Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 26 czerwca 2006 r.
III SA/Kr 416/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kremer (spr.).

Sędziowie NSA: Grażyna Danielec Piotr Lechowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi M. R., W. S. na decyzję Wojewody (...) z dnia 7 kwietnia 2004 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji,

II.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżących M. R. i W. S. kwotę 1.240,- zł (słownie: jeden tysiąc dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda (...) decyzją z dnia 7 kwietnia 2004 r. nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /tekst jednolity Dz. U. Dz. 2000 r. Nr 98, poz. 107, po rozpatrzeniu odwołania M. R. i W. S., utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia (...) stycznia 2004 r. nr (...) wydaną na podstawie art. 85a ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 86 ust. 1, art. 87, art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie opłat eksploatacyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1746 z późn. zm.) decyzją tą Starosta G. ustalił M. R. oraz W. S. opłatę eksploatacyjną w wysokości 731.149,76 zł.

Wydanie powyższych decyzji poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi:

Decyzją z dnia (...) lipca 2000 r. nr (...) Starosta G. działając na podstawie art. 53 ust. 2 pkt 7 i art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 z późn. zm.) § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1993 r. w sprawie opłat za szczególne korzystanie z wód i urządzeń wodnych (Dz. U. Nr 133, poz. 637/ po rozpatrzeniu wniosków M. R. i W. S. dotyczących udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie makroniwelacji terenu oraz urządzenie plantacji wikliny, orzekł o udzieleniu M. R. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie makroniwelacji terenu i urządzenie plantacji wikliny oraz pobrania nadwyżki kruszywa z terenu przyległego do prawego brzegu rzeki "B." w k.m. 62+829 - 64+346 z działki nr ewidencyjny 70/1 w miejscowości W.

Załącznikiem do przedmiotowej decyzji jest "Operat wodnoprawny na wykonanie makroniwelacji terenu oraz urządzenie plantacji wikliny, Roboty makroniwelacyjne i związany z nim odbiór nadwyżki mas ziemi (kruszywa) winny odbywać się z zachowaniem warunków określonych w operacie.

Po wydaniu powyższego pozwolenia wodnoprawnego M. R. i W. S. rozpoczęli prace makroniwelacyjne terenu. Przeprowadzone kontrole na terenie działki nr 70/1 w miejscowości W. wykazały, że prace makroniwelacyjne wykonywane są niezgodnie z warunkami zawartymi w pozwoleniu wodnoprawnym, ponieważ wydobywanie kruszywa odbywało się poniżej ustalonego poziomu makroniwelacji.

W takiej sytuacji organy administracji geologicznej podjęły następujące kroki: Wojewoda (...) w sprawie wstrzymania wydobywania kruszywa na podstawie art. 104a ustawy prawo geologiczne i górnicze, a Starosta G. w sprawie ustalenia opłaty eksploatacyjnej na podstawie art. 85a ustawy prawo geologiczne i górnicze.

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) kwietnia 2002 r. nakazał wstrzymanie w trybie natychmiastowym wydobywanie kruszywa oraz załogowanie wyrobisk. Minister Środowiska decyzją z dnia (...) sierpnia 2002 r. uchylił decyzję Wojewody z dnia (...) kwietnia 2002 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewoda (...) ponowną decyzją z dnia (...) listopada 2002 r. nakazał wstrzymanie wydobywania kruszywa pod rygorem zastosowania przepisów regulujących orzekanie kar.

Minister Środowiska decyzją z dnia (...) lutego 2003. nr (...): 1/ uchylił decyzję Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2002 r. 2/ nakazał niezwłoczne wstrzymanie działalności polegającej na poborze kruszywa naturalnego z działki nr 70/1/obręb W., gm. B., pow. g./ poniżej poziomu makroniwelacji określonego w operacie wodnoprawnym i pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty G. z dnia (...) lipca 2000 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano między innymi, iż bezspornym w sprawie jest, że wykonując prace makroniwelacyjne w okresie od IV kw. 2000 r. do II kw. 2000 r. doszło do przekroczenia ustalonego poziomu makroniwelacji i pobrania kruszywa naturalnego w ilości wg. Starosty G. - 11 038m3, a według M. R. i W. S. 9216m3. Rozbieżności w ilości kruszywa nie mają dla niniejszej decyzji istotnego znaczenia, ponieważ nie zmieniają one podstawowego faktu ustalonego w toku postępowania, iż prowadzona działalność nosiła cechy określone w art. 2 ust. 1 ustawy prawo działalności gospodarczej, w szczególności zaś była prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły. W tym stanie faktycznym obowiązkiem organu I instancji było orzeczenie nakazu wstrzymania opisanej wyżej działalności. Dalej w uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że brak jest podstaw prawnych do tego aby Wojewoda, jako organ administracji geologicznej orzekał o możliwości zastosowania przepisów dotyczących kar. O tyle też należało dokonać zmiany zaskarżonej decyzji. Zastosowanie sankcji z tytułu wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji (art. 128 pr. g.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r., art. 85a pr. g.g. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r.) nie jest bowiem uzależnione od orzeczenia nakazu wstrzymania takiej działalności "pod rygorem zastosowania przepisów regulujących orzekanie kar".

Decyzja ta jest ostateczna, strony nie zaskarżyły przedmiotowej decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z kolei Starosta G. podjął postępowanie administracyjne w celu ustalenia opłaty eksploatacyjnej na podstawie art. 85a ustawy prawo geologiczne i górnicze.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2002 r. nr (...) Starosta G. ustalił dla M. R. i W. S. opłatę eksploatacyjną w kwocie 731 149, 76 zł W wyniku postępowania odwoławczego Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) września 2002 r. nr (...) uchylił decyzję Starosty G. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Starosta G. po ponownym przeprowadzono postępowania wydał decyzję z dnia (...) marca 2003 r. nr (...), w której ustalił opłatę eksploatacyjną w kwocie 731 149, 76 zł. decyzja ta została uchylona przez Wojewodę (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2003 r. (...) i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia (...) stycznia 2004 r. nr (...) Starosta G. ustalił dla M. R. oraz W. S. opłatę eksploatacyjną w kwocie: 731 149, 76 zł, ta decyzja została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody (...).

W uzasadnieniu decyzji Starosta G. stwierdził, że wydobywanie kruszywa odbywało się niezgodnie z warunkami zawartymi w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty G. z dnia (...) lipca 2000 r. M. R.

Nadto organ I instancji wskazał na ostateczną decyzję Ministra Środowiska z dnia (...) lutego 2003 r., którą nakazano niezwłocznie wstrzymanie działalności polegającej na poborze kruszywa naturalnego z działki nr 70/1 (obręb W., gm. B., pow. G.) poniżej poziomu makroniwelacji określonej w operacie wodnoprawnym i pozwoleniu wodnoprawnym.

Organ stwierdził, że prowadzenie działalności w zakresie wydobywania kopaliny ze złoża na działce nr 70/1 poniżej ustalonej powierzchni makroniwelacji wymaga uzyskania koncesji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze.

Wykonane na terenie prowadzonych prac makroniwelacyjnych pomiary kontrolne - przekroje poprzeczne nr 14a, 15, 16 i 18 pozwoliły na ustalenie ilości wydobytego kruszywa naturalnego, która wynosi 11 037,87m3, co w przeliczeniu na tony wynosi 19868,20. Zastosowano parametr przeliczeniowy - gęstość nasypową w stanie zagęszczonym, dla pospółki - piasek ze żwirem 1,8t/m3. W związku z prowadzeniem przez M. R. i W. S. działalności w zakresie wydobywania kruszywa naturalnego bez wymaganej prawem koncesji, ustalono na podstawie art. 85a ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze opłatę eksploatacyjną. Do obliczeń przyjęto stawkę opłaty eksploatacyjnej w wysokości 0,46 zł za 1 tonę piasku i żwiru, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie stawek opłat eksploatacyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 17467. Ustalona wg powyższych zasad opłata eksploatacyjna wynosi: 80 x 0,46 zł/t x 19 868,20t = 731.149,76 zł.

Odnośnie interpretacji art. 4 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, w myśl którego ustawy nie stosuje się do korzystania z wód w zakresie uregulowanym odrębnymi przepisami, organ uznał ją za nieprawidłową. W przedmiotowej sprawie pozwolenie wodnoprawne zostało wydane na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne. Jednakże przekroczenie zakresu robót przewidzianych i dopuszczonych ww. pozwoleniem i wydobywanie kruszywa poniżej ustalonej powierzchni makroniwelacji, spowodowało działalność polegającą na wydobywaniu kruszywa bez uzyskania wymaganej koncesji, zgodnie z ustawą Prawo geologiczne i górnicze.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. R. i W. S. wnosząc o uchylenie decyzji w całości.

W uzasadnieniu odwołania wskazali, że Starosta G. wydając identyczną decyzję po raz trzeci nie dokonał jakiejkolwiek merytorycznej analizy "zasadności wydobywania partii kruszywa poniżej poziomu powierzchni makroniwelacji...".

Odwołujący się kwestionują uznanie przez organ I instancji, że działalność prowadzona na działce nr 70/1 to "wydobywanie kopaliny ze złoża". Przede wszystkim należałoby rozstrzygnąć czy na działce nr 70/1 mamy do czynienia ze złożem kopaliny, a także ciągle pozostaje do rozstrzygnięcia co jest celem działalności odwołujących się: eksploatacja kopaliny, czy polepszenie warunków glebowych i założenie plantacji wikliny.

Nadto odwołujący się nie zgadzają, się z uznaniem przez organ I instancji, że do prowadzenia działalności poniżej powierzchni makroniwelacji wymagane jest uzyskanie koncesji górniczej /nie potwierdza tego pismo Departamentu Geologii i Koncesji Geologicznych Ministra Środowiska z dnia (...) czerwca 2003 r. znak (...), które Starosta znał.

Starosta nie uwzględnił w uzasadnieniu decyzji korespondencji z Departamentem Zasobów Wodnych Ministerstwa Środowiska, który przedstawił odmienną interpretację dotyczącą prawnego represjonowania uchybień w zakresie realizacji pozwolenia wodnoprawnego. Stanowisko to w zasadniczy sposób zmienia dotychczasowe interpretacje organów nadzoru górniczego. Odwołujący się uważają, że doszło do naruszenia przepisów k.p.a. w szczególności art. 7, 9, 75, 76 i 77.

M. R. i W. S. podkreślają, że Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. dopiero po roku od udzielenia pozwolenia wodnoprawnego przesłał szczegółowy wykaz warunków udzielenia pozwolenia wodnoprawnego i nałożył kosztowne zobowiązania. Wskazują również, że począwszy od źródeł rzeki B. aż do C. tylko M. R. i W. S. rekultywują teren i realizują plan założenia plantacji wierzbowej, a jeśli sprzedają nadmiar urobku, to przeznaczają wszystkie środki na inwestycję w plantację, która jeśli ją zrealizują, będzie stanowiła ochronę przeciwpowodziową okolicznych terenów oraz będzie oczyszczała wody rzeki B., a więc jest to inwestycja służąca społeczeństwu. Podkreślają również, że wysokość ustalonej opłaty jest nierealna do uregulowania w perspektywie życia jednego pokolenia.

Wojewoda (...) decyzją z dnia 7 kwietnia 2004 r. nr (...), po rozpoznaniu odwołania M. R. i W. S. utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia (...) stycznia 2004 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano między innymi:

Z treści operatu wodnoprawnego wynika, że prace makroniwelacyjne powinny być wykonywane do poziomu określonego na załącznikach graficznych i polegać miały na zdjęciu mas ziemnych (w tym kruszywa) zalegających powyżej płaszczyzny makroniwelacji (zwanej także płaszczyzną ścięcia), zasypaniu istniejących lokalnych zagłębień materiałem uzyskanym ze ścięcia, wyrównaniu i ukształtowaniu powierzchni działki z odpowiednim spadkiem w kierunku rzeki i wywiezieniu poza obszar działki nadwyżki urobku pozostałego po zasypaniu istniejących miejscowych obniżeń. To oznacza, że pobór kruszywa może być prowadzony tylko powyżej płaszczyzny makroniwelacji, a nadwyżkę kruszywa może stanowić jedynie kruszywo niewykorzystane do zapełnienia, istniejących przed rozpoczęciem prac, lokalnych zagłębień terenu. Wojewoda wskazuje, że przytoczoną interpretację warunków pozwolenia wodnoprawnego potwierdza treść pkt 20 pisma Inspektoratu w N. Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (RZGW) z dnia (...) czerwca 2000 r. znak: (...) przesłanego do M. R. i W. S. przy piśmie Inspektoratu w N. z dnia (...) września 2001 r. znak: (...), z której wynika, iż kopanie w toku robót jakichkolwiek dołów poniżej linii ścięcia jest zabronione.

Nadto Wojewoda wskazał, że z materiałów własnych, a także informacji udzielonych przez Starostę G. (pismo z dnia (...).09.2002 r. znak (...)) oraz Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. (pismo z dn. (...).09.2002 r. znak (...)) wynika, że w dolinie rzeki B. nie ma wyznaczonych na podstawie odpowiednich przepisów prawnych (obecnie art. 82, 83, 84 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, uprzednio tj. do 31.12.2001 art. 66 ust. 2 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo wodne), obszarów nieobwałowanych narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Powyższe oznacza, że z prawnego punktu widzenia działka 70/1 nie jest położna w obszarze nieobwałowanym narażonym na niebezpieczeństwo powodzi i przepisy regulujące zachowania na takich obszarach nie mają do niej zastosowania. Fakt, iż ww. działka znajduje się na terenie zalewowym nie nadaje jej przymiotów prawnych nieob wałowanego obszaru narażonego na niebezpieczeństwo powodzi.

W uzasadnieniu decyzji powołano się na wizje terenowe i kontrole przeprowadzone przez (...) Urząd Wojewódzki i Starostwo powiatowe w G. (protokoły z wizji (...) kwietnia i kontroli z (...) maja 2002 r.) oraz RZGW w K. (protokół z kontroli (...) kwietnia 2002 r.) wykazały, iż w trakcie wykonywania prac objętych pozwoleniem wodnoprawnym M. R. i W. S. nie zachowali warunków określonych w pozwoleniu i operacie wodnoprawnym, dokonując poboru kruszywa zalegającego poniżej ustalonego poziomu makroniwelacji. A mianowicie:

-

wykonane podczas kontroli RZGW w dniach (...).04. do (...).04.2002 r. (protokół z (...).04.2002 r.) pomiary geodezyjne przeprowadzone przez uprawnionego geodetę mgr inż. A. K. wskazują, iż pomiędzy przekrojami 15 i 20 występują zagłębienia poniżej płaszczyzny makroniwelacji o głębokości 2-3m., których dno miejscami (miejscami m.in. na linii przekroju poprzecznego 15 i 18) osiągnęło poziom wody w rzece. Z protokołu wynika, że pobór żwiru prowadzony był dotąd na pow. ok.4-5 ha.

-

mapa sytuacyjno-wysokościowa działki 70/1 sporządzona przez geodetę uprawnionego mgr inż. J. K. wg stanu na dzień 18 kwietnia 2002 r. pokazuje, że w obrębie przedmiotowej działki między przekrojami 15 i 20 występuje poniżej płaszczyzny ścięcia rozległe zagłębienie o pow. ok. 2,5 ha i głębokości często przekraczającej 2m, a dochodzącej miejscami do prawie 3 m (2,90m). Z operatu wodnoprawnego wynika natomiast, że przed udzieleniem pozwolenia wodnoprawnego na tym obszarze nie było prawie żadnych zagłębień poniżej płaszczyzny ścięcia. Nieznaczne obniżenia (do ok. 0,5 m) widoczne są tylko na przekroju 18 i 19.

-

pomiary wykonane przez uprawnionego geodetę mgr inż. J. K., a następnie wykonane obliczenia wskazują, że objętość kruszywa wydobytego poniżej płaszczyzny makroniwelacji wynosi 11 037,87m3.

Jak podkreśla Wojewoda (...) Starosta G. ustalając wysokość opłaty eksploatacyjnej przyjął objętość ustaloną przez geodetę mgr inż. J. K., który do powierzchni na przekrojach wykorzystał program LandMAP (pismo z (...).02.2004 r. wyjaśniające sposób obliczenia objętości wydobytego kruszywa poniżej poziomu makroniwelacji), zaś odwołujący się przedłożyli obliczenia wskazujące, że objętość ta wynosi 9 216,43 m3, posługując się metodą średniej arytmetycznej.

Zdaniem organu II instancji wydobywanie kruszywa z działki 70/1 poniżej płaszczyzny ścięcia nosiło cechy prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101 poz. 1178/. Polegało bowiem na zarobkowym wydobywaniu zasobów naturalnych, prowadzonym w sposób zorganizowany i ciągły.

Zgodnie z regulacją art. 31 ust. 4 pkt 7 Prawa wodnego (ustawa z 18 lipca 2001 r.), a przed 1 stycznia 2002 r. art. 41 ust. 3 ustawy Prawo wodne z 24 października 1974 r., przepisy ustawy dotyczące korzystania z wód stosuje się odpowiednio do wydobywania z wód powierzchniowych żwiru lub piasku. Ustawa prawo wodne z 24 października 1974 r. do szczególnego korzystania z wód zaliczała ponadto wydobywanie żwiru i piasku na obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi. Natomiast obecnie obowiązująca ustawa Prawo wodne nie zalicza wydobywania żwiru czy piasku z obszaru narażanego na niebezpieczeństwo powodzi do szczególnego korzystania z wód. Z analizy działalności prowadzonej przez odwołujących się wynika, że kruszywo pozyskiwane z działki 70/1 wydobywane było z lądu a nie z wody, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a obszar wydobywania nie jest uznany za obszar nieobwałowany narażony na niebezpieczeństwo powodzi. To oznacza, że do wydobywania kruszywa naturalnego z działki 70/1, w tym poniżej płaszczyzny ścięcia, nie maj ą zastosowania przepisy Prawa wodnego dotyczące korzystania z wód, a w konsekwencji brak podstaw prawnych do zastosowania art. 4 pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Równocześnie należy zauważyć, że art. 4 pkt 1 ustawy PGR nie może być interpretowany w ten sposób, iż nie ma takich sytuacji, które wymagają spełnienia wymagań określonych w Prawie wodnym i w Prawie geologicznym i górniczym.

Wobec powyższego Wojewoda (...) stwierdza, że obowiązkiem Starosty było ustalenie, na podstawie art. 85a ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy PGR opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji. Sposób ustalenia ilości wydobytej kopaliny, w tym zastosowane do obliczeń współczynniki (gęstość nasypowa w stanie zagęszczonym, stawka opłaty eksploatacyjnej) nie budzą zastrzeżeń. Przyczyną rozbieżności między geodetą a odwołującymi się w ocenie objętości kruszywa wydobytego poniżej poziomu makroniwelacji jest niewątpliwie różny stopień dokładności obliczeń. Za wynik obarczony mniejszym błędem organ II instancji uznaje wynik geodety.

Nadto Wojewoda wskazał, że ustawa Prawo geologiczne i górnicze nie rozstrzyga w jakim terminie ma nastąpić płatność opłaty eksploatacyjnej ustalonej na podstawie art. 85a. Jednak art. 87 Pgg wskazuje, aby do opłat stosować odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej o zobowiązaniach podatkowych. Ordynacja w art. 47 § 1 stanowi, że termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Należałoby zatem przyjąć, że uiszczenie opłaty eksploatacyjnej winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez stronę decyzji o jej ustaleniu, a nie jak podał Starosta w terminie 1 miesiąca od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna. Jednak z uwagi na regulacje zawarte w 139 k.p.a. organ II uznał, że nie ma wystarczających podstaw do uchylenia decyzji w tej części i orzekania w tym zakresie.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożyli M. R. i W. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej w mocy decyzji Starosty G. i umorzenie postępowania w przedmiocie nimi rozstrzygniętym, bądź o stwierdzenie ich nieważności jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucili nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego. Podnieśli, że organy nie wzięły pod uwagę pism i dokumentów sygnowanych przez (...) Zarząd Melioracji Wodnych i Departament Zasobów Wodnych Ministerstwa Środowiska, które jednoznacznie stały na stanowisku, że zastosowanie sankcji z ustawy Prawo geologiczne i górnicze nie powinno mieć miejsca w przedmiotowej sprawie. Dalej skarżący podnoszą, że Wojewoda (...) w uzasadnieniu decyzji potwierdza, że pismo Inspektoratu RZGW w N. znak (...) zostało im doręczone po 14 września 2001 r., a więc w ponad rok od rozpoczęcia prac makroniwelacyjnych. W ww. piśmie RZGW stwierdza, że pozytywnie opiniuje przedłożoną dokumentację (tzn. operat wodnoprawny na wykonanie makroniwelacji terenu) po spełnieniu poniższych warunków. Tu następuje bardzo szczegółowa lista wymagań, włącznie z punktem mówiącym o zakazie kopania jakichkolwiek dołów poniżej linii ścięcia. Stanowczo oświadczamy, że ww. pismo powinno stanowić integralną część pozwolenia wodnoprawnego. Skarżący podkreślają, że głównym celem było założenie plantacji wikilny i podczas prac do września 2001 r., za aprobatą inspektora nadzoru S. S. traktowaliśmy rzędne makroniwelacyjne jako stan docelowy, ostateczny. Wyżej wspomniane pismo RZGW nakładało na nas nie tylko obowiązek innego czytania operatu wodnoprawnego, ale stawiało nas w obliczu wymagań, o których nie mieliśmy przez ponad rok pojęcia. Skarżący taką procedurę uważają za rażące naruszenie prawa geologicznego i wodnego.

Nadto skarżący podają, że w momencie ubiegania się o pozwolenie wodnoprawne żaden z organów nie żądał od nich koncesji na odspajanie mas ziemnych, które trudno nazwać złożem, chociażby ze względu na fakt, że nie stanowią jednolitego materiału, czy kruszywa, natomiast zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym uiszczali opłatę w wysokości 5 % wartości sprzedanego urobku, co dowodzi że działalność ta była traktowana jako szczególne korzystanie z wód.

Skarżący wskazują również, że wydana przez Starostę G. decyzja z dnia (...) lipca 2000 r. pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód jest obowiązującym aktem administracyjnym nadającym uprawnionym prawo do wykonywania czynności określonych w art. 53 ust. 2 pkt 7 tj. do wydobywania żwiru na obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi do celów innych niż zaspokojenie potrzeb gospodarstwa domowego lub indywidualnego gospodarstwa rolnego. Z powyższego jednoznacznie wynika, że mamy do czynienia z przypadkiem korzystania z wód w zakresie wystarczająco uregulowanym przepisami ustawy Prawo wodne. Tak więc zdaniem skarżących stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze w tym przypadku zastosowanie przepisów tej ustawy nie znajduje uzasadnienia.

Zarzut skargi dotyczy również sposobu ustalenia ilości pobranego kruszywa. Skarżący podnoszą, że sporządzony na podstawie pomiarów kontrolnych wykonanych jedynie w przekrojach zasadniczych bilans mas ziemnych nie odzwierciedla faktycznej ilości pobranego kruszywa. Prawidłowo sporządzony bilans mas ziemnych powinien opierać się nie tylko na pomiarach wykopów w przekrojach zasadniczych, jak to ma miejsce w tym przypadku, ale winien uwzględniać również objętość mas ziemnych zdeponowanych na skraju wyrobiska. Różnica między objętością wykopów i zdeponowanych odkładów pozwoliłaby na prawidłowe sporządzenie bilansu urobku i określenie objętości pozyskanego kruszywa. Przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenia, za wynik obarczony mniejszym błędem należy uznać wynik geodety, potwierdza zdaniem skarżących że wszystkie pomiary są błędne. Również ten na podstawie którego obliczono opłatę eksploatacyjną, a więc żaden z nich nie powinien być brany pod uwagę.

Skarżący wskazują również na treść decyzji Ministra Środowiska z dnia (...) lutego 2003 r. znak (...), z której wynika, że brak jest podstaw prawnych do tego aby wojewoda jako organ administracji geologicznej orzekał o możliwości zastosowania przepisów dotyczących kar. Zastosowanie sankcji z tytułu wydobywania kopaliny bez koncesji nie jest bowiem uzależnione od orzeczenia nakazu wstrzymania takiej działalności.

W konkluzji skarżący stwierdzają, że w sprawie popełniono rozliczne błędy administracyjne, a całe odium odpowiedzialności przerzuca się na prowadzących makroniwelację.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym w znacznej mierze odniesiono się do zarzutów zawartych w skardze.

Natomiast zarzuty skargi dotyczące ustalenia ilości wydobytej kopaliny uznać należy za chybione, świadczą one o nieprawidłowym odczytaniu treści uzasadnienia decyzji. Użyte w uzasadnieniu decyzji sformułowanie "błąd oszacowania objętości" to powszechnie używany termin matematyczny mówiący o stopniu dokładności pomiarów. Użyte słowo "błąd" oznacza, że błąd oszacowania objętości wydobytego kruszywa w obliczeniach geodety jest mniejszy tzn. dokładność obliczeń jest większa, niż w przypadku obliczeń dokonanych przez skarżących. Tymczasem skarżący przypisali słowu błąd zupełnie inny, niezgodny z treścią uzasadnienia sens.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi, zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Pierwszym zagadnieniem wymagającym wyjaśnienia to zmiana w postępowaniu sądowym strony postępowania.

Przepis art. 103 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, określał kompetencje organów administracji geologicznej którymi byli: starostowie, wojewodowie, minister właściwy do spraw środowiska. Z kolei przepis art. 103a ust. 4 stanowił, że w rozumieniu k.p.a. organem wyższego stopnia w stosunku do starosty w postępowaniu administracyjnym w sprawach o których mowa jest wojewoda. Stąd też zaskarżoną decyzję wydał Wojewoda (...) jako organ wyższego stopnia w stosunku do starosty jako organu administracji geologicznej.

Z dniem 1 stycznia 2006 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462/. Przepisem art. 8 powołanej ustawy wprowadzono zmiany w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze. Zasadnicza zmiana dotyczy organów administracji geologicznej, mianowicie dotychczasowe kompetencje wojewody przejął marszałek województwa. Przepis art. 103 ustawy prawo geologiczne i górnicze określa kompetencje aktualnych organów administracji geologicznej tj. starosty, marszałka województwa i ministra.właściwego do spraw środowiska. Natomiast art. 103a ust. 4 ustawy prawo geologiczne i górnicze został skreślony. W aktualnym brzmieniu ustawy prawo geologiczne i górnicze brak odpowiednika przepisu art. 103a ust. 4, który stanowiłby, że organem wyższego stopnia w stosunku do starosty jako organu administracji geologicznej jest marszałek województwa. Tym samym zastosowanie ma ogólna zasada zawarta w art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.), zgodnie z którą od decyzji starosty służy odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego, brak bowiem przepisu szczególnego, który wyłączałby tą zasadę.

Zgodnie z przepisem art. 44 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji, w toczących się postępowaniach sądowych i administracyjnych w zakresie zadań podlegających przekazaniu na podstawie ustawy, w których stroną jest wojewoda, stroną staje się właściwa jednostka samorządu terytorialnego.

Mając powyższe na uwadze, stroną w przedmiotowym postępowaniu sądowym zostało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N., jako właściwe miejscowo dla Starosty G.

Skarga w przedmiotowej sprawie jest zasadna.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.

Przede wszystkim organy administracyjne przyjmując, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, oraz że zostały spełnione przesłanki do orzeczenia opłaty eksploatacyjnej zastosowały przepisy niewłaściwe merytorycznie.

Jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano i zastosowano przepis art. 85a ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie stawek opłat eksploatacyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1746/. Przepis art. 85a stanowi, w razie wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji lub z rażącym naruszeniem jej warunków, właściwe organy ustalają w drodze decyzji, prowadzącemu taką działalność, opłatę eksploatacyjną w wysokości osiemdziesięciokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, stosując stawki obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania.

Przepis art. 85a został wprowadzony do ustawy w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 110, poz. 1190/ i obowiązuje od dnia 1 stycznia 2002 r.

Natomiast do 31 grudnia 2001 r. obowiązywał przepis art. 128 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, który w ust. 1 stanowił, w razie wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji lub z rażącym naruszeniem jej warunków, organ koncesyjny wymierza prowadzącemu taką działalność karę pieniężną, w wysokości od dwukrotnej do dziesięciokrotnej wartości wydobytej kopaliny.

W związku z dokonaną nowelizacją, w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze sformułowano zasady intertemporalne zawarte w przepisie art. 12. Zgodnie z art. 12 ust. 1 do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną albo prawomocnym orzeczeniem sądu stosuje się przepisy ustawy, natomiast ust. 2 stanowił, do opłat eksploatacyjnych i kar pieniężnych, należnych za okres sprzed wejścia w życie ustawy, oraz ich egzekucji stosuje się przepisy dotychczasowe.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia opłaty eksploatacyjnej zostało wszczęte w 2002 r. Jak wynika z akt sprawy ustalenie opłaty eksploatacyjnej dotyczyło prac prowadzonych od IV kwartału 2000 r. do 1 kwartału 2002 r. Jak wynika z zasady intertemporalnej zawartej w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, do okresu do 31 grudnia 2001 r. należy stosować art. 128 o karach pieniężnych, a art. 85a może mieć zastosowanie do okresu od dnia 1 stycznia 2002 r.

Niezastosowanie reguły wynikającej z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze spowodowało, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji wydane zostały na podstawie niewłaściwych przepisów merytorycznych, co stanowi naruszenie prawa materialnego powodujące uchylenie decyzji.

Powyższe naruszenie przepisów nie było przedmiotem zarzutu skargi, ale Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istotnym zarzutem podnoszonym w skardze jest stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie brak podstawy prawnej do stosowania ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Skarżący wskazują na przepis art. 4 pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze zgodnie z którym, ustawy nie stosuje się do korzystania z wód w zakresie uregulowanym odrębnymi przepisami. Zdaniem skarżących wydanie przez Starostę G. pozwolenia wodnoprawnego - decyzja z dnia (...) lipca 2000 r. wskazuje, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma wyłącznie ustawa prawo wodne.

Niewątpliwie art. 4 ustawy Prawo geologiczne i górnicze zawiera normy o charakterze wyjątkowym, w stosunku do rozwiązań przewidzianych w art. 1 -3 ustawy, powinny one zatem być interpretowane w sposób ścisły.

Zdaniem Sądu przepis art. 4 pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze stanowiący, że ustawy nie stosuje się do korzystania z wód w zakresie uregulowanym odrębnymi przepisami wskazuje, że prawo geologiczne nie narusza wymagań prawa wodnego. W tych odrębnych przepisach należy poszukiwać zasad i warunków określających możliwości korzystania z wód. Natomiast przepis ten nie wyłącza stosowania prawa geologicznego i górniczego w zakresie nieuregulowanym prawem wodnym, w tym w teoretycznie możliwej sytuacji w której w danym stanie faktycznym korzystanie z wód w sposób sprzeczny z ustalonymi zasadami i warunkami spowoduje różnorodne skutki prawne wynikające z naruszenia różnych norm prawnych zawartych w różnych aktach prawnych, a zatem może nastąpić kumulacja norm. Ten zbieg norm może szczególnie pojawić się w tych stanach faktycznych, w których korzystanie z wód ma charakter szczególny, a więc wykracza poza powszechne i zwykłe korzystanie z wód. Szczególne korzystanie z wód związane jest z prowadzeniem działalności gospodarczej i wówczas mogą wystąpić stany faktyczne w których dojdzie do naruszenia obu regulacji prawnych.

Nadto zarówno skarżący jak i organ II instancji odnoszą się krytycznie do decyzji Starosty G. z dnia (...) lipca 2000 r. stanowiącej pozwolenie wodnoprawne wskazując na różne jej uchybienia.

Wojewoda podnosi, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wydobywanie żwiru, piasku z obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi mogło dotyczyć tylko tych obszarów, które w rozumieniu prawnym (czyli zgodnie z art. 66), a nie powszechnym czy faktycznym były obszarami narażonymi na niebezpieczeństwo powodzi. Obszarami tymi były: obszary położone między wałem przeciwpowodziowym a korytem rzeki i obszary nieobwałowane narażone na niebezpieczeństwo powodzi określone dla danej rzeki w trybie art. 66 ust. 2 ustawy. Przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne dotyczyło obszarów nieobwałowanych, i jak podnosi Wojewoda obszary te nie były w rozumieniu prawnym obszarami narażonymi na niebezpieczeństwo powodzi. Powyższa okoliczność powoduje zdaniem Wojewody, że przepisy Prawa wodnego nie powinny być stosowane w przedmiotowej sprawie.

Podzielając co do zasady pogląd Wojewody, iż pozwolenie wodnoprawne wydane na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne z 1974 r. mogło dotyczyć tylko obszarów mających status prawny obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, to nie sposób zgodzić się z samą konkluzją. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych oraz domniemaniem ich prawidłowości, akty obarczone wadami obowiązują, podlegają wykonaniu, o ile nie zostaną unieważnione na mocy decyzji deklarującej taki właśnie skutek prawny. Jeżeli brak deklaracji nieważności, akt taki pozostaje nadal ważny. Kodeks postępowania administracyjnego pozwala w pewnych sytuacjach na pozostawienie w obrocie decyzji zawierających wady. Decyzja stanowiąca pozwolenie wodnoprawne, nawet gdy wydana została z naruszeniem przepisów, jest nadal aktem funkcjonującym w obrocie i wywołuje skutki prawne. Dopiero eliminacja decyzji z obrotu dokonana w określonej formie prawnej może te skutki zmienić. A takie środki zarówno na wniosek jak i z urzędu nie zostały podjęte.

Ustawa prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r., która weszła w życie 1 stycznia 2002 r. zmieniła dotychczasowy stan prawny w zakresie regulacji dotyczącej wydawania pozwoleń wodnoprawnych m.in. na wydobywanie żwiru, piasku, jednak zmiana ta nie spowodowała utraty mocy prawnej pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie poprzedniej ustawy.

Z kolei skarżący podnoszą i wskazują na wadliwość pozwolenia wodnoprawnego polegającą m.in. na tym, że sprecyzowanie warunków na podstawie których został zaakceptowany przedstawiony przez nich operat wodnoprawny stanowiący załącznik do decyzji pozwolenia wodnoprawnego dokonany przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej Inspektorat w N. w piśmie noszącym datę (...) czerwca 2000 r., znak: (...) zostało im dopiero doręczony wraz z pismem przewodnim z dnia 14 września 2001 r. W samej decyzji pozwoleniu wodnoprawnym jak i operacie wodnoprawnym nie został sformułowany zakaz przekraczania w trakcie prac makroniwelacyjnych linii ścięcia, taki zakaz został wyraźnie sformułowany dopiero w wskazanym wyżej piśmie, które zostało im doręczone dopiero ponad rok od wydania decyzji w sytuacji gdy od roku prowadzone były już prace.

Powyższy fakt wynika z akt sprawy administracyjnej.

Zdaniem Sądu wskazane wyżej uwagi, zarzuty dotyczące decyzji stanowiącej pozwolenie wodnoprawne mają wpływ na ocenę stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Przede wszystkim wbrew twierdzeniom Wojewody decyzja ta nawet gdy jest obarczona wadami nadal funkcjonuje i obowiązuje w obrocie prawnym. Tym samym treść tej decyzji jest elementem stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie.

Dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy istotna jest również decyzja Ministra Środowiska z dnia (...) lutego 2003 r. znak: (...), w której na podstawie art. 104a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze nakazano skarżącym niezwłoczne wstrzymanie działalności polegającej na poborze kruszywa naturalnego z działki nr 70/1 obręb W. poniżej poziomu makroniwelacji określonego w operacie wodnoprawnym i pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty G. z dnia (...) lipca 2000 r.

Decyzja ta ma moc wiążącą zarówno co do samego rozstrzygnięcia, jak i ustaleń dotyczących stanu faktycznego i prawnego. Zawarte w pkt 5 uzasadnienia decyzji sformułowanie "Brak jest natomiast podstaw prawnych do tego aby Wojewoda, jako organ administracji geologicznej orzekał o możliwości zastosowania przepisów dotyczących kar" wynika z obowiązującego stanu prawnego, albowiem orzekanie w sprawie kar /obecnie opłat należy w I instancji do starosty jako organu administracji geologicznej, a nie wojewody. Nadto w pkt 5 uzasadnienia decyzji Minister Środowiska wskazał, że sankcja z tytułu wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji nie jest uzależniona od orzeczenia nakazu wstrzymania takiej działalności "pod rygorem zastosowania przepisów regulujących orzekanie kar".

Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu powyższej decyzji, iż zawarte w ustawie Prawo geologiczne i górnicze rozwiązania: wstrzymania działalności lub podjęcie określonych czynności w celu doprowadzenia środowiska do właściwego stanu w razie stwierdzenia wykonywania działalności bez wymaganej koncesji (art. 104a ust. 1 pkt 1 ustawy) oraz ustalenie opłaty eksploatacyjnej w razie wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji /art. 85a ustawy / mają w sensie prawnym charakter samodzielny i zastosowanie jednego z powyższych rozwiązań nie jest uzależnione od zastosowania drugiego. Zastosowanie każdego z tych rozwiązań uzależnione jest od spełnienia stosownych przesłanek.

Zastosowanie powyższych rozwiązań zawartych w ustawie Prawo geologiczne i górnicze nie wyłącza możliwości skorzystania z stosownych środków i rozwiązań zawartych w ustawie Prawo wodne w przypadku gdy zakład zmienił cel i zakres korzystania z wód lub warunki wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu wodnoprawnym. W takiej sytuacji pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania (przepis art. 136 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r.)

Dlatego też dopiero szczegółowe ustalenia dotyczące danego stanu faktycznego będą decydować o możliwości skorzystania z powyższych rozwiązań.

W rozpoznawanej sprawie niektóre z elementów stanu faktycznego były już przedmiotem ustaleń w postępowaniu administracyjnym stając się podstawą rozstrzygnięcia w decyzji Ministra Środowiska z dnia (...) lutego 2003 r. znak (...). W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że działalność skarżących miała charakter działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kruszywa, prowadzona była bez wymaganej koncesji i że doszło do przekroczenia poziomu makroniwelacji ustalonego w pozwoleniu wodnoprawnym i w operacie wodnoprawnym Decyzja ta jest wiążąca dla stron, organów, nie była również przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie co może sugerować, że strony akceptowały jej treść i ustalenia.

Stąd też w rozpoznawanej sprawie spornym elementem stanu faktycznego jest przede wszystkim ustalenie ilości pobranego kruszywa.

Sąd podziela zarzuty skargi dotyczące tej kwestii. W tym zakresie doszło do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77. Wątpliwości dotyczące ilości pobranego kruszywa wynikają z dwóch powodów: po pierwsze z przyjętego przez organ założenia, że objętość wydobytej kopaliny jest tożsama z objętością istniejących zagłębień, podczas gdy przedmiotem wydobycia były masy ziemi składające się z różnorodnych składników, a nie jednolita kopalina. A po drugie sposób obliczenia powierzchni na poszczególnych przekrojach oraz ustalenie odległości miedzy przekrojami w oparciu o które ustalono objętość zagłębień. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano dlaczego organ przyjął sposób obliczenia stosowany przez geodetę, a nie sposób wskazywany przez skarżących. Nie wyjaśnione również zostało dlaczego organ przyjął przelicznik dla pospółki - piasek ze żwirem tj. 1,8 t/m3, podczas gdy makroniwelacja obejmowała znacznie mniej wartościowy materiał i powinien być stosowany współczynik 1,6 t/m3.

Na tle powstałego sporu co do ilości pobranego kruszywa nie można jednak nie dostrzec stanowiska jakie prezentowali skarżący. Mianowicie z akt administracyjnych, w szczególności z odwołania skarżących od decyzji Starosty G. z dnia (...) czerwca 2002 r. w sprawie ustalenia opłaty eksploatacyjnej wynika, że skarżący kwestionując ustaloną przez organ objętość kruszywa tj. 11 037,87m3, przyznają, że "chodzić może jedynie o 9 216, 43 m3". Taką również objętość wydobytego kruszywa podali skarżący w odwołaniu od decyzji Wojewody (...) z dnia 14 listopada 2002 r. w przedmiocie wstrzymania działalności polegającej na wydobywaniu kruszywa poniżej powierzchni makroniwelacji. O takiej objętości kruszywa tj. 9 216 m3 jako podanej przez strony jest mowa w uzasadnieniu decyzji Ministra Środowiska z dnia (...) lutego 2003 r. Powyższe okoliczności wskazują, że spór dotyczy różnicy w objętości kruszywa pomiędzy wielkością ustaloną przez organ, a wielkością ustaloną przez strony, oraz zastosowanym współczynnikiem.

Tym samym w prowadzonym postępowaniu organy administracyjne naruszyły zarówno przepisy proceduralne dotyczące ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie jak i przepisy prawa materialnego poprzez niezastosowanie reguły intertemporalnej określonej w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1it a, lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 ustawy powołanej wyżej.