Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 6 września 2006 r.
III SA/Kr 390/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.).

Sędziowie: NSA Krystyna Kutzner, WSA Tadeusz Wołek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skargi Z.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 lutego 2004 r. nr (...) w przedmiocie skierowania na badania lekarskie

I.

skargę oddala,

II.

przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz adwokata k.m. - Kancelaria Adwokacka ul. B. (...) K. - kwotę (...),- zł (słownie: (...) złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Uzasadnienie faktyczne

Komisariat Policji w A. został powiadomiony przez B.T. i innych, że według opinii biegłego sądowego Z.T. zamieszkały w J. powinien być leczony w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym i prowadzenie przez niego samochodu stwarza realne zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców tej posesji. Do wniosku dołączono kserokopię opinii sądowo - psychiatrycznej wydaną do sygn. akt (...) Sądu Okręgowego w K. przez biegłego sądowego z zakres psychiatrii H.W., z której wynika m.in., że u Z.T. stwierdzono objawy choroby psychicznej w rozumieniu psychozy, że w obecnym stanie zdrowia psychicznego nie jest on w stanie kierować swoim postępowaniem, że wymaga on leczenia psychiatrycznego zamkniętego. Komisariat Policji w A. przekazał ww. pismo do Starostwa Powiatowego w C. celem podjęcia stosownych działań. Do Starosty C. zostało także skierowane pismo przez B.T. i K.T. wskazujące na istnienie poważnego niebezpieczeństwa dla użytkowników dróg w sytuacji prowadzenia przez Z.T. samochodu.

Starosta C. w dniu 25 sierpnia 2003 r. wszczął postępowanie administracyjne z urzędu zmierzające do ustalenia, czy Z.T. spełnia warunki określone w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 608 z późn. zm.). W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ten Decyzją z dnia (...) 2003 r. orzekł o skierowaniu na badania lekarskie Z.T. posiadającego prawo jazdy kat. AB nr (...) seria i nr druku (...) wydane przez Starostwo Powiatowe w C. Wydział Komunikacji dnia (...) 07.2002 r. polecając wykonanie tych badań w Małopolskim Ośrodku Medycyny Pracy w K. w ciągu 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Jako podstawę faktyczną wskazano treść ww. opinii sądowo - psychiatrycznej, a jako podstawę prawną art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - prawo o ruchu drogowym, § 3 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 października 1999 r. (Dz. U. Nr 88, poz. 994) i art. 104 k.p.a.

Z.T. pismem z dnia 18 grudnia 2003 r. odwołał się od tej decyzji organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.

W ślad za aktami przesłanymi do organu II instancji - Starosta C. pismem z dnia 3 lutego 2004 r. przesłał pismo Komendy Powiatowej Policji w C. z dnia 23 stycznia 2004 r. wraz z kolejnym wnioskiem o skierowanie Z.T. na badanie lekarskie i odpisem Postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia (...) 11.2003 r., sygn. akt (...), z którego wynika, że Sąd postanowił odmówić wszczęcia postępowania w sprawie przeciwko Z.T. obwinionemu o to, że w dniu (...) września 2003 r. o godz. 14:30 na ul. S. w C., prowadząc samochód osobowy marki M. o numerze rejestracyjnym (...), nie zastosował się do znaku drogowego B-36 "zakaz zatrzymywania", tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw, albowiem "jak wynika z opinii sądowo - psychiatrycznej obwiniony w czasie popełnienia czynu miał zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swym postępowaniem w rozumieniu art. 17 § 1 kw", a "w myśl art. 17 § 1 kw nie popełnia wykroczenia, kto z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych nie mógł rozpoznać w czasie czynu jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem."

Decyzją z dnia 6 lutego 2004 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania Z.T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Podano, że pisma informujące o stanie zdrowia psychicznego Z.T. wraz z opinią sądowo - psychiatryczną stanowią inną informację wskazującą na występowanie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem i są przypadkiem nasuwającym zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem, o jakich mowa w przytoczonych przez organ I instancji przepisach.

Na decyzję organu II instancji złożył skargę Z.T., który kwestionował uprawnienia do wydania opinii (w sprawie cywilnej) przez biegłego sądowego H.W., albowiem z artykułów prasowych wynikało, że tenże lekarz wydawał opinie za łapówki. W uzupełnieniu skargi podano, że w myśl art. 122 ust. 1 pkt 4 w związku z § 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 października 1999 r. ustawodawca upoważnił organ do orzekania w trybie tzw. uznania administracyjnego" że organ administracji zawsze jest zobowiązany "mieć na względzie słuszny interes obywatela (z art. 7 k.p.a.)", a skarżący wykazał, że brak jest podstaw do kierowania go na badania lekarskie. Zarzucono też, ze organ administracji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów i jako podstawę przyjął, że "skarżący był osobą chorą psychicznie", co stanowi wyłącznie pomówienie, albowiem w sprawie o ubezwłasnowolnienie, w której wydano opinię sądowo - psychiatryczną zapadło orzeczenie oddalające wniosek o ubezwłasnowolnienie. W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i powtórzyło swoje stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono też, że zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem winny być jedynie uzasadnione, a brak jest na tym etapie wymogu udowodnienia tego złego stanu zdrowia, w tym również złego stanu zdrowia psychicznego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie jest uzasadniona.

Podstawę prawną wydanej w dniu 6 lutego 2004 r. decyzji stanowią art. 87 ust. 1 i art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 608 z późn. zm.) w brzmieniu:

"Art. 87. 1. Kierującym może być osoba, która osiągnęła wymagany wiek i jest sprawna pod względem fizycznym i psychicznym oraz spełnia jeden z warunków określonych w pkt 1-3:.."

Art. 122. 1. Badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega: (...) 4) kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia;"

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarówno stwierdzenie w opinii sądowo - psychiatrycznej sporządzonej w sprawie cywilnej o wykazywaniu przez kierującego objawów choroby psychicznej, jak i odmowa wszczęcia postępowania przeciwko kierującemu pojazdem o czyn stanowiący wykroczenie drogowe z powodu stwierdzenia w opinii sądowo - psychiatrycznej wydanej w tej sprawie, że kierujący pojazdem w czasie popełnienia wykroczenia drogowego miał zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swym postępowaniem w rozumieniu art. 17 § 1 kodeksu wykroczeń, stanowią przypadki nasuwające zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem, o jakich mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 cyt. wyżej ustawy i wymagają przeprowadzenia badań lekarskich, o jakich mowa w art. 122 ust. 1 tej ustawy.

Nie sposób też nie zauważyć, że - zdaniem Sądu - w przypadku odmowy wszczęcia postępowania przeciwko kierującemu pojazdem w warunkach art. 17 § 1 kw (tj. ustalenia, że w chwili popełnienia wykroczenia drogowego miał on zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swym postępowaniem) należy uznać takiego kierującego za stwarzającego poważne zagrożenie w ruchu drogowym.

Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym i stwierdził, że organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa - a przeto skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w pkt 1 sentencji, a stosownie do art. 250 p.p.s.a. - jak w pkt 1I wyroku.