Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 27 marca 2006 r.
III SA/Kr 273/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kremer.

Sędziowie WSA: Bożenna Blitek (spr.) Halina Jakubiec.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2006 r. sprawy A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia 3 lutego 2004 r. Nr (...) w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza do innej Izby Celnej s k a r g ę o d d a l a

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) października 2003 r. Nr (...) Dyrektor Izby Celnej w (...) zaproponował A. K. - kontrolerowi celnemu w Izbie Celnej w (...) przeniesienie z dniem (...) listopada 2003 r. - z Izby Celnej w (...) do pełnienia służby w Izbie Celnej w (...) określając stanowisko służbowe, grupę uposażenia zasadniczego, stopień służbowy, dodatek kwotowy za stopień służbowy i dodatek procentowy za wieloletnią służbę. W decyzji zaznaczono, że w terminie 10 dni od dnia otrzymania tej propozycji może adresat złożyć oświadczenie o przyjęciu propozycji lub odmowie jej przyjęcia, że brak oświadczenia w tym terminie jest równoznaczny z odmową przyjęcia propozycji przeniesienia, a odmowa przyjęcia propozycji stanowi podstawę do zwolnienia ze służby. Jako podstawę prawną podano: art. 32 ust. 1-7 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302), art. 50 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 z późn. zm.), Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz. U. Nr 25, poz. 301 z późn. zm.), Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 21 kwietnia 2000 r. w sprawie stawek uposażenia w Służbie Celnej, wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłacania dodatków do uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 36, poz. 408 z późn. zm.), a także art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz ust. 3 ustawy budżetowej na rok 2003 z dnia 18 grudnia 2002 r. (Dz. U. Nr 235, poz. 1981).

Jak wynika z akt osobowych funkcjonariusza celnego A. K. -powyższa propozycję otrzymał on w dniu 30 października 2003 r. (k. 137 akt osobowych).

Pismem z dnia (...) listopada 2003 r. A. K. oświadczył, że przyjął powyższą propozycję. Jednocześnie wniósł o przyznanie mu świadczeń wynikających z art. 18 ust. 3 i z art. 20 ust. 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej.

Pismem z dnia (...) listopada 2003 r. A. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej jego przeniesienia z Izby Celnej w (...) do Izby Celnej w (...). Odwołujący się zarzucił, że podstawą przeniesienia nie może być art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r., a winien to być art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, zarzucił, że Urząd Celny w (...) nie jest likwidowany, a nawet w bliskiej przyszłości ma powstać w (...) Izba Celna, a także, iż nie uwzględniono jego sytuacji osobistej i rodzinnej oraz nie pouczono go o sposobie odwołania się od decyzji.

Decyzją z dnia 3 lutego 2004 r. do Nr (...) Dyrektor Izby Celnej w (...) po rozpatrzeniu ww. wniosku A. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na uzasadnienie podano, że obecnie brak jest wolnych etatów w Izbie Celnej w (...) oraz argumenty podane przez odwołującego się nie kwalifikują go do grupy osób wyłączonych z procesu alokacji na podstawie kryteriów i trybu alokacji kadr Służby Celnej przyjętych w Protokole z dnia (...).09.2003 r. zawartym pomiędzy Pełnomocnikiem Ministra Finansów ds. Alokacji Kadr Służby Celnej a Federacją Związków Zawodowych Służby Celnej. Potrzymano stanowisko odnośnie podstawy prawnej przeniesienia wynikającej z art. 32 powołanej wyżej ustawy z dnia (...).06.2003 r. i podano, że ustalając listę przeniesień w oparciu o wyżej wymieniony Protokół Alokacji uwzględniono w niej tych funkcjonariuszy, których przydatność do służby była niewielka, przy czym zaznaczono, że w wypadku utworzenia Izby Celnej w (...) odwołujący się funkcjonariusz będzie mógł zwrócić się o przeniesienie służbowe.

Z decyzją tą nie zgodził się A. K., który w skardze powtórzył wszystkie zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podkreślając, że w zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę jego sytuacji życiowej, która wręcz uniemożliwia mu przeniesienie i zaznaczył, że na terenie Izby Celnej w (...) nie zapewniono mu odpowiednich warunków mieszkaniowych, o których mowa w art. 20 ustawy o Służbie Celnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w (...) wniósł o jej oddalenie uzasadniając jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zaznaczył, że z chwilą integracji Polski z Unią Europejską powstała konieczność likwidacji zachodniej i południowej granicy państwa oraz konieczność wzmocnienia granicy wschodniej jako granicy zewnętrznej Unii Europejskiej - w tym europejskiej unii celnej, a do tych celów niezbędna jest alokacja funkcjonariuszy celnych i przepis art. 32 powołanej wyżej ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. pozwala na zapewnienia miejsc pracy wszystkim funkcjonariuszom, a jednocześnie jest to przepis o charakterze lex specialis w stosunku przepisów ustawy o Służbie Celnej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) i art. 134 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga A. K. jest nieuzasadniona.

Ma rację - zdaniem Sądu - organ administracyjny, o ile twierdzi, że przepis art. 32 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302) jest przepisem szczególnym o charakterze lex specialis w stosunku do ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej i tym samym wyłączającym stosowanie art. 18 ust. 2 tej ustawy o Służbie Celnej w okresie i w warunkach wskazanych w art. 32 cyt. ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. ogłoszonej w Dzienniku Ustaw z dnia 6 sierpnia 2003 r., która w art. 40 pkt 3 określiła: " Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2003 r., z wyjątkiem art. 32, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia ustawy." Zgodnie z treścią przepisu ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r.:

"Art. 32. 1. Pracownicy i funkcjonariusze celni zatrudnieni w urzędach kontroli skarbowej, izbach skarbowych, urzędach skarbowych, izbach celnych i urzędach celnych mogą w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy, otrzymać od kierownika jednostki dotychczas zatrudniającej, uzgodnioną z kierownikiem jednostki, w której mają być zatrudnieni, pisemną propozycje przeniesienia pomiędzy tymi jednostkami (...).

2. Przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje kierownik jednostki, w której pracownik ma być zatrudniony, w porozumieniu z kierownikiem jednostki dotychczas zatrudniającej pracownika.

3. Propozycja przeniesienia, o której mowa w ust. 1, powinna określać nowe warunki zatrudnienia, w szczególności miejsce pracy lub służby, datę przeniesienia, stanowisko pracy lub stanowisko służbowe, wynagrodzenie lub uposażenie oraz konsekwencje odmowy przyjęcia propozycji.

4. Pracownik lub funkcjonariusz celny, któremu przedstawiono propozycję, o której mowa w ust. 1, może w terminie 10 dni od dnia jej otrzymania złożyć oświadczenie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji przeniesienia.

5. W terminie 10 dni od dnia przyjęcia propozycji przeniesienia pracownik lub funkcjonariusz celny otrzymuje na piśmie potwierdzenie nowych warunków zatrudnienia.

6. Odmowa przyjęcia propozycji, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do:

1)

rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy za wypowiedzeniem lub

2)

zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby. "

Z powyższego wynika, że skarżący, jako funkcjonariusz celny zatrudniony w urzędzie celnym Izby Celnej w (....) mógł w okresie od (...) sierpnia 2003 r. do (...) listopada 2003 r. otrzymać propozycję przeniesienia do Izby Celnej w (...) i taką propozycję A. K. otrzymał w dniu (...) października 2003 r., a więc w ustawowym terminie.

W tej sytuacji - zdaniem Sądu - wszystkie argumenty skarżącego kwestionujące podstawę prawną przeniesienia są chybione, podobnie jak bez znaczenia jest okoliczność, czy dany urząd celny, z którego następuje przeniesienie jest likwidowany a nawet czy w najbliższej przyszłości zostanie "wzmocniony".

Należy przyznać rację skarżącemu tylko o tyle, że przedstawiona mu propozycja przeniesienia (o której mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r.) jest decyzją administracyjną i winna zawierać pouczenie o terminie i sposobie odwołania się od niej. Brak tego pouczenia stanowi uchybienie, nie mniej nie miał on żadnego wpływu na powyższe postępowanie i wynik sprawy, skoro zarówno wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy jak i skarga na decyzję wydaną po ponownym rozpatrzeniu tego wniosku zostały rozpoznane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ustosunkował się w tej sprawie do kwestii prawa do świadczeń skarżącego określonych w ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Cywilnej a wynikających z faktu jego przeniesienia do służby w innej miejscowości, na co skarżący zwracał uwagę, albowiem w tej kwestii organ administracyjny w ogóle nie wypowiadał się i kwestie te - zdaniem Sądu - mogą i powinny zostać uregulowane odrębnymi decyzjami administracyjnymi.

Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że organ administracyjny przy wydaniu zaskarżonych decyzji nie naruszył prawa, które miało, czy mogłoby mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy - skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł-jak w sentencji.