Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2007582

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 4 marca 2016 r.
III SA/Kr 146/14

UZASADNIENIE

Sentencja

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat A. P. - K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi G. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2014 r. nr: (...), (...), (...), (...), (...), (...), w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie faktyczne

Ustanowiony dla strony adwokat (k. 148), którego Okręgowa Rada Adwokacką wyznaczyła w osobie mecenas A. P. - K. (k. 159) w skardze kasacyjnej sformułowała m.in. wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie opłaconej w części ani całości.

Z urzędu stwierdza się, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 19 lipca 2015 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 175) a Naczelny sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 listopada 2015 r. oddalił zażalenie na to postanowienie (k. 198). W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r. odrzucił skargę kasacyjną (k. 210)

Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:

Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zasady te precyzuje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). Rozporządzenie to weszło bowiem w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. (§ 23). Zamieszczony w tym rozporządzeniu przepis przejściowy przewiduje jednak, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji (§ 22).

Opierając się na założeniach logiki formalnej wynikającej z argumentacji a fortiori przyjąć równocześnie należy, że skoro w myśl § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801) do spraw wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy dotychczasowe, to tym bardziej do spraw wszczętych i zakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Wskazują na to bowiem wyniki wnioskowania a maiore ad minus.

Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w § 20 dotychczasowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku można przyjąć, że adwokat złożyła takie oświadczenie.

Nie oznacza to jednak automatycznie, że zachodzą podstawy do przyznania wyznaczonej adwokat jakiegokolwiek wynagrodzenia.

Podnieść bowiem należy, że przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia przewiduje możliwość przyznania adwokatowi wynagrodzenia za "sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej". W realiach niniejszej sprawy wyznaczona adwokat skargę kasacyjną co prawda sporządziła ale jej nie wniosła. Przez "wniesienie" skargi kasacyjnej należy bowiem rozumieć skuteczne nadanie jej biegu a nie złożenie pisma procesowego w sądzie. Skoro zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 19 lipca 2015 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 175) a Naczelny sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 listopada 2015 r. oddalił zażalenie na to postanowienie (k. 198) i w konsekwencji takiego stanu rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r. odrzucił skargę kasacyjną (k. 210), to trudno w takich warunkach wywodzić, aby sporządzona skarga kasacyjna została przez adwokat "wniesiona". Wniesienie skargi kasacyjnej wiązałoby się bowiem, z wywołaniem skutku procesowego polegającego na zainicjowaniu kontroli instancyjnej wyroku wydanego przez Sąd I instancji.

Nadto trzeba pamiętać, że w sytuacji gdy pomoc adwokata dawała stronie jedynie złudzenie skuteczności postępowania, to trudno wywodzić, że wyznaczony adwokat faktycznie udzielił stronie pomocy prawnej. Ponieważ zaś przyznawanie wynagrodzenie obciąża Skarb Państwa, więc sąd dysponując środkami publicznymi odpowiada za "zasadność i legalność ich wydatkowania". (por. B. Dauter w: S. Babiarz i inni, "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", Wyd. LexisNexis 2007, s. 317). Orzekający podziela przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt. II FZ 143/10 że art. 250 p.p.s.a. nie nakłada obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika a pomoc prawna świadczona w sposób sprzeczny z zasadami profesjonalizmu nie stanowi podstawy do przyznania wynagrodzenia.

Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.