Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 21 marca 2006 r.
III SA/Kr 28/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek (sprawozdawca).

Sędziowie: NSA Wiesław Kisiel, WSA Elżbieta Kremer.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia 10 grudnia 2003 r. Nr: (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego uchyla zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie pierwszej instancji

Uzasadnienie faktyczne

W związku z prowadzeniem postępowania dyscyplinarnego przeciwko komisarzowi W. W. o to, że:

"w dniu (...) maja 2003 r. nie wykonał polecenia wynikającego z Decyzji (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) maja 2003 r. w sprawie wprowadzenia w tym dniu od godz. 8.00 dwunastogodzinnego systemu służby policjantów garnizonu małopolskiego celem zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie województwa (...), w związku z działaniami "(...)" oraz zagwarantowania pełnej mobilności biorących w nich udział sił i środków, gdyż w tym dniu w godzinach 8.00 - 17.00 nie przebywał w miejscu zamieszkania oraz spożywał alkohol, przez co wprowadził się w stan uniemożliwiający ewentualne podjęcie zadań służbowych, czym naruszył § 13 pkt 1 Zarządzenia nr (...) KGP z dnia (...) maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji"

Komendant Miejski Policji w (...) postanowieniem z dnia (...) września 2003 r. do (...) w pkt II. zawiesił przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne do czasu ustania długotrwałej przeszkody w postaci luki prawnej, spowodowanej brakiem przepisów normujących prowadzenie postępowań dyscyplinarnych. Jako podstawę prawną podano § 21 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. Nr 4 z 1998 r., poz. 14). Na uzasadnienie podano, że "w najbliższym czasie tj. w dniu 30 września 2003 r. przestaną obowiązywać wydane na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przepisy Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. regulujące przeprowadzanie postępowań dyscyplinarnych w stosunku do policjantów". Podkreślono, że brak jest realnej możliwości na prawomocne rozstrzygnięcie niniejszego postępowania do dnia (...) września 2003 r., a zatem "zasadnym jest jego zawieszenie do czasu wejścia w życie nowych przepisów prawnych w tym zakresie".

W zażaleniu na powyższe postanowienie W. W. zarzucił, że organ administracyjny błędnie przyjął, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia (...) października 2002 r. (K (...)), który stwierdził niezgodność z Konstytucją artykułu 139 ust. 2 ustawy o Policji i postanowił, że artykuł ten w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego traci moc z dniem 30 września 2003 r. - daje podstawę do zawieszenia postępowania dyscyplinarnego ze względu na "długotrwałą przeszkodę". Zdaniem odwołującego się należy mieć na względzie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, które przesłanki zawieszenia określiły wyczerpująco w art. 97 § 1 k.p.a., czy przepisy kodeksu postępowania karnego, które w art. 22 k.p.k. przewidują zawieszenie postępowania, ale w obu uregulowaniach nie ma możliwości zawieszenia postępowania z uwagi na brak właściwych przepisów wykonawczych.

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2003 r. do (...)(...) Komendant Wojewódzki Policji w (...) po rozpatrzeniu zażalenia-zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.

Na uzasadnienie powyższego podano, że rozważania na temat zawieszenia postępowania w innych procedurach (k.p.a. czy k.p.k.) są bezprzedmiotowe, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o § 21 ust. 3 obowiązującego jeszcze wówczas rozporządzenia MSWiA z dnia 19 grudnia 1997 r. Podkreślono też, że "zgodnie z dyspozycją art. 2 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1873), mimo faktu utraty mocy obowiązującej przepisów rozporządzenia, czynności dokonane w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym są skuteczne".

Z postanowieniem tym nie zgodził się W. W., który w skardze wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia jako wydanego bez podstawy prawnej. Na uzasadnienie przytoczył argumenty zawarte w zażaleniu i podkreślił, ze postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec niego winno być umorzone z dniem 30 września 2003 r. - z powodu braku podstawy prawnej do jego prowadzenia. Zaznaczył, że - jego zdaniem-nieuwzględnienie w ustawie z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji zasady stosowania prawa "względniejszego dla sprawcy" powoduje niekonstytucyjność zmian wprowadzonych tą ustawą w ramach przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym w Policji i karaniu funkcjonariuszy i narusza przepisy Konstytucji RP, Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Skarżący wniósł o ewentualne skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę (...) Komendant Wojewódzki w (...) wniósł o jej oddalenie uzasadniając jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i podkreślił, że wszczęte, a nie zakończone do dnia (...).09.2003 r. postępowania dyscyplinarne nie stały się bezprzedmiotowe, a jedynie zaistniała przeszkoda uniemożliwiająca wykonywanie czynności w ich ramach. Zaznaczono także, że alternatywą dla zawieszenia postępowania było jedynie pozostawienie sprawy bez biegu, co mogłoby narazić organ na zarzut bezczynności.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga jest uzasadniona, jednak z innych względów niż te, które skarżący przedstawił w uzasadnieniu.

Ma rację - zdaniem Sądu - organ-administracyjny II instancji wskazując, że rozważania na temat podstaw zawieszania postępowań na gruncie innych procedur - takich jak k.p.a. czy k.p.k. - są bezprzedmiotowe, jednak także z powodów innych niż przedstawiono.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w dacie wydania przez organ I instancji Postanowienia o zawieszeniu postępowania, tj. w dniu (...) września 2003 r. obowiązywało organy administracyjne wydane na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) - Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. Nr 4 z 1998 r., poz. 14), które w § 21 określało przyczyny zawieszenia postępowania. W szczególności: § 21 ust. 3 określał: "Przełożony, o którym mowa w ust. 1, może zawiesić postępowanie dyscyplinarne, gdy zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania". Podanie w postanowieniu organu I instancji jako podstawy zawieszenia "długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania" jest błędne, albowiem z treści powołanego przez ten organ przepisu § 21 ust. 3 obowiązującego wówczas Rozporządzenia wynika, że długotrwała przeszkoda musiałaby zaistnieć w dacie postanowienia (a nie w przyszłości, nawet ściśle określonej datą), a bezsprzecznym jest, że w dniu (...) września 2003 r. (wobec obowiązywania wymienionego wyżej rozporządzenia, podanego przez organ) takiej podstawy tj. braku przepisów wykonawczych - nie było.

Jest poza sporem, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 października 2002 r., sygn. akt K. 36/00 (Dz. U. z 2002 r. Nr 176, poz. 1457) orzekł odnośnie cyt. wyżej ustawy o Policji w części 1 ust. 6: "Art. 139 ust. 2 ustawy powołanej w pkt 1, w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji. ", a w części II ust. 1 "Art. 139 ust. 2 ustawy o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, ze zm.) w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego traci moc z dniem 30 września 2003 r. "

Należy zwrócić także uwagę na to, że ustawa z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. Nr 192, poz. 1873) opublikowana w Dzienniku Ustaw z dnia 14 listopada 2003 r. określała w art. 1: " W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany"'. - w pkt: " 18) art. 135 otrzymuje brzmienie:" - zdanie pierwsze "art. 135h. 3.: "Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne uniemożliwiającej prowadzenie postępowania ". Zgodnie z treścią art. 5 tej ustawy: " Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia ".

Powyższe oznacza, że w dacie wydania postanowienia przez organ II instancji, tj. w dniu 10 grudnia 2003 r. obowiązywały już od dnia 29 listopada 2003 r. przepisy zmienionej ustawy o Policji, które regulowały podstawy zawieszenia postępowania. W tej sytuacji nie można uznać, że długotrwałą przeszkodą mógł być brak przepisów, skoro już obowiązywały przepisy ustawowe w tym zakresie.

W niniejszej sprawie, co jeszcze raz należy podkreślić, problem długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania dyscyplinarnego z powodu braku przepisów wykonawczych w dacie wydawania postanowień o zawieszeniu w ogóle nie zachodzi, gdyż zarówno w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji, jak i w dacie wydania postanowienia przez organ II instancji obowiązywały przepisy w tym zakresie - w dniu 24 września 2003 r. - przepisy Rozporządzenia MSWiA z dnia 19 grudnia 1997 r. wydane na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy o Policji, a w dniu 10 grudnia 2003 r. - przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w brzmieniu po wejściu w życie ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - jest natomiast niewątpliwym to, że okresowy brak przepisów wykonawczych nie może stanowić podstawy do umorzenia takich postępowań dyscyplinarnych - jak chce tego skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności postanowień, jak także chce tego skarżący, albowiem podstawy prawne zawieszenia postępowania istniały w dacie wydania zaskarżonych postanowień, jednak brak było okoliczności faktycznych mogących wypełnić treść "długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania", o jakiej to przeszkodzie mówiły obowiązujące wówczas, a przytoczone wyżej przepisy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę wyłącznie z powyższych powodów z tego względu uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające go postanowienie organu I instancji oraz na mocy powołanych przepisów i art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.