Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3028720

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 25 czerwca 2020 r.
III SA/Kr 542/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka.

Sędziowie WSA: Renata Czeluśniak (spr.), Ewa Michna.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 7 maja 2020 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 15 marca 2020 r. dotyczącego naliczenia i wypłaty ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżący K. J. pismem z dnia 15 marca 2020 r., zatytułowanym podanie w sprawie ekwiwalentu pieniężnego, skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji, wniósł o "niezwłoczne zarządzenie naliczenia i wypłaty ekwiwalentu za 96 godzin ponadnormatywnych godzin czynności służbowych, z których nie skorzystałem w naturze do dnia zwolnienia ze służby czynnej, jak i do dnia dzisiejszego, wbrew art. 114 ustawy o Policji nie otrzymałem należnego ekwiwalentu, pomimo, konstytutywności tegoż ekwiwalentu."

Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia (...) 2020 r. nr (...), na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) - dalej k.p.a. odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie naliczenia i wypłaty ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji.

W uzasadnieniu organ wskazał m.in. iż zagadnienie roszczenia wymienionego dotyczące wypłaty ekwiwalentu zostało już zbadane i w sprawie wydano prawomocną decyzję nr (...) Komendanta Powiatowego Policji z dnia (...) 2011 r., która została rozpatrzona w postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W dniu 26 marca 2020 r. do Komendy Powiatowej Policji wpłynęło zażalenie skarżącego na ww. postanowienie, w którym wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy ekwiwalentu celem merytorycznego rozpoznania przez Komendanta Powiatowego Policji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

"- uchybienie art. 61a ustawy kodeks postępowania administracyjnego, poprzez jego niedopuszczalne zastosowanie i wykładnię, w okolicznościach, w których w sprawie podania strony postępowanie wyjaśniające w administracji jest dopuszczalne, a wręcz wymagalne, dla prawidłowego załatwienia sprawy strony, por. Zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. wzajemnie się bowiem wykluczają - albo nie ma podstaw do wszczęcia postępowania i wydawane jest takie postanowienie, albo sprawa może być merytorycznie badana.

- uchybienie, poprzez nie zastosowanie się do art. 190 Konstytucji i w tym zakresie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego i wykładni prawnej w nim ogłoszonej, por. wyrok z dnia 23 luty 2010 r. sygn. akt K 01/08, gdzie Trybunał wskazał jednoznacznie, iż żaden dzień urlopu, czy ponadnormatywnej godziny służby nie może ulec przepadkowi z jakiejkolwiek przyczyny, a wypłacenie ekwiwalentu jest konstytutywnym obowiązkiem właściwego organu Policji, tym samym, wbrew przyjęciu w postanowieniu art. 107 ustawy o Policji, wobec konstytutywności wypłaty ekwiwalentu, sprawa taka nie jest sprawą roszczeniową podlegającą po ww. przepis ustawy, ale sprawą w za kresie wezwania organu ds. osobowych, do dopełnienia obowiązku ustawowego, którego nie dopełnił wbrew nakazowi ustawy w związku z postępowaniem o zwolnienie ze służby czynnej w Policji.

- nieuzasadnione przyjęcie, iż sprawa ekwiwalentu została dogłębnie rozpoznaną w postępowaniu (...), wobec nie zastosowania w tym niejawnym działaniu organu art. 7 k.p.a. (...).

- niezasadne przywołanie wyroku WSA w Krakowie III SA/Kr 372/12, wobec nie zastosowania przez ten sąd wyroku Trybunału Konstytucyjnego, a przez to nieuwzględnienie okoliczności wskazanej w tym wyroku, iż nadgodziny nie mogą ulec przepadkowi, a ekwiwalent za nadgodziny jest obowiązkiem konstytutywnym, czyli wymagalnym dla organu z mocy prawa, a nie z żadnego wniosku strony.

- nieuwzględnienie przedkładanych organowi oświadczeń f-szy Policji, o istnieniu i funkcjonowaniu takiego rejestru OPI, tym samym, nieudowodnienie w sposób bezsporny, iż nie posiadałem i nie mogłem posiadać nadgodzin, za który jest należny z mocy prawa ekwiwalent pieniężny, zatem taki ekwiwalent nigdy mi nie przysługiwał, gdzie zniszczenie dokumentacji dowodowej, nierozliczonej w tym zakresie w sposób prawem nakazany, nie może stanowić dowodu niejako, iż nadgodzin nie posiadałem we wnioskowanym wymiarze (...)".

Niezależnie od powyższego w dniu 1 kwietnia 2020 r. wpłynęło kolejne zażalenie złożone przez skarżącego w tej samej sprawie. W piśmie tym skarżący powtórzył swoje twierdzenia, że Trybunał wskazał jednoznacznie, iż żaden dzień urlopu, czy ponadnormatywnej godziny służby nie może ulec przepadkowi z jakiejkolwiek przyczyny, a wypłacenie ekwiwalentu jest konstytutywnym obowiązkiem właściwego organu Policji.

Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 7 maja 2020 r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 2 i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że ze względu na tożsamość przedmiotową obu zażaleń rozpatrzono je łącznie. Następnie wskazał, że decyzją nr (...) Komendanta Powiatowego Policji z dnia (...) 2011 r. odmówiono skarżącemu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin. Następnie decyzją nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji z (...) 2012 r., uchylono decyzję nr (...) Komendanta Powiatowego Policji z (...) 2011 r. o odmowie wypłaty wymienionemu ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin w związku ze zwolnieniem go ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r., w części dotyczącej podstawy prawnej i uzupełniono ją o art. 33 oraz art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.). Skarżący zaskarżył przedmiotową decyzję do WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 372/12 oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 708/13 oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Organ wskazał też, że skarżący:

- pismem z dnia 17 lipca 2013 r. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności decyzji nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) 2012 r. Decyzją nr (...) Komendanta Głównego Policji z dnia (...) 2013 r. odmówiono stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji nr (...) Komendanta Powiatowego Policji z dnia (...) 2011 r. Następnie, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją nr (...) Komendanta Głównego Policji z dnia (...) 2013 r. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1244/13 oddalił skargę skarżącego. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 328/19 odrzucono skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1244/13;

- wnioskiem z dnia 17 lipca 2016 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) 2012 r. Po rozpoznaniu wniosku, postanowieniem nr (...) Komendanta Głównego Policji z dnia (...) 2016 r. odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia, na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., nieważności decyzji nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) 2012 r. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowieniem nr (...) Komendanta Głównego Policji z dnia (...) 2016 r. utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie;

- wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2020 r. wystąpił po raz kolejny o stwierdzenie nieważności decyzji nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) 2012 r. Wniosek ten jest obecnie procedowany.

Komendant podkreślił mając na uwadze treść art. 61a § 1 k.p.a., ze wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania dotyczył zagadnienia, w którym już wydano prawomocną decyzję administracyjną, pozytywnie zweryfikowaną przez sądy administracyjne. Ocena prawna wyrażona przez Wojewódzki Sąd |Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 372/12 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 708/13, jest wiążąca dla organów Policji.

Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy podkreślił, że w postanowieniu nr (...) Komendanta Powiatowego Policji z dnia (...) 2020 r., w sposób wystarczający wyjaśniono powody będące podstawą odmowy wszczęcia postępowania, a ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, zastosowane przepisy, jak i zaprezentowane rozstrzygnięcie należy w całości uznać za prawidłowe i w pełni podzielić.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego, Komendant podniósł, że nie zasługują one na uwzględnienie. Kwestię zasadności zastosowania przez organ I instancji art. 61a § 1 k.p.a. wykazano powyżej, a pozostałe zarzuty dotyczą właściwie postępowania zakończonego prawomocną decyzją (...) Komendanta Powiatowego Policji z dnia (...) 2011 r.

Organ podkreślił, że skarżący w dziesiątkach pism, kierowanych do organów Policji, konsekwentnie ignoruje obowiązujący stan prawny i domaga się załatwienia tej (i każdej innej sprawy) w sposób zgodny z jego subiektywną interpretacją. Nadużywając wszystkich dostępnych prawem instrumentów prawnych przysługujących stronie, od niemal 10 lat wywiera presję na organy Policji i kontroli sądowej rozpatrujące jego sprawy, podważając jednoznaczny, ustalany wielokrotnie na przestrzeni ostatnich lat stan faktyczny i prawny dotyczący jego osoby, jako byłego funkcjonariusza Policji. W kolejnych postępowaniach wyjaśniono wszelkie aspekty związane z jego nieuzasadnionymi roszczeniami, a strona nie wniosła żadnych nowych dowodów, które potwierdziłyby zasadność jego żądań.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. J. wniósł "o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, oraz objęcie kontrolą sądowo administracyjną równocześnie orzeczenia pierwszej instancji, albowiem nie sposób się zgodzić, iż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy prawne orzeczenie pierwszej instancji stanowią zgodne z prawem załatwienie sprawy administracyjnej o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywne godziny służby czynnej, należne z mocy norm ustawy o Policji, jako świadczenia konstytutywne i z urzędu, w razie zwolnienia ze służby czynnej w Policji, które to nie mogą i nie podlegają przepadkowi z jakiejkolwiek przyczyny. W zakresie sprawy zarzucam uchybienie przez organ II instancji:

- art. 7 k.p.a., poprzez nie uwzględnienie prawa strony sprawy administracyjnej do czynnego udziału na każdym etapie rozpatrywania sprawy administracyjnej i w tym też zakresie równocześnie utrzymanie w mocy również temu przepisowi uchybiającego orzeczenia pierwszej instancji

- brak odniesienia się w uzasadnieniu okolicznościom prawnym i faktycznym, co stanowi uchybienie wymaganiom uzasadnienia prawnego i faktycznego aktu i w tym zakresie wymagalności obalenia argumentacji strony

- brak uwzględnienia okoliczności, iż wniosek dotyczy wypłaty czynnością materialno techniczną należności publicznoprawnych f-szowi Policji w stanie spoczynku, któremu, wobec zwolnienia ze służby czynnej nie można udzielić czasu wolnego od zajęć służbowych, a w razie odmowy wypłaty tych świadczeń, decyzją administracyjną o odmowie wypłaty świadczeń ekwiwalentu, w razie ustalenia, iż strona nadgodzin nie posiadała na dzień zwolnienia ze służby czynnej w Policji. (...)".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 2 czerwca 2020 r. skarżący podtrzymał skargę i wniosek o uchylenie zaskarżonych orzeczeń.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej - p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji (postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym i uznał, że skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 7 maja 2020 r. nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia (...) 2020 r. nr (...), odmawiające skarżącemu K. J. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie naliczenia i wypłaty ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji.

Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia był m.in. przepis art. 61a k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie to nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

"Uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. nie uzyskały definicji legalnej ani też nie zostały w innym sposób skonkretyzowane w przepisach procedury administracyjnej.

W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., muszą być dostrzegalne prima facie, obiektywne, których ustalenie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może więc mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów, tj. gdy na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2671/13, publ. CBOSA).

Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do sytuacji, w której w każdym, nawet najbardziej skomplikowanym przypadku, organ bez zastosowania reguł dowodowych przewidzianych przepisami procedury administracyjnej, nadużywając instytucji określonej w art. 61a § 1 k.p.a., niejako "wewnętrznie" dokonywałby ustaleń prowadzących do odmowy przeprowadzenia postępowania z udziałem strony.

W doktrynie oraz orzecznictwie sądowym powszechnie przyjęto, że jedną z "uzasadnionych przyczyn" zobowiązujących organ administracji publicznej do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest uprzednie rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, k.p.a. Komentarz, Warszawa 2015, s. 383- 384 oraz podane tam piśmiennictwo, a także wyroki NSA z dnia - 9 października 2014 r., sygn. akt I OSK 493/13 czy z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1395/12, CBOSA).

Wszczęcie postępowania przez organ administracji w sprawie, która została już wcześniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną narusza bowiem zasadę trwałości decyzji wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. oraz zasadę pewności obrotu prawnego. Decyzja organu administracji, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tegoż organu, a nie uchyloną na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (res iudicata).

Warunkiem sine qua non wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. ze względu na wcześniejsze rozstrzygniecie sprawy jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem decyzji ostatecznej oraz powtórnym wnioskiem o jej prowadzenie.

Tożsamość sprawy uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania zachodzi jedynie wówczas, gdy w obu sprawach występują te same strony, sprawa dotyczy tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym (por. wyrok NSA z 4 września 2019 r. sygn. akt I OSK 1244/17).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że jak słusznie wskazały organy obu instancji, wniosek skarżącego z dnia 15 marca 2020 r. dotyczył sprawy, w której już wydano prawomocną decyzję administracyjną. Kwestia bowiem przysługiwania skarżącemu ekwiwalentu za godziny ponadnormatywne służby została rozstrzygnięta decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) 2012 r. nr (...), a następnie prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 372/12. Decyzja z dnia (...) 2012 r. pozostaje w obrocie prawnym.

W tym stanie faktycznym stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo odmówiły skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie naliczenia i wypłaty ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji. Niewątpliwym jest, że niniejsza sprawa jest tożsama ze sprawą, zakończoną ww. decyzją ostateczną, dotyczy bowiem tych samych stron, tego samego przedmiotu, a do tego nie zmieniły się również okoliczności faktyczne sprawy. Na zmianę stanu prawnego w przedmiotowej sprawie nie miał wpływu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, zgodnie z którym art. 115a UoP w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ostatecznej bowiem decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) 2012 r. nr 3, skontrolowanej przez WSA w Krakowie, jak i NSA stwierdzono bowiem brak 96 godzin ponadnormatywnych służby skarżącego.

Podkreślić przy tym należy, że ostateczność ww. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji odnosi taki skutek, iż zamyka organowi możliwość prowadzenia kolejnego postępowania administracyjnego w tej samej sprawie. Dla wszechstronnej oceny legalności zaskarżonego postanowienia, wyjaśnić należy, że wniosek z 15 marca 2020 r. nie był przedmiotem żądania złożonego w którymś z trybów nadzwyczajnych.

Podsumowując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie brak możliwości wszczęcia postępowania z przyczyny przedmiotowej był oczywisty i nie wymagał prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Ponadto wyjaśnić należy, że przy ocenie istnienia przesłanek z art. 61a k.p.a. organ nie bada merytorycznie wniosku, a tam samym nie gromadzi dowodów, na podstawie których ustala się stan faktyczny, ponieważ wydając rozstrzygnięcie ogranicza się do stwierdzenia przesłanek formalnych uniemożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.