Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1502696

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 6 lutego 2014 r.
III SA/Kr 690/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner.

Sędziowie WSA: Tadeusz Wołek Janusz Kasprzycki (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia 12 kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji,

II.

zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 257 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 kwietnia 2013 r.nr (...), Wojewoda (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. jedn., Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), utrzymał w mocy decyzję Starosty (...) z dnia 23 listopada 2012 r., znak: (...), orzekającą o uchyleniu decyzji ostatecznej Starosty B. z dnia 11 stycznia 2011 r., znak: (...) oraz odmowie uznania za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

A.k. zarejestrował się w dniu 11 stycznia 2011 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. jako osoba bezrobotna (decyzja z dnia 11 stycznia 2011 r., znak: (...) i (....]).

W dniu 31 lipca 2012 r. strona dostarczyła do Urzędu Pracy zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia 2 maja 2011 r. o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. Z dołączonych kopii wynikało, że A.K. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej pod nr (...) Wpisu dokonano 4 września 1989 r., a wykreślony został od 2 maja 2011 r. W związku z powyższym, w dniu rejestracji A.K. nie spełniał warunków do uznania za osobę bezrobotną. Dokumenty powyższe stanowiły podstawę do wydania postanowienia w sprawie wznowienia postępowania odnośnie przyznania statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (postanowienie z dnia 28 sierpnia 2012 r., znak: (....]). Następnie organ I instancji uchylił decyzję z dnia 11 stycznia 2011 r., znak: (....) i (...), orzekającą o uznaniu A.K. od dnia 11 stycznia 2011 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku i orzekł o odmowie uznania za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. (decyzja z dnia 4 września 2012 r., znak: (....]).

Od powyższej decyzji A.K. złożył odwołanie, a Wojewoda (...) po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 26 października 2012 r., znak: (....), uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Starosta (...) wydał następnie decyzję orzekającą o uchyleniu decyzji ostatecznej Starosty (...) z dnia 11 stycznia 2011 r., znak: (....) i (...), orzekającej o uznaniu A.K. od dnia 11 stycznia 2011 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku oraz o odmowie uznania za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. (decyzja z dnia 23 listopada 2012 r., znak: (....]). Decyzja to została skierowana bezpośrednio do A.K., z pominięciem reprezentującego go pełnomocnika.

Od tej decyzji A.K. złożył odwołanie, za pośrednictwem pełnomocnika radcy prawnego A.L., a Wojewoda (...) uznał, że odwołanie jest niedopuszczalne, ponieważ decyzja z dnia 23 listopada 2012 r., znak: (...), nie została doręczona prawidłowo. Decyzja winna być skierowana do pełnomocnika strony, a termin do złożenia odwołania biegnie od daty doręczenia aktualnie ustanowionemu pełnomocnikowi (postanowienie z dnia 28 stycznia 2013 r., znak: (....]).

Decyzja została doręczona z dniem 22 lutego 2013 r., a odwołanie zostało złożone w dniu 8 marca 2013 r. poprzez pełnomocnika, za pośrednictwem placówki pocztowej. Odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do (...) Urzędu Wojewódzkiego w K. w dniu 19 marca 2013 r.

W odwołaniu strona zarzuciła organowi I instancji:

1.

naruszenie przepisów prawa materialnego:

1)

art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego niewłaściwą interpretację w zaistniałej, wyjątkowej sytuacji i przyjęcie, że odwołujący nie spełniał przesłanek ww. przepisów w brzmieniu obowiązującym na dzień 11 stycznia 2011 r.,

2)

art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w aktualnym brzmieniu poprzez uznanie, iż odwołujący nie spełniał przesłanek do uznania za osobę bezrobotną w okresie od dnia 11 stycznia 2012 r. do nadal, podczas gdy od dnia 2 maja 2012 r. nastąpiło wykreślenie fikcyjnego wpisu, a odwołujący spełniał od tego dnia wszystkie przesłanki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej;

2.

naruszenie przepisów postępowania:

1)

art. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o niewyjaśniony stan faktyczny oraz naruszenie słusznego interesu strony i tym samym pozbawienie statusu osoby bezrobotnej oraz ubezpieczenia zdrowotnego, w okresie od dnia 11 stycznia 2011 r. do nadal, podczas gdy odwołujący faktycznie spełniał przesłanki, aby uznać go za osobę bezrobotną,

2)

art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zebranie dowodów oraz rozpatrzenie ich w sposób niewyczerpujący i oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym i tym samym pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej oraz ubezpieczenia zdrowotnego, w okresie od dnia 11 stycznia 2011 r. do nadal, podczas gdy odwołujący faktycznie spełniał przesłanki, aby uznać go za osobę bezrobotną,

3)

art. 6 k.p.a., poprzez wydanie niekorzystnej dla odwołującego decyzji, podczas gdy strona nie została należycie i wyczerpująco poinformowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Według pełnomocnika, strona poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, bowiem organ nie udzielił jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek,

4)

§ 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy z dnia 26 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 262, poz. 2607), poprzez brak wezwania odwołującego do przedłożenia dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień, tj. wszystkich decyzji o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej, zgodnie z zaświadczeniem z ZUS o okresach opłacania składek na ubezpieczenie społeczne,

5)

art. 10 § 1k.p.a., poprzez niewłaściwe zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz nieprawidłowe i niezrozumiałe poinformowanie przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Opisaną na wstępie, kwestionowaną skargą decyzją Wojewoda (...) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia, że A.K. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem (...). Wpisu dokonano 4 września 1989 r., a wykreślony został od 2 maja 2011 r. W związku z powyższym, w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna A.K. nie spełniał warunków do uznania za taką osobę. bezrobotną.

W ocenie Wojewody, stan faktyczny, w oparciu o który została wydana decyzja, został wyjaśniony. Strona przedstawiła dokumenty, na podstawie których niezaprzeczalnie uznać należy, że gdyby przedstawiła je w dniu rejestracji, tj. dnia11 stycznia 2011 r., nie otrzymałaby statusu osoby bezrobotnej.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.K. podniósł zarzuty tożsame ze zgłoszonymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W jej uzasadnieniu skarżący wskazał, że podczas jego rejestracji jako osoby bezrobotnej, w karcie rejestracyjnej bezrobotnego, pracownik organu zaznaczył, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w okresach: 1 marca 1981 r. - 31 marca 1994 r., 10 kwietnia 2003 r. - 14 maja 2003 r., 1 lutego 2004 r. - 30 czerwca 2004 r., 16 września 2004 r. - 30 września 2004 r., jednak nie zażądał wszystkich decyzji o wykreśleniu działalności gospodarczej. Z powyższego wynika, że skarżący na przestrzeni lat prowadził kilka działalności gospodarczych, tak więc organ I instancji dysponował informacją na ten temat, jednak dopuścił się zaniedbania i nie wezwał skarżącego do przedłożenia wszystkich decyzji. Ponadto powodem wykreślenia skarżącego z rejestru osób bezrobotnych było istnienie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nr (...), który nieświadomie nie został przez skarżącego wykreślony.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ale nie z przyczyn w niej wskazanych.

W rozpatrywanej sprawie poddane kontroli decyzje, wydane w obu instancjach, zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego skutkującym ich uchyleniem.

Decyzje te wydane zostały we wznowionym, postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2012 r., znak: (...), postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją z dnia 11 stycznia 2011 r., znak: (...), nr (...).

Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowił art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. jedn., Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).

W świetle bowiem tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym na datę wydawania zaskarżonej decyzji, bezrobotnym może być osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, I, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nie uczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli m.in. nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:

- zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo

- nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.

Zarówno organ I instancji - Starosta (...) - jak i organ odwoławczy

- Wojewoda (...) - w uzasadnieniach decyzji wydawanych w trybie wznowienia postępowania wskazali, organ I instancji, że: "Rozpatrując niniejszą sprawę zastosowano art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym na dzień 11 stycznia 2011 r.", organ odwoławczy natomiast, że: "W myśl przepisu art. 2 ust. 1 lit. f ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień 11 stycznia 2011 r. (...)".

Takie działanie organów administracji właściwych w obu instancjach w sprawie wznowienia postępowania jest nieprawidłowe.

Wznowienie postępowania jest bowiem instytucją, która ma na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania (w szczególności dowodowego), na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy (por. M. Jaśkowska, Komentarz do art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego, System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 01/2014).

Bezsprzecznie przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcia w tym przypadku, wskazane zostały w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wbrew stanowisku Wojewody (...) i Starosty (...), organy orzekające we wznowionym postępowaniu, stosują te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w chwili orzekania przez nie, a nie na datę wydawania ostatecznej decyzji.

"Wszczęcie postępowania w trybie wznowienia postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania zwykłego.

W konsekwencji organ wydając nową decyzję - po wznowieniu postępowania

- powinien uwzględnić zmiany dokonane w regulacji prawnej" (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1614/06, LEX nr 351085). "Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1649/10, LEX nr 760030).

Nie jest to jednak sprawa wszczęta i nie zakończona decyzją ostateczną. Stąd, jeżeli przepisy intertemporalne przewidują stosowanie do spraw wszczętych i nie zakończonych dawnych regulacji, nie odnosi się to do sprawy po wznowieniu, mimo iż decyzja kończąca została wycofana z obiegu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1789/10, LEX nr 1152047.

Odstępstwo od stosowania nowego prawa dotyczy tylko decyzji o charakterze deklaratoryjnym, tj., potwierdzającym wyłącznie skutek prawny, który nastąpił z mocy prawa, a więc z mocą ex tunc. (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 1981 r., II SA 157/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 52).

W tym przypadku organy postąpiły inaczej, co stanowiło naruszenie przepisów postępowania - art. 149 § 2 i 151 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W nowym postępowaniu, tj. postępowaniu w sprawie wznowienia, organ dokonuje własnych ustaleń faktycznych i ocen i nie jest on związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła decyzja ostateczna. Jak trafnie wskazuje NSA "Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Oznacza to m.in., że jeżeli nie stwierdzono istnienia żadnej z podstaw wznowienia, które dotyczą postępowania dowodowego, to wznowienie postępowania z innej przyczyny, np. na podstawie art. 145a k.p.a., nie daje podstaw do ponownej oceny już przeprowadzonych i ocenionych dowodów".

Skoro zatem w realiach niniejszej sprawy organ stosownym postanowieniem uruchomił postępowanie w sprawie wznowienia, to w tym wznowionym postępowaniu powinien był ustalić, czy zaistniała w dacie rejestracji skarżącego jako bezrobotnego przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję w świetle treści przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym na datę podejmowania decyzji na podstawie art. 151 k.p.a.

Dotychczas organy nie poczyniły wymaganych w tym względzie ustaleń, gdyż z racji zastosowania przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzmieniu obowiązującym na dzień 11 stycznia 2011 r., zastosowały nieaktualną normę materialnoprawną w nim zawartą. Nie wzięły więc pod uwagę zmiany treści tego przepisu, która nastąpiła 1 lutego 2011 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 257, poz. 1725), a zatem nie brały pod uwagę nowych przesłanek uznających osobę za bezrobotnego, które to po dacie rejestracji bezrobotnego znalazły się w treści ww. przepisu. Wówczas bezrobotnym mogła być osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, a w dacie wydawania zaskarżonej decyzji za taką osobę mogła być uznana ta, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:

- zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo

- nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.

Wobec powyższego status bezrobotnego może uzyskać nie tylko osoba, która nie posiada wpisu w ewidencji prowadzących działalność gospodarczą, ale także ta, która po złożeniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej zgłosiła wniosek o jej zawieszenie i okres tego zawieszenia jeszcze nie upłynął, a także może ona uzyskać taki status do dnia podjęcia działalności gospodarczej wskazanej we wniosku o wpis do ewidencji.

Rozważenia więc będzie wymagało przez organy w ponownym rozpatrzeniu, czy data wykreślenia wpisu z ewidencji prowadzących działalność gospodarczą z dniem 2 maja 2011 r. jest prawnie irrelewantna, czy też ma znaczenie, a także jaki wpływ na prawidłowość działania organów ma fakt nie wyznaczenia skarżącemu w chwili rejestracji, jako ubiegającemu się o uzyskanie statusu osoby bezrobotnej, terminu do przedłożenia wszystkich dokumentów niezbędnych do rejestracji, w myśl obecnie obowiązującego § 3 ust. 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r.,poz. 1299), które weszło w życie 11 grudnia 2012 r., tj. po wydaniu decyzji w I instancji, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji w sprawie wznowienia, którą tą zmianę prawną organ odwoławczy winien uwzględnić, a więc wszystkich decyzji o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej, zgodnie z zaświadczeniem z ZUS o okresach opłacania składek na ubezpieczenie społeczne.

W ocenie Sądu, w zakresie - nie ustalenia ww. okoliczności

- organy zatem nie tylko naruszyły materialnoprawny przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stosując nieaktualny przepis, ale także przy tym przepisy postępowania - artykuły: 7, i 77 § 1 k.p.a.,

w stopniu, który mógł mieć istny wpływ na wynik sprawy. Ponadto brak należytego poinformowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, stanowiło naruszenie art. 9 k.p.a. i z pewnością takie działanie organów nie wzbudza zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.