Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1748967

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 15 czerwca 2015 r.
III SA/Kr 1405/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ś. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego postanawia: ustanowić dla skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 23 września 2014 r. (data prezentaty Sądu) wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek skarżącego K. Ś. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z czworgiem dzieci, nie dysponuje żadnym majątkiem, a na jego dochód składa się zasiłek stały w kwocie 529 zł i zasiłek okresowy w kwocie 140-200 zł.

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1405/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył w pkt 1 postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych, a w pkt 2 oddalił wniosek o ustanowienie adwokata. Uzasadniając umorzenie postępowania w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych Sąd wskazał, że wniosek w tym zakresie jest bezprzedmiotowy, gdyż skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Odnośnie natomiast odmowy ustanowienia dla skarżącego adwokata Sąd stwierdził, że z uwagi na przedmiot skargi, tj. uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego, udział adwokata w sprawie jest niecelowy, a skarżący jest w stanie działać samodzielnie w tego rodzaju sprawie. Poza tym Sąd podniósł, że skarżący nadużywa prawa do sądu inicjując szereg postępowań sądowych nie w celu ochrony swoich praw, ale dla samego inicjowania tych postępowań.

Po rozpoznaniu zażalenia K. Ś., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt I OZ 433/15 uchylił pkt 2 postanowienia WSA w Krakowie i w tym zakresie przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Natomiast w pozostałym zakresie NSA zażalenie oddalił. W ocenie NSA, WSA w Krakowie słusznie uznał za bezzasadny wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. Odnosząc się zaś do wniosku o przyznanie prawa pomocy z zakresie ustanowienia pełnomocnika Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że oparcie przez WSA w Krakowie swojego rozstrzygnięcia w ww. części jedynie na twierdzeniu o braku konieczności ustanowienia na rzecz skarżącego pełnomocnika z uwagi na mało skomplikowaną materię sprawy, czy też zarzucanie wnioskodawcy inicjowania wielu spraw, było nieprawidłowe albowiem nie odnajduje uzasadnienia w przepisach prawa.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Z uwagi na to, że postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na pkt 1 postanowienia WSA w Krakowie z dnia 2 lutego 2015 r. o umorzeniu postępowania w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych, przedmiotem niniejszych rozważań Sądu jest wyłącznie wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata.

W sprawach prowadzonych przed sądami administracyjnymi podstawy przyznania prawa pomocy określa ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), a w szczególności:

"Art. 245. § 1. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

§ 2. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

§ 3. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego."

"Art. 246. § 1. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:

1)

w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;

2)

w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny."

Instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem stronom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym oraz kosztów pomocy prawnej udzielonej im przez profesjonalnego pełnomocnika. Zasadą jest bowiem, iż strona powinna partycypować w kosztach postępowania, w szczególności jeśli posiada stały miesięczny dochód. Strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o przyznanie prawa pomocy uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest kryterium majątkowe. Sąd nie kieruje się w tym zakresie zasadami słuszności, lecz bada stan majątkowy wnioskodawcy.

W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata jest zasadny. Sytuacja materialna i rodzinna skarżącego jest Sądowi znana z urzędu, gdyż skarżący wielokrotnie składał wnioski o przyznanie prawa pomocy w licznych swoich sprawach toczących się przed Sądem. W związku z powyższym nie było potrzeby wzywania skarżącego o nadesłanie dodatkowych dokumentów obrazujących jego sytuację materialną, gdyż spowodowałoby to tylko niepotrzebne przedłużenie postępowania. Należy zatem wskazać, że w sprawie III SA/Kr 1429/14 skarżący, odpowiadając na wezwanie Sądu o nadesłanie dodatkowych dokumentów, nadesłał pismo z dnia 23 lutego 2015 r., do którego dołączył kserokopie decyzji Prezydenta Miasta o odmowie przyznania mu świadczenia w formie zasiłku celowego na grudzień 2014 r. na zapłacenie czynszu zaległego i bieżącego, wezwania do zapłaty od spółki (...) Energia, jak również pismo informujące K. Ś. o uwzględnieniu jego prośby o rozłożenie zaległych płatności za energie elektryczną na raty, wyliczenie opat za bezumowne korzystanie z lokalu oraz zadłużenia z tego tytułu, fakturę za leki. Z dokumentów tych wynika, że źródłem dochodu wnioskodawcy są jedynie świadczenia z pomocy społecznej. Nie pobiera żadnych świadczeń rentowych. Objęty jest pomocą Ośrodka Pomocy Społecznej. Posiada zadłużenie z tytułu nieregulowanych opłat czynszowych. Opłata za bezumowne korzystanie z lokalu przy ul. C wynosi 551,36 zł. Z wyciągu konta Zarządu Budynków Komunalnych wynika, że na dzień 31 grudnia 2014 r. skarżący posiadał zadłużenie czynszowe w kwocie 22.008,01 zł. Ponadto skarżący załączył wezwania do zapłaty z (...) Energia łącznie na kwoty 300,57 zł i 47,39 zł oraz fakturę za leki na kwotę 80,90 zł. W ocenie Sądu, z całokształtu materiału dowodowego wynika zatem, że poniesienie przez K. Ś. kosztów pomocy prawnej w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może odbyć się z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla niego samego i dla jego zobowiązań. Utrzymuje się on bowiem jedynie ze środków pomocy społecznej, które wystarczają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Skala zobowiązań finansowych skarżącego w sposób znacznie odbiegający od uzyskiwanego dochodu powoduje, że znajduje się on w ciągłym zadłużeniu. Oświadczenia skarżącego o sytuacji bytowej i materialnej zawarte w formularzu PPF potwierdzają pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej i Zarządu Budynków Komunalnych, które nie budzą wątpliwości, co do zawartych w nich stwierdzeń. Wynika z nich, że skarżący jest osobą ubogą, borykającą się głównie z problemem mieszkaniowym i koniecznością opłacenia zajmowanego lokalu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ustanowił dla skarżącego adwokata, o czym orzekł na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 260 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.