Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3037325

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 30 lipca 2020 r.
III SA/Kr 5/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A. Ś. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 października 2019 r. ((...)) w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub pracy zarobkowej postanawia odrzucić skargę K. W.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 19 czerwca 2019 r. ((...)) Wójt Gminy odmówił A. Ś. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad bratem - K. W.

Decyzją z dnia 14 października 2019 r. ((...)) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzję.

Na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego A. Ś. i K. W. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z., zwanej dalej p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Analiza treści art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się, zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kontestowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. kat II SA/Kr 89/20).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że w wyniku przedmiotowego rozstrzygnięcia nie doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia K. W., polegającego na istnieniu związku między skarżonym rozstrzygnięciem organu administracji, a własną indywidualną sytuacja prawną skarżącego, wynikającą z przepisów prawa. Fakt ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjny przez A. Ś. w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym bratem, na podstawie konkretnego przepisu ustawy nie może bowiem skutkować zaistnieniem po stronie K. W. interesu prawnego we wniesieniu skargi decyzję z dnia 14 października 2019 r. W konsekwencji interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji przysługuje jedynie A. Ś. i to ona może być stroną postępowania sądowego.

Powyższe okoliczności mogą natomiast wskazywać na istnienie interesu faktycznego po stronie K. W., ten nie jest jednak wystarczający do skutecznego wywodzenia skargi na ww. decyzję. Naruszenie interesu prawnego musi powodować dla strony skarżącej negatywne konsekwencje prawne. W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący K. W. takiego naruszenia interesu prawnego nie wykazał. Naruszenie zaś interesu faktycznego nie stanowi podstawy do zaskarżenia aktu, bowiem określony podmiot jest w takim wypadku bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy formalnego dotyczącego jego sytuacji prawnej. Jednocześnie, zdaniem sądu, brak naruszenia interesu prawnego skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy ma charakter oczywisty.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę niedopuszczalną z innych przyczyn. Do "innych przyczyn" niedopuszczalności skargi należy m.in. wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot, tzn. taki, który nie może być skarżącym (nie posiada legitymacji procesowej). Dotyczy to podmiotu, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest legitymowany do jej wniesienia.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.