Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 13 marca 2006 r.
III SA/Kr 324/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kremer.

Sędziowie: NSA Grażyna Danielec (spr.), WSA Bożenna Blitek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2006 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Wojewody (...) z dnia 26 lutego 2004 r. Nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 26 lutego 2004 r. (...) Wojewoda (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu zażalenia J. D. na postanowienie Burmistrza Miasta B. z dnia (...) stycznia 2004 r., nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania prowadzonego o wymeldowanie z pobytu stałego M. D. wraz z córką A. D., z lokalu przy ul. (...) w B. - utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zobowiązuje organ administracyjny do zawieszenia postępowania między innymi w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Dalej organ podnosi, że wymeldowanie osoby w drodze decyzji administracyjnej w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy cytowanej na wstępie może nastąpić wówczas, gdy dowiedzione zostanie, iż: 1/ osoba opuściła bez wymeldowania dotychczasowe miejsce pobytu stałego albo 2/ bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego jej miejsca pobytu nie można ustalić. Opuszczenie lokalu, o którym traktuje pkt 1 musi być dobrowolne. Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika, iż w Sądzie Rejonowym w O., Wydział Karny pod sygn. (...) toczy się sprawa karna o znęcanie się fizyczne i psychiczne z powództwa M. D. Wynik zawisłej przed sądem sprawy, stwierdza organ, pozwoli na ustalenie w sposób wnikliwy i zupełny przesłanki dobrowolności opuszczenia przez M. D. i Jej małoletnią córkę A. D. miejsca pobytu stałego. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stoi na stanowisku, iż jeżeli przed sądami lub organami prokuratury toczy się postępowanie, podczas którego może nastąpić ustalenie charakteru i przyczyn opuszczenia lokalu, organ administracji prowadzący postępowanie o wymeldowanie z tego lokalu na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych powinien, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego) powstrzymać się od rozstrzygnięcia sprawy do czasu zakończenia postępowania sądowego lub przygotowawczego (wyrok NSA z dnia 7 czerwca 1991 r., sygn. akt SA/Wr 302/91). Po zakończeniu sprawy w sądzie postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania powinno zostać niezwłocznie podjęte.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniósł J. D.

Skarżący nie odniósł się w skardze do zaskarżonego postanowienia, lecz wniósł o wymeldowanie z pobytu stałego M. D. wraz z A. D., gdyż wyprowadziły się one dobrowolnie z domu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Do wymeldowania w trybie administracyjnym, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) niezbędne jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek, a to faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego.

Przez opuszczenie lokalu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, należy rozumieć opuszczenie dobrowolne i że nie jest dobrowolnym opuszczeniem lokalu takie opuszczenie, do którego strona została zmuszona i jeśli fakt zmuszenia do opuszczenia lokalu został stwierdzony w postępowaniu karnym.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jeśli przed sądami lub organami prokuratury toczy się postępowanie, podczas którego może nastąpić ustalenie charakteru i przyczyn opuszczenia lokalu, organ rozpoznający sprawę o wymeldowanie powinien zawiesić postępowanie w tej sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - do czasu zakończenia postępowania sądowego lub przygotowawczego.

Niespornym w sprawie jest, że w chwili orzekania przez organ o zawieszeniu postępowania przed Sądem Rejonowym w O. toczyło się w sprawie do sygn. (...) postępowanie o znęcanie się fizyczne i psychiczne z doniesienia M. D.

Wynik tego postępowania będzie miał wpływ na ustalenie przesłanki dobrowolności opuszczenia przez uczestniczkę przedmiotowego domu.

Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem należało na mocy art. 151 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalić.