, a sytuacja materialna jego rodziny jest tragiczna.

W dniu 27 października 2015 r. do PUP w O wpłynęło postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O z dnia (...) r. nr (...), z treści którego wynikało, że całe roszczenie egzekucyjne wynikające z tytułu wykonawczego (29.320,98 zł.) zostało zaspokojone.

Biorąc pod uwagę powyższe Starosta (...) wydał w dniu (...) r. decyzję orzekając na podstawie art. 105 w zw. z art. 104 k.p.a. o umorzeniu postępowania w sprawie dotyczącej złożonego wniosku o umorzenie odsetek ustawowych od należności z tytułu zwrotu dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej oraz rozłożenia na raty pozostałej części należności głównej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe wobec uregulowania w całości zobowiązania.

W odwołaniu od decyzji J W zarzucił naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 7 i 8 k.p.a. oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia. Wskazał, że po podjęciu działalności gospodarczej doznał poważnych zaburzeń psychicznych, co spowodowało konieczność podjęcia leczenia. Obecnie skarżący pracuje ale jedynie na 1/4 etatu i nadal leczy się psychiatrycznie. Cale dochody żony przeznaczane są na wynajem mieszkania i leczenie. W ocenie skarżącego rozpatrzenie przez organ wniosku z dnia 7 września 2015 r. wpłynęłoby na wydanie innego rozstrzygnięcia.

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) r. Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że Starosta z Funduszu Pracy może przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia (...). Osoba, która otrzymała z Funduszu Pracy jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, założenie lub przystąpienie do spółdzielni socjalnej, jest obowiązana dokonać zwrotu otrzymanych środków wraz z odsetkami, jeżeli prowadziła działalność gospodarczą lub była członkiem spółdzielni socjalnej przez okres krótszy niż 12 miesięcy albo naruszone zostały inne warunki umowy dotyczące przyznania tych środków. O powyższym stanowi art. 46 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Ponadto organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 76 ust. 7 cytowanej ustawy Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek:

w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności;

dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;

3)

osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;

4)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O egzekucji przeciwko J W oraz Z T na konto urzędu pracy wpłynęły środki tytułem spłaty należności. W postanowieniu z dnia (...) r. nr (...) Komornik Sądowy wskazał, że postępowanie egzekucyjne było prowadzone zgodnie z wnioskiem wierzyciela zaś całe roszczenie egzekucyjne wynikające z tytułu wykonawczego zostało zaspokojone, wobec czego postępowanie egzekucyjne zostało zakończone.

Wobec powyższego organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty (...), że postępowanie wszczęte na wniosek z dnia 7 września 2015 r. w przedmiocie rozłożenia na raty i umorzenia odsetek od należności z tytułu uzyskanych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej stało się bezprzedmiotowe w całości. Wojewoda podkreślił, że organ administracji publicznej zobligowany jest do umorzenia postępowania przede wszystkim, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania to brak przedmiotu postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania (art. 105 k.p.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak, któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Umorzenie postępowania administracyjnego stanowi orzeczenie formalne, kończące postępowanie, bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Wojewoda podkreślił, że w dniu wydania przez organ I instancji decyzji całe roszczenie PUP w O zostało zaspokojone, a postępowanie egzekucyjne zakończone.

W skardze J W wniósł o uchylenie decyzji II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Skarżący zarzucił:

niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, naruszenie art. 7 i 8 k.p.a poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy polegające na bezzasadnym umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy wniosek o rozłożenie należności głównej na raty i umorzenie w ogóle nie został rozpatrzony,

- naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku o umorzenie odsetek i rozłożenie należności głównej na raty stało się bezprzedmiotowe i należało je z tej przyczyny umorzyć.

Zdaniem skarżącego organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Wskazał, że wielokrotnie informował organ o bardzo trudnej sytuacji materialnej. Wyjaśnił, że likwidacja rozpoczętej działalności wyniknęła nie z jego winy, lecz z poważnych komplikacji zdrowotnych. Po podjęciu działalności gospodarczej po paru miesiącach doznał poważnych zaburzeń psychicznych i leczył się psychiatrycznie w szpitalach oraz w przychodniach zdrowia. Skarżący wskazał, że cały dochód żony przeznaczany jest na bieżące utrzymanie i leczenie oraz zakup leków dla żony i jej rehabilitację.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga J W jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy).

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.). Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy te rozpoznają sprawy w granicach danej sprawy biorąc z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody (...) z dnia (...) r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) r. orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku J W o umorzenie odsetek od należności z tytułu dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej oraz rozłożenia na raty należności głównej. Stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia wniesionej skargi jest niesporny i nie budzi wątpliwości. Postępowanie administracyjne o umorzenie odsetek ustawowych oraz o rozłożenie na raty należności głównej zostało zainicjowane wnioskiem J W z dnia 7 września 2015 r. Należność wraz z odsetkami została wyegzekwowana przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O w dniu 7.10. 2015 r. i 21. 10. 2016 r. od poręczyciela Z T, a w dniu (...) r. organ I instancji wydał decyzję o umorzeniu postępowania uznając, że stało się ono bezprzedmiotowe. Ocenę tę podtrzymał organ odwoławczy. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcia Sąd uznał, że organy naruszyły przepis art. 105 § 1 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j. z późn. zm.) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością ich uchylenia.

Już na wstępie należy podnieść, iż celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty (merytorycznej), czyli prowadzącej do autorytatywnej (władczej) konkretyzacji normy prawa materialnego, w wyniku czego strona postępowania nabędzie określone uprawnienie (prawo), czy zostanie nałożony na nią jakiś obowiązek. W tym kontekście akcentuje się w orzecznictwie, że w świetle podstawowych zasad kodeksu postępowania administracyjnego strona ma prawo do jej merytorycznego rozstrzygnięcia, opartego na prawie żądania, natomiast wszelkie odstępstwa od tej reguły, w szczególności zaś umorzenie postępowania przez organ prowadzący postępowanie, nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej (vide: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1996 r., III ARN 20/96, OSNAPIUS 1996, Nr 22, poz. 330). Ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 105 § 1 k.p.a., przewidujący tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, nie może być interpretowany rozszerzająco (vide: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95, OSNP 1996, Nr 11, poz. 150).

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że kładzie on akcent nie na przeszkodę w prowadzeniu postępowania, lecz na bezprzedmiotowość, czyli brak przedmiotu postępowania administracyjnego, którym jest sprawa administracyjna. W orzecznictwie wskazuje się również, że powyższy przepis ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania (vide: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95, OSNP 1996, Nr 11, poz. 150). W judykaturze i doktrynie ugruntowany jest pogląd, iż bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnoprawnego; takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 1998 r., II SA 70/98, LEX nr 43205, J.Borkowski, w: B.Adamiak, J.Borkowski, k.p.a. Komentarz. 7 wyd. Warszawa 2005 s. 485-486). Należy również zaznaczyć, że w piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się uwagę na konieczność i celowość rozróżnienia między bezprzedmiotowością postępowania a bezzasadnością żądania strony. Brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 1988 r., SA/Wr 957/88, ONSA 1989, Nr 1, poz. 22, J.Borkowski, w: B.Adamiak, J.Borkowski, k.p.a. Komentarz... op. cit., s. 486).

Jeżeli zatem organ stwierdza, że określone żądanie strony jest nieuzasadnione w ustalonym in concreto stanie faktycznym lub norma prawna regulująca daną instytucję nie przewiduje przyznania stronie określonych uprawnień, wówczas organ jest obowiązany wydać decyzję merytoryczną, w której uzna żądanie strony za nieuzasadnione (bezzasadne). W orzecznictwie w którym doszło do wypracowania wskazanych powyżej uwag dotyczących wykładni art. 105 § 1 k.p.a. utrwaliło się między innymi stanowisko, że nie jest dopuszczalne umorzenie postępowania w sprawie umorzenia odsetek od zaległości podatkowej, jeżeli w trakcie toczącego się postępowania należność z tego tytułu została wyegzekwowana w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji poprzez pobranie odpowiedniej kwoty z rachunku bankowego podatnika (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95, OSNP 1996, Nr 11, poz. 150, wyrok NSA z dnia 7 marca 1997 r., SA/Bk 1132/95, LEX nr 29069). Postępowanie w sprawie umorzenia należności nie staje się bezprzedmiotowe z chwilą uregulowania tych należności, bowiem interes prawny i ekonomiczny strony nadal istnieje (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 1997 r. sygn. III SA 1972/95, z dnia 9 października 2006 r. sygn. I FSK 1/06).

W rozpoznawanej sprawie należność została wyegzekwowana w toku postępowania egzekucyjnego już po złożeniu przez skarżącego wniosku o umorzenie odsetek i rozłożenie należności na raty. W ocenie Sądu, pomimo tego, że prowadzone postępowanie egzekucyjne okazało się skuteczne nie czyni to jednak bezprzedmiotowym postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z dnia 7 września 2015 r. Sam fakt, że należność z tytułu umowy została wyegzekwowana u poręczyciela nie oznacza, że nie istnieje sprawa administracyjna umorzenia odsetek i rozłożenia na raty i że organ jest zwolniony z obowiązku ustalenia sytuacji osobistej i majątkowej wnioskodawcy oraz zbadania przesłanek wskazanych w treści art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 z późn. zm.). Okoliczność ta nie pozbawia skarżącego prawa domagania się realizacji uprawnienia określonego ww. przepisie. Podkreślić bowiem należy, że na dzień złożenia przez skarżącego wniosku o umorzenie odsetek i rozłożenie na raty należność nie została jeszcze uregulowana. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do unicestwienia zawartego w tym przepisie prawa strony do żądania wydania decyzji o umorzeniu zaległości z tytułu umowy o dofinansowanie. Reasumując, stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nie stracił swej aktualności i nie został rozstrzygnięty co do istoty. Istnieje bowiem nadal stan faktyczny podlegający analizie przez organ administracji, a skarżący ma interes prawny w żądaniu rozpoznania sprawy.

W piśmiennictwie i orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, jeżeli w sprawie działa właściwy rzeczowo do podjęcia rozstrzygnięcia organ administracji publicznej, sprawa ma charakter indywidualny wymagający rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, a w przepisach materialnego prawa administracyjnego zawarta jest norma kompetencyjna upoważniająca organ do podjęcia takiego rozstrzygnięcia w określonym stanie faktycznym, który obiektywnie zaistniał. Nadto nie zostało w sprawie pojęte ostateczne rozstrzygnięcie i istnieje podmiot mogący być stroną postępowania, a więc dysponujący interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., który zgłosił inicjatywę w tym względzie.

Zaakceptowanie stanowiska organów administracji zajętego w sprawie prowadziłoby do naruszenia gwarantowanych w demokratycznym państwie prawnym praw strony do rzetelnego i merytorycznego rozpoznania, opartych na prawie, żądań i wniosków oraz pozbawienia strony rzeczywistej ochrony prawnej.

W konkluzji należy stwierdzić, że organy administracji dokonały błędnej wykładni przepisu art. 105 § 1 k.p.a. uznając, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Przy ponownym rozpoznawaniu wniosku skarżącego o umorzenie odsetek od należności i rozłożenia jej na raty organy powinny w sposób wszechstronny, wnikliwy ocenić, czy zachodzą materialnoprawne przesłanki wskazane w 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z uwagi na to, że organy merytorycznie nie rozpoznały wniosku skarżącego i nie rozstrzygnęły istoty sprawy, a umorzyły postępowanie jako bezprzedmiotowe, ocena Sądu odnosiła się tylko co do przedmiotu zaskarżonej decyzji tj. oceny, czy stanowisko organu co do umorzenia postępowania w sprawie było prawidłowe. Ponieważ sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu w postępowaniu administracyjnym, przedwczesne było wypowiadanie się przez Sąd co do zawartych w skardze merytorycznych zarzutów.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu decyzji I i II instancji. Podstawę przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu stanowił przepis art. 250 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805). Sąd przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości połowy wynagrodzenia maksymalnego, uznając je za adekwatne do nakładu pracy wyznaczonego pełnomocnika.

k.p.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.