III SA/Łd 1018/17, Zarzut naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2427370

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 stycznia 2018 r. III SA/Łd 1018/17 Zarzut naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski.

Sędziowie NSA: Irena Krzemieniewska (spr.), Janusz Nowacki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję (...) Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) - dalej: k.p.a.; art. 11a ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 7, ust. 9 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn.: Dz. U. 2017 r. poz. 1204) - dalej: u.p.s.p.; § 2, § 3 ust. 1, § 5 pkt 3, § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 2005 r. w sprawie wysokości i warunków otrzymywania przez strażaków Państwowej Straży Pożarnej równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. z 2006 r. Nr 4, poz. 26) - dalej: rozporządzenie (...) Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł., po rozpatrzeniu odwołania st. kpt. K. J. od decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia (...) nr (...) o odmowie przyznania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres od dnia 1 kwietnia 2017 r. do 31 marca 2018 r., uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie § 6 ust. 3 w zw. z § 5 pkt 3 rozporządzenia, odliczył ww. nienależny, z uwagi na zawieszenie w obowiązkach służbowych równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie za okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 31 marca 2017 r. od przysługującego skarżącemu równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 31 marca 2018 r.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Ostateczną decyzją z dnia (...) nr (...) (...) Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych st. kpt. K. J. do czasu uzyskania prawomocnego wyroku w zawisłej przed Sądem Rejonowym w Ł. II Wydział Karny sprawie karnej o sygn. akt (...). Zgodność z prawem powyższego rozstrzygnięcia potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 11 września 2015 r., III SA/Łd 581/15 oddalił skargę K. J. na ww. decyzję z dnia (...) Ponadto jak wynika z akt sprawy wniesiona od powyżej wskazanego wyroku skarga kasacyjna skarżącego została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., I OSK 3379/15.

W ramach wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego zamian za umundurowanie za okres od dnia 1 kwietnia 2017 r. do 31 marca 2018 r., o czym strona została poinformowana zawiadomieniem z dnia 28 kwietnia 2017 r., ustalono, że skarżący, z uwagi na zawieszenie w czynnościach służbowych, w okresie od 1 kwietnia 2016 r. do 31 marca 2017 r., nie pełnił służby. Nadto z informacji udzielonej przez Sąd Rejonowy w Ł. II Wydział Karny wynika, że od wydanego w sprawie (...) wyroku została wniesiona apelacja do Sądu Okręgowego w Ł. V Wydział Karny Odwoławczy Do dnia 31 marca 2017 r. postępowanie to nie zostało zakończone.

Z uwagi na powyższe decyzją z dnia (...) Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Ł. odmówił przyznania K. J. równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres od dnia 1 kwietnia 2017 r. do 31 marca 2018 r.

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł, iż decyzja ta jest dla niego krzywdząca i niezrozumiała.

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) (...) Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. uchylił decyzję organu I instancji i na podstawie § 6 ust. 3 w zw. z § 5 pkt 3 rozporządzenia, odliczył ww. nienależny, z uwagi na zawieszenie w obowiązkach służbowych równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie za okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 31 marca 2017 r. od przysługującego skarżącemu równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 31 marca 2018 r. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, iż stosownie do treści art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) przedmiotowe odwołanie rozpatrzone zostało w oparciu o przepisy k.p.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. Dalej organ wskazał, iż stosownie do treści art. 61 ust. 7 u.p.s.p. strażakowi, któremu nie wydano w naturze przedmiotów umundurowania, przysługuje równoważnik pieniężny. Natomiast wysokość należnego równoważnika i warunki jego przyznania reguluje wydane, na podstawie zawartej w art. 61 ust. 9 u.p.s.p. delegacji ustawowej, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 2005 r. Zgodnie z § 2 rozporządzenia strażakowi, któremu nie wydano w naturze przedmiotów ubioru wyjściowego lub służbowego, określonych w przepisach o umundurowaniu strażaków, przysługuje równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie, zwany dalej równoważnikiem. Strażak mianowany na stałe otrzymuje równoważnik z góry, za okres od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku, zwanego dalej "rokiem zaopatrzeniowym" (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Z treści § 5 pkt 3 rozporządzenia wynika natomiast, że równoważnika nie przyznaje się strażakowi zawieszonemu w czynnościach służbowych za okres tego zawieszenia. Ponadto, zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia przy ustalaniu wysokości równoważnika za kolejny rok zaopatrzeniowy, strażakowi mianowanemu na stałe odlicza się nienależną cześć równoważnika za okres, o którym mowa w § 5 pkt 2 i pkt 3.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji pomimo prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, w sposób częściowo nieprawidłowy dokonał wykładni ww. przepisów, co uzasadniało uchylenie decyzji z dnia 15 maja 2017 r. i orzeczenie w powyższym zakresie, co do istoty sprawy. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie mogło dojść do zastosowania § 5 pkt 3 rozporządzenia jako samodzielnej podstawy pozbawienia strony prawa do równoważnika. Z treści powołanych przepisów wynika bowiem, że ustawodawca przewidział możliwość ustalania wysokości równoważnika za kolejne lata, z uwzględnieniem jego obniżenia o nienależną część równoważnika, która zostałaby wypłacona skarżącemu, gdyby nie okres zawieszenia go w czynnościach służbowych. Powyższe oznacza, że strona w roku mundurowym 2017-2018 zachowuje prawo do równoważnika za ten rok kalendarzowy, jednakże przysługujący skarżącemu równoważnik jest pomniejszony o nienależną mu wartość równoważnika za rok mundurowy 2016-2017, co jest następstwem zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych w okresie od 1 kwietnia 2016 r. do 31 marca 2017 r. Co prawda, jak wskazał organ odwoławczy realny efekt rozstrzygnięcia organu I instancji odmawiającego skarżącemu równoważnika za wskazany okres był zgodny z prawem, niemniej jednak w sprawie istotna jest prawidłowa interpretacja obowiązujących w tym zakresie przepisów, gdyż w przypadku wieloletnich okresów, w których strażak nie spełnia warunków do otrzymania równoważnika, pozwalają one na rozliczenie nienależnych równoważników w kolejnych latach.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. J. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności nieustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy. Ponadto w ocenie skarżącego (...) Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wydając zaskarżoną decyzję dokonał "legitymizacji" dokonanych wcześniej potrąceń równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie bez dopełnienia obowiązku wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnych, jak również dokonanie potrącenia części należnego skarżącemu równoważnika za okres od 1 marca do 31 maja 2014 r., pomimo prawomocnego uchylenia decyzji o zawieszeniu w obowiązkach służbowych, a tym samym dokonania tego potrącenia pomimo braku podstaw prawnych. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie, z uwagi na fakt toczących się przed innymi Sądami postępowań w sprawie zawieszenia w obowiązkach służbowych występuje przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 k.p.a. Natomiast w przypadku nie uwzględnienia powyższego stanowiska, zdaniem skarżącego wydana w stosunku do niego decyzja o odmowie przyznania równoważnika powinna obejmować okres od 1 marca 2014 r. do 31 marca 2018 r. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przysługującego mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu poprzez uniemożliwienie, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, zapoznania się i wypowiedzenia, co do zgromadzonego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę (...) Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wnosił o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii odmowy przyznania równoważników za poprzednie lata mundurowe, bez wydania w tej sprawie decyzji administracyjnych organ wskazał, iż wytyczne Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej, co do rozstrzygania powyższych kwestii w drodze decyzji administracyjnej zostały doręczone do Komendy Wojewódzkiej w Ł. w czerwcu 2016 r. Powyższe oznacza, że pierwsze rozstrzygnięcia w sprawie równoważników pieniężnych w zamian za umundurowanie, wydawane w drodze decyzji administracyjnej mogły zapadać dopiero w roku następnym, czyli 2017. Natomiast, co do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, iż powyższe wynikało z błędu nowej pracownicy kancelarii Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Ł., która na podstawie informacji telefonicznej pracownika Poczty Polskiej, ustaliła, że zawiadomienie z dnia 27 lipca 2017 r. o zakończeniu postępowania i prawie strony do zapoznania się i wypowiedzenia, co do zgromadzonego materiału dowodowego, zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 lipca 2017 r. W rzeczywistości data ta była datą pozostawienia awiza, a przesyłka została odebrana przez skarżącego dopiero w dniu 9 sierpnia 2017 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, że zaskarżona decyzja (...) Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia sierpnia 2017 r. orzekająca o uchyleniu Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia (...). i na podstawie § 6 ust. 3 w zw. z § 5 pkt 3 rozporządzenia, odliczył ww. nienależny, z uwagi na zawieszenie w obowiązkach służbowych równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie za okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 31 marca 2017 r. od przysługującego skarżącemu równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 31 marca 2018 r., zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn.: Dz. U. 2017 r. poz. 1204) - dalej: u.p.s.p. oraz przepisy, wydanego na podstawie zawartej w art. 61 ust. 9 u.p.s.p. delegacji ustawowej, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 2005 r. w sprawie wysokości i warunków otrzymywania przez strażaków Państwowej Straży Pożarnej równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. z 2006 r. Nr 4, poz. 26) - dalej: rozporządzenie.

Natomiast kwestią sporną pozostaje zasadność odliczenia skarżącemu nienależnego, z uwagi na zawieszenie w obowiązkach służbowych równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 31 marca 2017 r. od przysługującego skarżącemu równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 31 marca 2018 r.

Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 u.p.s.p. strażak jest obowiązany do noszenia w czasie służby: umundurowania, odzieży specjalnej, środków ochrony indywidualnej, dystynkcji, odznak, znaków identyfikacyjnych i ekwipunku osobistego.

Przedmioty, o których mowa w ust. 1, strażak otrzymuje bezpłatnie (art. 61 ust. 3 u.p.s.p.).

Natomiast w myśl art. 61 ust. 7 u.p.s.p. strażakowi, któremu nie wydano w naturze przedmiotów umundurowania, przysługuje równoważnik pieniężny.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, w tym: 1) przedmioty umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości równoważnika; 2) ryczałt za pranie chemiczne; 3) sposób ustalania wysokości równoważnika; 4) tryb i warunki przyznawania, zwrotu i wypłaty równoważnika; 5) termin wypłacania równoważnika. W rozporządzeniu należy ponadto uwzględnić wartość umundurowania wydawanego w naturze (art. 61 ust. 9 u.p.s.p.).

Natomiast zgodnie z § 2 rozporządzenia strażakowi, któremu nie wydano w naturze przedmiotów ubioru wyjściowego lub służbowego, określonych w przepisach o umundurowaniu strażaków, przysługuje równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie, zwany dalej "równoważnikiem".

Strażak mianowany na stałe otrzymuje równoważnik z góry, za okres od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku, zwanego dalej "rokiem zaopatrzeniowym" (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Równoważnik wypłaca się w terminie do dnia 31 maja każdego roku (§ 3 ust. 3 rozporządzenia).

W myśl § 5 pkt 3 rozporządzenia równoważnika nie przyznaje się strażakowi zawieszonemu w czynnościach służbowych - za okres tego zawieszenia.

Natomiast stosownie do treści § 6 ust. 3 rozporządzenia przy ustalaniu wysokości równoważnika za kolejny rok zaopatrzeniowy, strażakowi mianowanemu na stałe odlicza się nienależną część równoważnika za okres, o którym mowa w 5 pkt 2 i 3.

Powyżej powołane przepisy regulują kwestie odnoszące się do zasad umundurowania strażaków, wysokości i warunków przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowania, w tym podstawę określenia jego wysokości, terminy wypłaty, jak również inne okoliczności wpływające na możliwość jego otrzymania, czy też konieczności zwrotu wypłaconego świadczenia. Podkreślenia wymaga również, że obowiązujące w powyższym zakresie przepisy nie określają wyraźnej formy prawnej podejmowanych rozstrzygnięć w przedmiocie przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za niewydane funkcjonariuszowi Państwowej Straży Pożarnej w naturze, przysługujących mu przedmiotów umundurowania. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, odnoszącego się również do analogicznych sytuacji dotyczących innych formacji mundurowych, jak i w doktrynie prawa ukształtowały się dwa przeciwne poglądy. Pierwszy z nich stwierdza, iż kwestie te, niezależnie od wyniku podejmowanego rozstrzygnięcia (przyznania bądź odmowy przyznania równoważnika) być rozstrzygane w formie decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Gliwicach z 31 marca 2007 r., IV SA/Gl 1065/07, LEX nr 981873; K. Kwapisz -Krygel, Ustawa o Państwowej Straży Pożarnej. Komentarz do art. 61, LexisNexis 2014). W myśl drugiego poglądu, akceptowanego przez Sąd rozpoznający niniejszą skargę, rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego następuje w drodze czynności materialno-prawnej organu, natomiast odmowa jego wypłaty winna przyjąć formę decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 22 maja 2015 r., I OSK 2912/13; wyrok WSA Warszawie z 28 listopada 2012 r., II SA/Wa 1222/12; wyrok WSA w Olsztynie z 18 marca 2013 r., II SAB/Ol 8/10; www.cbois.nsa.gov.pl). Przy czym od każdego rozstrzygnięcia w przedmiocie równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że K. J. - funkcjonariusz służby stałej Państwowej Straży Pożarnej, realizujący ostatnio zadania na stanowisku Dowódcy Jednostki Ratowniczo- Gaśniczej Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w Ł., decyzją Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia (...), został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, począwszy od dnia 1 grudnia 2014 r., z uwagi na wszczęte względem jego osoby przez Prokuraturę Rejonową w Ł. postępowanie karne o przestępstwa umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, zakończone skierowaniem aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w Ł. II Wydział Karny. Powyższy okres zawieszenia został przedłużony kolejną decyzją Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia 12 lutego 2015 r., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego przed Sądem Rejonowym w Ł. II Wydział Karny. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego (...) Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej w Ł.ostateczną decyzją z dnia (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia została potwierdzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 11 września 2015 r., III SA/Łd 581/15 orzekającym o oddaleniu skargi K. J., jak i prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., I OSK 3379/15 oddalającym skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Ponadto za dokonanych przez organy administracji publicznej ustaleń faktycznych wynika, że od wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w Ł. II Wydział Karny K. J. wniósł apelację do Sądu Okręgowego w Ł. V Wydział Karny Odwoławczy, która do dnia 31 maja 2017 r. nie została rozpoznana. Powyższe w ocenie Sądu, zasadnym czyni stwierdzenie organów, iż w okresie od dnia 1 kwietnia 2016 r. do 31 marca 2017 r., a więc w roku zaopatrzeniowym 2016/2017 skarżący, z uwagi na pozostawanie w zawieszeniu w czynnościach służbowych nie pełnił ani jednego dnia służby. Tym samym organy administracji procedujące w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, odwołując się do treści § 5 pkt 3 w zw. z § 6 ust. 3 rozporządzenia, że równoważnik pieniężny za rok zaopatrzeniowy 2017/2018, do którego prawo skarżący nabył z góry, stosownie do powołanego wyżej § 3 ust. 1 rozporządzenia, jest nienależny, z uwagi na odliczenie od niego nienależnego skarżącemu, z uwagi na pozostawanie w zawieszeniu w czynnościach służbowych, równoważnika pieniężnego za rok zaopatrzeniowy 2016/2017.

Odnosząc się natomiast do zarzutów wniesionej skargi Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku skarżącego w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, którego to naruszenia strona dopatruje się w pominięciu faktu dokonania przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wcześniejszych potrąceń równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za lata poprzednie, w szczególności pominięciem okoliczności uchylenia decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych (w okresie od 1 marca do 31 maja 2014 r., zgonie z oświadczeniem skarżącego), jak i niedopełnienie przez organy administracji obowiązku wydania tych rozstrzygnięć w formie decyzji administracyjnych. W tym zakresie podkreślić i przypomnieć należy, iż przedmiotem wniesionej skargi jest przyznania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za rok zaopatrzeniowy 2017/2018, z uwagi na pozostawanie skarżącego w zawieszeniu w czynnościach służbowych w roku zaopatrzeniowym 2016/2017. Tym samym podnoszone przez skarżącego zarzuty, co do bezprawnego potrącenia równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okresy wcześniejsze pozostają bez wpływu na wynik sprawy, gdyż nie były one przedmiotem zaskarżonej decyzji. Na marginesie wskazać należy, iż z akt sprawy nie wynika, aby podjęte w tym przedmiocie, przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. w drodze czynności materialno - technicznej rozstrzygnięcia, były przez skarżącego zaskarżane.

Za chybiony Sąd uznał również zarzut skargi, co do konieczności objęcia zaskarżoną decyzją okresu od 1 marca 2014 r. do 31 marca 2018 r. Jak już bowiem wcześniej wskazano, zgodnie z treścią § 3 ust. 1 należny funkcjonariuszowi służby stałej Państwowej Straży Pożarnej równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie jest rozliczany w okresach rocznych, tzw. roku zaopatrzeniowym, obejmującym okres od dnia 1 kwietnia do 31 marca następnego roku.

Wbrew stanowisku skarżącego w sprawie nie wystąpiła również żadna z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 k.p.a., w szczególności w oparciu o pkt 4 powołanej normy prawnej. Okoliczność kwestionowania przez skarżącego, w postępowaniu przed innymi Sądami, w tym przed sądem karnym, zasadności, jak i istnienia podstaw prawnych do jego zawieszenia w czynnościach służbowych, nie zmienia faktu, iż w roku zaopatrzeniowym 2016/2017 skarżący pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych. Ewentualne uniewinnienie skarżącego od zarzucanych mu czynów, a co za tym idzie stwierdzenie braku podstaw do zawieszenia go w czynnościach służbowych, otworzy mu drogę do skorzystania z przewidzianych prawem nadzwyczajnych środków zaskarżenia, zmierzających do wzruszenia podjętych orzeczeń i rozstrzygnięć, w sądowoadministracyjnym i administracyjnym toku postępowania, w przedmiocie równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie.

W ocenie Sadu zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów art. 10 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z wypracowanym orzecznictwem sądów administracyjnych dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., II OSK 2787/13; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 września 2016 r., II SA/BD 787/16; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2015 r., IV SA/Po 612/15; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 1 lipca 2014 r., II SA/Ol 407/14 - www.cbois.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, iż niezrealizowanie przysługującego mu uprawnienia, o którym mowa w art. 10 § 1 k.p.a., przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia (...), uniemożliwiło mu podjęcie konkretnej czynności procesowej, czy też realizacji przysługujących mu uprawnień, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Na organie administracyjnym ciąży, więc powinność informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Przepis ten nie nakłada natomiast na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa. Nie może być też utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów, czy też zastępowaniem jej aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania. Zasady ogólne k.p.a. mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej (por. wyrok WSA w Białymstoku z 3 kwietnia 2012 r., II SA/Bk 19/12; wyrok NSA z 30 lipca 2015 r., II GSK 1475/14; wyrok NSA z 4 sierpnia 2016 r., I OSK 2598/14 - www.cbois.nsa.gov.pl).

Sąd uznał wniosek pełnomocnika organu o odrzucenie skargi na podstawie art. 111a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej za niezasadny. Zdaniem Sądu art. 111a dotyczy tylko rozdziału 9 tej ustawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.

A.L.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.