Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3055655

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 11 sierpnia 2020 r.
III SA/Kr 214/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka.

Sędziowie WSA: Janusz Bociąga, Maria Zawadzka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2019 r., nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika

I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji;

II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej K.J. kwotę 200,00 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania;

III. zarządza zwrot z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwoty 123 zł na rzecz skarżącej tytułem nadpłaconego wpisu.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania K. J. (dalej jako skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...) 2019 r., nr (...) odmawiającą skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Salon Fryzjerski Damsko- Męski, ul. K w N przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika A. M.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Decyzją z dnia (...) 2019 r. organ I instancji odmówił skarżącej przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniosek o dofinansowanie został złożony w dniu 13 września 2019 r., skarżąca jest rzemieślnikiem prowadzącym działalność gospodarczą jako mikroprzedsiębiorca, posiadając tytuł mistrza w zawodzie fryzjer, sama była instruktorem szkolącym młodocianego pracownika, przez co spełniła wymagania art. 2 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2018. poz. 1267). Nie spełniła natomiast przesłanek z art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy Prawo oświatowe obowiązującego od dnia 1 września 2019 r., ponieważ, jej młodociany pracownik zdał egzamin zawodowy w zawodzie fryzjer, a nie egzamin czeladniczy - co potwierdza kopia dyplomu. Nowe przepisy (art. 122 ust. 1) zostały wprowadzone bez przepisów przejściowych, dlatego rozpatrując wniosek skarżącej złożony po dniu 1 września 2019 r. organ uznał, że obowiązany jest stosować przepisy w obecnym brzmieniu. Nadto organ uznał, że skarżąca nie spełniła warunku zrzeszenia w organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła, w którym mają obowiązek być zrzeszeni rzemieślnicy zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o rzemiośle.

W odwołaniu skarżąca wyraziła swoje niezadowolenie z decyzji i wniosła o jej uchylenie. Podniosła, że zmiana ustawy nastąpiła w dniu 1 września 2019 r., a więc po ukończeniu nauki, kształcenia i pozytywnym zdaniu egzaminu przez młodocianą pracownicę. Zdaniem skarżącej zmiana przepisów nie może dotyczyć jej przypadku ponieważ prawo nie może działać wstecz. Jeśli przepisy się zmieniają to powinny dotyczyć pracowników, którzy będą przystępować do nauki i egzaminów po dniu jej wejścia w życie. Decyzja o tym w jaki sposób młodociany będzie zdawał egzamin zapada rok wcześniej i nie ma możliwości jej zmiany - zgodne z nowymi przepisami. Zdaniem skarżącej najważniejsze jest to, że pracodawca wyszkolił młodocianego pracownika, który ukończył szkołę, zdał egzamin i uzyskał zawód w kierunku w jakim był szkolony i za powinno być przyznane dofinansowanie kosztów kształcenia pracownika. Skarżąca podkreśliła, że nie miała możliwości złożenia wniosku przed ukończeniem szkolenia przez ucznia, tj. przed 31 sierpnia 2019 r. Nadto zarzuciła, że dotychczas nie było obowiązku przynależności do organizacji i nikt nie może za szkolących decydować, czy chce być rzemieślnikiem, czy też nie. Decyzja o egzaminie była w pewnym stopniu narzucona przez szkołę, w której uczył się młodociany, dlatego jej zdaniem spełniła ona warunki do przyznania dofinasowania.

Decyzją z dnia 19 grudnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji powołało art. 122 ust. 1, ust. 6 i ust. 7, ust. 11 ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe i wskazało, że obecnie treść art. 122 ust. 1 ww. ustawy uległa zmianie z dniem 1 września 2019 r. na mocy nowelizacji dokonanej ustawą z dnia z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018.2245). Organ odwoławczy podkreślił, ze w poprzednio obowiązującym brzmieniu powołany przepis w pkt 2 wymagał jedynie, aby młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1. Natomiast nie przewidywał warunku, o którym mowa jest w pkt 3 art. 122 ust. 1 ustawy. Kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych pracowników, w przypadku zawarcia umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego przed 1 września 2019 r. - reguluje rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. 2017.1644); jeżeli chodzi o umowy później zawarte, kwestię tę reguluje rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r., (Dz. U. z 2019 r. poz. 391). Zgodnie § 10 ust. 4 ww. rozporządzenia instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

SKO wskazało, że w dniu 1 września 2016 r. skarżąca zawarła umowę o pracę z młodocianym pracownikiem, w celu przygotowania zawodowego w zawodzie fryzjer. Z umowy tej wynika, że nauka zawodu będzie trwała 36 miesięcy, przygotowanie zawodowe będzie się odbywało pod nadzorem skarżącej, która posiada odpowiednie kwalifikacje zawodowe oraz przygotowanie pedagogiczne.

W dniu 30 sierpnia 2019 r. pracownik po zdaniu egzaminu otrzymała dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zawodzie fryzjer. Następnie w dniu 17 września 2019 r. skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, w którym zaznaczono, iż wnioskodawca jest pracodawcą będącym rzemieślnikiem. Organ I instancji odmówił przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika ponieważ jego zdaniem na nie zostały spełnione przesłanki z art. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo Oświatowe w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2019 r., w szczególności młodociany pracownik zdał egzamin zawodowy a nie egzamin czeladniczy. Nadto skarżąca nie była zrzeszona w organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła, co wynika z art. 3 ust. 5 ustawy o rzemiośle.

W opinii Kolegium w sytuacji, w której proces przygotowania zawodowego młodocianego zakończył się egzaminem zdanym przed wejściem w życie nowelizacji, a zatem zmianą brzmienia art. 122 ust. 1 przedmiotowej ustawy (tak jak w niniejszej sprawie), to w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy ustawa w brzmieniu poprzednio obowiązującym. Jednak skarżącej nie przysługuje dofinansowanie do kosztów kształcenia młodocianego pracownika ponieważ nie spełniła przesłanki określonej w art. 3 ust. 5 ustawy rzemiośle. Zgodnie z powołanym przepisem rzemieślnicy zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle obowiązani są spełniać warunki określone odrębnymi przepisami oraz być członkami jednej z organizacji, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3. Natomiast według art. 3 ust. 6 tej ustawy przygotowanie zawodowe w rzemiośle realizowane jest na zasadach dualnego systemu kształcenia. Nadzór nad jego przebiegiem sprawuje izba rzemieślnicza lub z jej upoważnienia cech, którego członkiem jest rzemieślnik. Ponadto zgodnie z § 3a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. 2018.2010) o zawarciu z młodocianym umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, pracodawca zawiadamia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego, a w przypadku pracodawcy będącego rzemieślnikiem - również izbę rzemieślniczą właściwą ze względu na siedzibę rzemieślnika. Przez "izbę rzemieślniczą", należy przy tym rozumieć także cech, jeżeli sprawuje on nadzór nad przebiegiem przygotowania zawodowego w rzemiośle pracowników młodocianych na podstawie upoważnienia udzielonego przez izbę rzemieślniczą, zgodnie z przepisami ustawy o rzemiośle (§ 3b rozporządzenia). Zdaniem Kolegium dofinansowanie kosztów kształcenia przysługuje jedynie pracodawcom, którzy spełniają wszystkie warunki określone powołanym przepisem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, powielając argumenty uprzednio podniesione w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zdaniem Sądu skarga jest zasadna.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 122 ust. 1 ustawy Prawa oświatowego. Podkreślić jednak należy, że w dniu 1 września 2019 r. miała miejsce nowelizacja powołanej powyżej ustawy. Zgodnie z treścią art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego, w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1."

Zgodnie z aktualną treścią (po nowelizacji) art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego: pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał:

a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2018 r. poz. 1267),

b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - egzamin zawodowy;

3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1."

Organ I instancji odmówił przyznania skarżącej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika ze względu na dwie przesłanki. Po pierwsze zdaniem organu skarżąca nie spełnił przesłanek z art. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo Oświatowe w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2019 r. w postaci zdania przez A. M. egzaminu czeladniczego, ponieważ młodociany pracownik zdał egzamin zawodowy). Po drugie skarżąca nie spełniła wymogu zrzeszenia się w organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła, tj. art. 3 ust. 5 ustawy o rzemiośle.

Zdaniem Sądu powyższe stanowisko organu nie jest zasadne.

Niespornym jest, że cały cykl kształcenia młodocianego pracownika, odbył się według stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 września 2019 r. Umowa o pracę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego w zawodzie fryzjer została zawarta na 36 miesięcy, poczynając od dnia 1 września 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r. Egzamin końcowy potwierdzający kwalifikacje w zawodzie odbył się w dniu 30 sierpnia 2019 r., który młodociany pracownik ukończył z wynikiem pozytywnym.

Z dniem 1 września 2019 r. nastąpiła zmiana stanu prawnego, zgodnie z art. 1 pkt 55 nowelizacji Prawa oświatowego, a organy administracji publicznej podejmując zaskarżone decyzje, kierowały się treścią art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020.256, zwanej dalej "k.p.a."), zgodnie z którym: "organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa." Nie ulega również wątpliwości, że brak przepisów intertemporalnych w przepisach znowelizowanych, oznacza obowiązek stosowania przepisów nowego prawa. Jest to zabieg, który wpisuje się w postulat pewności prawa. Należy jednak podkreślić, że wszystkie czynności związane z kształceniem młodocianego pracownika rozpoczęły się oraz zakończyły się pod rządami prawa obowiązującego przed dniem 1 września 2019 r.

Na aprobatę zasługuje stanowisko Kolegium, które uznało, że w sytuacji, kiedy cały proces przygotowania zawodowego młodocianego pracownika, zakończył się egzaminem zdanym przed wejściem w życie nowelizacji, a zatem przed zmianą brzmienia art. 122 ust. 1 przedmiotowej ustawy, to do sprawy o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika zastosowanie powinna znaleźć ustawa w brzmieniu poprzednio obowiązującym. Nie jest bowiem możliwe, aby czynności dokonane w okresie od dnia 1 września 2016 do dnia 31 sierpnia 2019 r. zostały dostosowane do stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 września 2019 r.

Sprawiedliwość społeczna wymaga, aby skarżąca, która spełniła wymagania przewidziane w art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego pod rządami prawa sprzed dnia 1 września 2019 r., miała możliwość podejmowania starań według starego stanu prawnego i otrzymania zwrotu kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Sąd zdaje sobie sprawę z tego, że organy administracji publicznej zobowiązane są do działania na podstawie i w granicach prawa powszechnie obowiązującego w dniu podejmowania rozstrzygnięcia, co wynika z art. 6 k.p.a., jednakże, zasada sprawiedliwości społecznej wymaga, aby w sytuacji, w której wobec braku przepisów intertemporalnych, nowelizacja prawa zmienia sytuację adresata normy na mniej korzystną, stosować przepisy prawa, które są korzystniejsze dla niego (zob. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1691/12, wyrok NSA z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1996/11 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 284/19 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 558/20 publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zasada sprawiedliwości społecznej jest jedną z naczelnych zasad ustrojowych Rzeczypospolitej Polskiej. Jako zasada prawa, jest normą prawną, która nakazuje albo zakazuje zrealizowania określonej wartości (M. Kordela, Zasady prawa. Studium teoretycznoprawne, Poznań 2014, s. 102). Stosowanie zasad prawa może doprowadzić do ich kolizji, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Z jednej strony, obowiązująca zasada praworządności z art. 6 k.p.a. (wyrażona także w art. 7 Konstytucji RP), a z drugiej zasada sprawiedliwości społecznej z art. 2 Konstytucji RP. Argumentem przemawiającym za przyznaniem warunkowego pierwszeństwa zasadzie sprawiedliwości społecznej w tym przypadku jest ratio legis przepisu art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego, zgodnie z którym ustawodawca dąży do wynagradzania pracodawców, którzy podejmują się dodatkowo, oprócz prowadzenia własnej działalności gospodarczej, kształcenia młodocianych pracowników, a także orzecznictwo sądów administracyjnych wykreowane według stanu prawnego sprzed 1 września 2019 r., w świetle którego nie jest istotne, czy młodociany pracownik zda egzamin zgodnie z § 11 ust. 2 i 4 rozporządzenia jak i wówczas, gdy zda egzamin z pominięciem tego rozporządzenia, a wyłącznie na podstawie rozporządzeń Ministra Edukacji Narodowej (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 325/19 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 324/19 wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 284/19 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 558/20 publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

W stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 września 2019 r. sądy administracyjne rozstrzygając sprawy z zakresu dofinansowania kształcenia młodocianych pracowników, stosowały wykładnię rozszerzającą, w zakresie, w jakim ustawodawca nie sprecyzował w art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego wymogów, co do obowiązku zdawania konkretnego egzaminu przed podmiotem, o którym mowa w pkt 1 omawianego przepisu.

Odnosząc się natomiast do wymogu zrzeszenie się skarżącej w organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła, tj. art. 3 ust. 5 ustawy o rzemiośle, wskazać należy, że § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. 2018.200), stanowi, że przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić: pracodawca; osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy; osoba zatrudniona u pracodawcy - pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu.

W myśl art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. 2018.1267) rzemieślnicy zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle obowiązani są spełniać warunki określone odrębnymi przepisami oraz być członkami jednej z organizacji, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 tj. cechu lub izby rzemieślniczej. W konsekwencji, organy obydwu instancji uznały, że zrzeszenie w organizacjach samorządu gospodarczego rzemiosła, stanowi jeden z warunków przysługiwania rzemieślnikowi dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Zdaniem Sądu nietrafna jest wykładnia przepisów prawa materialnego, według której, do rozpoznania wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika przyjęto kryteria określone w art. 3 ust. 5 ustawy o rzemiośle w związku z art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego.

Obydwa powołane przepisy dotyczą bowiem różnych zakresów regulacji, a ponadto art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego, nie odwołuje się do kryteriów, jakie musi spełnić rzemieślnik zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle. Z tego unormowania, że rzemieślnicy zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle, są zobowiązani należeć do cechu lub izby rzemieślniczej, nie wynika, że jest to jeden z warunków przyznania im dofinansowania kosztów kształcenia pracowników młodocianych. Warunki przyznania dofinansowania zostały bowiem określone w art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego, a nie w ustawie o rzemiośle. Jednym z tych warunków jest posiadanie przez pracodawcę lub osobę prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy albo osobę zatrudnioną u pracodawcy, kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określonych w odrębnych przepisach (tj. - m.in. w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania oraz rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. 2017.1644). Kolejną przesłanką - wymienioną w art. 122 ust. 1 ustawy było do 31 sierpnia 2019 r. - ukończenie przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy i zdanie egzaminu, zgodnie z odrębnymi przepisami. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 878/07 oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 1015/07).

W przedmiotowej sprawie podstawę rozstrzygnięcie wniosku skarżącej o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika stanowiły przepisy określone w art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 września 2019 r. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie przyjęło, że podstawę rozpoznania wniosku skarżącej stanowiły kryteria określone w art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 września 2019 r. w związku z art. 3 ust. 5 ustawy o rzemiośle, co stanowiło naruszenie prawa materialnego.

Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyższe wskazania Sądu.

Powyższe naruszenie prawa materialnego, jako dotyczące podstaw rozstrzygnięcia, niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, a wobec tego stanowiło postawę uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.