Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2227328

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 9 stycznia 2017 r.
III SA/Gl 817/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.).

Sędziowie WSA: Małgorzata Jużków, Agata Ćwik-Bury.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie żądania złożenia zabezpieczenia w sprawie celnej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w R. z (...) r. nr (...) wzywające J.T. (T.) do złożenia zabezpieczenia w kwocie (...) zł.

W podstawie prawnej organ przywołał art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. - dalej jako O.p.), art. 23 ust. 2, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2015 r. poz. 858 z późn. zm.), art. 4 pkt 5, art. 6 ust. 3, art. 243 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r., str. 1 z późn. zm. - Dz.U.UE Polskie wydanie specjalne, roz.2, t.4, str. 307 z późn. zm.), art. 248 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. z późn. zm. str. 1; Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 6 z późn. zm.), art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 752 z późn. zm.), art. 33 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.). Natomiast w uzasadnieniu wskazał następujący stan faktyczny sprawy.

Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) Naczelnik Urzędu Celnego w R. wezwał J.T. do złożenia zabezpieczenia w wysokości (...) zł w celu zwolnienia z procedury celnej samochodu osobowego objętego zgłoszeniem celnym (...) z dnia (...) r.

W uzasadnieniu powyższego wskazał, że (...) r. J.T. reprezentowany przez agencję celną "A", ul. (...) w G., zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu w ramach mienia przesiedlenia sprowadzony z USA samochód osobowy marki AUDI o nr nadwozia (...), rok produkcji 2014, z silnikiem o pojemności skokowej 2967 cm3. Samochód ten strona przyporządkowała do kodu CN 99050000 (kod Taric 9905000000) Wspólnej Taryfy Celnej (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1754 z 6 października 2015 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej - Dz.Urz.UE z 2015 r. seria L nr 285), który stosowany jest w przypadku mienia osobistego przywożonego przez osoby fizyczne przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej i z tego tytułu zadeklarował zwolnienie z należności celnych i podatkowych. W tym samym dniu zgłoszenie zostało przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej określany jako WKC) i zarejestrowane w ewidencji zgłoszeń celnych pod numerem (...). Po zarejestrowaniu zgłoszenia przeprowadzono jego weryfikację polegającą na jego kontroli wraz z dołączonymi do niego dokumentami.

Pismem z (...) r. nr (...) Naczelnik Urzędu Celnego w R. wezwał stronę do przedłożenia organowi celnemu dokumentów i informacji potwierdzających spełnienie przesłanek do zastosowania zwolnienia z należności przywozowych mienia przesiedlenia, w szczególności:

1.

potwierdzających, że zgłoszone towary to mienie osobiste w rozumieniu art. 2 ust. 1c i art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. UE.WE. L 324 z 10.12.2009);

2.

potwierdzających pobyt na terenie USA nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy, ze wskazaniem daty rozpoczęcia i zakończenia pobytu w USA (art. 5 ww. rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009);

3.

potwierdzających faktyczne przeniesienie swojego miejsca zamieszkania z kraju trzeciego na obszar celny Wspólnoty.

W odpowiedzi J.T. złożył oświadczenie, iż samochód osobowy marki AUDI o nr nadwozia (...) przekroczył granicę Polski w dniu (...) r. Dodatkowo przedłożył rachunek za wodę za okres od (...) r. do (...) r. oraz rachunek za energię elektryczną za okres od (...) r. do (...) r. wystawione na J.T., (...), (...), a także FLORIDA VEHICLE REGISTRATION dotyczący ww. samochodu i certificate of title nr (...) dotyczący ww. pojazdu. Natomiast do pisma z dnia (...) r. dołączono zaświadczenie o zameldowaniu (...) r. na pobyt stały przy ul. (...) w Z.

Mając na uwadze powyższe organ celny pierwszej instancji stwierdził, że załączone do zgłoszenia celnego dokumenty nie potwierdzały spełnienia przesłanek do zastosowania zwolnienia z należności celnych przywozowych dla towaru przywożonego w ramach mienia przesiedlenia wynikających z przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U.UE.L z 2009 r. nr 324 s.23 z późn. zm.). Mimo wezwania strona nie przedłożyła dokumentów potwierdzających nieprzerwane zamieszkiwanie poza obszarem celnym Wspólnoty przez okres co najmniej 12 miesięcy oraz faktyczne przeniesienie swojego miejsca zamieszkania z kraju trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Ponieważ przeprowadzona weryfikacja zgłoszenia wskazywała, że kwota należności celnych przywozowych może zostać ustalona w kwocie wyżej niż w zgłoszeniu celnym, organ pierwszej instancji wezwał J.T. (T.) do złożenia zabezpieczenia w kwocie (...) zł, czyli różnicy między kwotą wynikającą z danych zawartych w zgłoszeniu a ostateczną kwotą należną za towary.

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem pełnomocnik strony wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Celnej w K. Domagając się jego uchylenia zarzucił mu:

- obrazę prawa, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 189 rozporządzenia Rady (EWG) 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC) w zw. z art. 248 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady w zw. z art. 61 ust. 3 ustawy Prawo celne poprzez błędne wezwanie skarżącego do złożenia zabezpieczenia w wysokości (...) zł w formie postanowienia, podczas gdy żądanie złożenia zabezpieczenia powinno mieć formę decyzji administracyjnej;

- obrazę prawa materialnego, mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 3 rozporządzenia Rady WE nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. poprzez błędne uznanie, iż brak jest podstaw do zastosowania zwolnienia towaru z należności celnych w ramach przesiedlenia mienia, podczas gdy skarżący wykazał istnienie przesłanek uprawniających do zwolnienia od należności celnych;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że strona skarżąca nie wykazała w dostateczny sposób zamieszkiwania nieprzerwanie poza obszarem celnym Wspólnoty przez co najmniej 12 miesięcy oraz przeniesienia swojego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, podczas gdy skarżący przedłożył na tę okoliczność rachunki oraz zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt stały w Z.

Dodatkowo wraz z pismem z dnia (...) r. pełnomocnik strony przedłożył fotokopie aktu notarialnego z dnia (...) r. dotyczącego przedwstępnej umowy sprzedaży działki oraz rachunków za lata 2013-2014 na okoliczność ustalenia, iż skarżący nieprzerwanie zamieszkiwał poza obszarem celnym Wspólnoty przez okres co najmniej 12 miesięcy oraz okoliczność przeniesienia swojego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty.

Dyrektor Izby Celnej w K. nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia utrzymał je w mocy (vide: postanowienie z dnia (...) r. nr (...)).

W uzasadnieniu przywołał art. 248 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (dalej: RWKC), zgodnie z którym udzielenie zwolnienia stanowi podstawę zaksięgowania należności celnych przywozowych ustalonych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu. Jeżeli jednak organy celne uznają, że kontrole, które przeprowadziły, mogą doprowadzić do ustalenia kwoty należności celnych przywozowych wyższej od kwoty ustalonej na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu, żądają złożenia zabezpieczenia wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotą wynikającą z danych zawartych w zgłoszeniu a ostateczną kwotą należną za towary. Zgłaszający zamiast złożenia zabezpieczenia może jednak zażądać natychmiastowego zaksięgowania kwoty należności, której mogą w ostateczności podlegać towary.

Dalej szczegółowo wyjaśnił, iż "forma procesowa" rozstrzygnięcia "odwoławczego" z uwagi na brak regulacji unijnej oraz autonomię proceduralną państw członkowskich wynika z prawa krajowego, to jest art. 23 ust. 2 ustawy Prawo celne, który w przypadku wskazanym w art. 248 ust. 1 RWKC, przewiduje wydanie postanowienia. Tym samym zarzut pełnomocnika strony jakoby w rozpoznawanej sprawie organ błędnie wezwał stronę do złożenia zabezpieczenia w formie postanowienia zamiast decyzji wydanej w trybie art. 61 ust. 3 Prawa celnego Dyrektor Izby Celnej uznał za bezpodstawny. Wyjaśnił, że przywołany przez pełnomocnika wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 754/07 wskazujący, iż żądanie złożenia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 248 ust. 1 RWKC powinno mieć formę decyzji administracyjnej, został wydany w odmiennym stanie prawnym, kiedy art. 23 Prawa celnego nie określał formy wezwania w sprawie złożenia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 248 ust. 1 RWKC. Zmiana treści tego przepisu na obecnie obowiązujący została dokonana w oparciu o art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2008 r. Nr 215, poz. 1355) i weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

Mając na uwadze powyższe, w tym zebrane w rozpoznawanej sprawie dokumenty źródłowe Dyrektor Izby Celnej w K. podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, z którego wynikało, że przeprowadzona kontrola w ramach weryfikacji zgłoszenia celnego rzeczywiście mogła doprowadzić do ustalenia kwoty należności celnych przywozowych wyższej od kwoty ustalonej w zgłoszeniu celnym. Zgodnie bowiem z przywołaną wyżej treścią art. 248 ust. 1 RWKC, jeżeli organy celne uważają, że kontrole, które przeprowadziły, mogą doprowadzić do ustalenia kwoty należności celnych przywozowych wyższej od zadeklarowanej w zgłoszeniu, żądają złożenia zabezpieczenia wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotą wynikającą z danych zawartych w zgłoszeniu a ostateczną kwotą należną za towary. Ponieważ strona zadeklarowała zwolnienie z należności przywozowych w ramach tzw. mienia przesiedlenia organ odwoławczy przywołał warunki pozwalające na zwolnienie z należności celnych przywozowych mienia osobistego przywożonego na obszar celny UE przez osoby fizyczne przesiedlające się z państw trzecich. Te zostały określone w art. 3-11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U.UE.L z 2009 r. nr 324, s.23 z późn. zm.). I tak zgodnie z art. 3 wskazanego rozporządzenia, z zastrzeżeniem art. 4-11 zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Mienie osobiste, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c ww. rozporządzenia oznacza każde mienie przeznaczone na własny użytek osób zainteresowanych lub do zaspokojenia potrzeb ich gospodarstw domowych. Natomiast zwolnienie z należności celnych przywozowych jest ograniczone do mienia osobistego, które:

a)

z wyjątkiem szczególnie uzasadnionych okoliczności, pozostawało w posiadaniu oraz, w przypadku towarów nieprzeznaczonych do konsumpcji, było używane przez osobę zainteresowaną w jej poprzednim miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której osoba zainteresowana przestała zamieszkiwać w państwie trzecim, który opuściła;

b)

jest przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania. Zwolnienie może zostać udzielone tylko osobom, których miejsce zamieszkania znajdowało się poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy (art. 4 i art. 5 ust. 1 rozporządzenia).

Dalej Dyrektor Izby Celnej zauważył, że kwestia ostatecznej oceny, czy zgłoszony przez stronę pojazd samochodowy spełniał przesłanki do zwolnienia z należności przywozowych jest przedmiotem odrębnego postępowania wymiarowego, które nie zostało jeszcze zakończone. Tymczasem organ pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie wzywające do złożenia zabezpieczenia kierował się treścią art. 248 ust. 1 RWKC, który nakazuje żądanie takiego zabezpieczenia w sytuacji, gdy przeprowadzona kontrola może doprowadzić do ustalenia kwoty należności przywozowych wyższych aniżeli zadeklarowane w zgłoszeniu celnym. Powyższy przepis uprawnia organy celne do żądania złożenia zabezpieczenia, w każdej sytuacji gdy organy te uważają, że przeprowadzone kontrole mogą (nie muszą) doprowadzić do ustalenia kwoty należności przywozowych wyższych aniżeli zadeklarowane w zgłoszeniu. Aby zatem możliwe było zwolnienie importowanego towaru do wnioskowanej procedury organ wezwał do złożenia stosownego zabezpieczenia. Zgłaszający zamiast złożenia zabezpieczenia miał prawo zażądać natychmiastowego zaksięgowania kwoty należności, której mogą w ostateczności podlegać towary (art. 248 RWKC), ale z prawa tego w rozpoznawanej sprawie nie skorzystano.

W odniesieniu natomiast do zarzutu jakoby strona wykazała w dostateczny sposób fakt zamieszkiwania nieprzerwanie poza obszarem celnym Wspólnoty przez co najmniej 12 miesięcy oraz przeniesienie swojego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, gdyż przedłożyła stosowne rachunki oraz zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt stały w Z. Organ odwoławczy wyjaśnił, że załączone do zgłoszenia celnego rachunki za wodę oraz energię elektryczną dotyczą pojedynczych miesięcy roku 2015. Mianowicie rachunek za wodę dotyczy okresu od (...) r. do (...) r., natomiast rachunek za energię elektryczną obejmuje okres od (...) r. do (...) r. Powyższe w jego ocenie nie potwierdzają 12-miesięcznego pobytu J.T. na terenie USA. Podobnie za wątpliwe organ uznał przeniesie ośrodka życiowego strony na terytorium Polski, skoro fakt zameldowania w Polsce na pobyt stały miał miejsce (...) r. (a więc prawie od daty urodzin: (...) r.). Nie potwierdzała tego również fotokopia przedwstępnej umowy sprzedaży działki z dnia (...) r. położonej w Z. przy ul. (...).

Końcowo Dyrektor Izby Celnej zauważył, że organ pierwszej instancji prowadzi odrębne postępowanie celno-podatkowe wszczęte na podstawie art. 23 ust. 4 Prawa celnego w sprawie dopuszczenia do obrotu samochodu osobowego AUDI rocznik 2014, w którym podejmowane są wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Postępowanie to zostanie zakończone wydaniem decyzji administracyjnej, w której ocenie podlegać będzie przede wszystkim spełnienie warunków pozwalających na zwolnienie z należności celnych przywozowych mienia osobistego przywożonego na obszar celny UE przez osoby fizyczne przesiedlające się z państw trzecich, o których mowa w art. 3-11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik skarżącego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia zarzucił mu:

- obrazę prawa mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 216 Ordynacji podatkowej, art. 23 ust. 2 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne w zw. z art. 248 ust. 1 rozporządzenia komisji (EWG) nr 2452/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Kodeks celny, art. 33 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym poprzez błędne wezwanie skarżącego do złożenia zabezpieczenia w wysokości (...) zł, podczas gdy brak jest podstaw do uznania, iż zgłoszony samochód nie spełnia przesłanek do zwolnienia z należności celnych mienia osobistego przewożonego przez osoby fizyczne z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty;

- obrazę prawa materialnego mającego wpływ na treść orzeczenia, a to art. 3 rozporządzenia Rady WE nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. poprzez błędne uznanie, iż brak jest podstaw do zastosowania zwolnienia towaru z należności celnych w ramach przesiedlenia mienia, podczas gdy skarżący wykazał istnienie przesłanek uprawniających do zwolnienia od należności celnych;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż strona skarżąca nie wykazała w dostateczny sposób zamieszkiwania nieprzerwanie poza obszarem celnym Wspólnoty przez okres co najmniej 12 miesięcy oraz przeniesienia swojego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, podczas gdy skarżący przedłożył na tę okoliczność rachunki oraz zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt stały w Z., a także dalsze dokumenty potwierdzające przesłanki niezbędne do zastosowania zwolnienia.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. domagał się jej oddalenia, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Podstawowy przepis, którego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony kwestionuje to art. 248 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) z dnia 2 lipca 1993 r. nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L 1993.253.1 z późn. zm. - dalej RWKC). Zgodnie z jego treścią organy celne, które uważają, że kontrole, które przeprowadziły mogą doprowadzić do ustalenia kwoty należności celnych przywozowych wyższych od kwoty ustalonej na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu żądają ponadto złożenia zabezpieczenia wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotą wynikającą z danych zawartych w zgłoszeniu a ostateczną kwotą należną za towary. Zabezpieczenie to w określonej przez organ wysokości jest prawnie skutecznym sposobem wywiązania się przez podmiot dokonujący zgłoszenia celnego ze swoich obowiązków publicznoprawnych w zakresie uregulowania długu celnego, a także należności podatkowych. Ponieważ skarżący (...) r. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu w ramach mienia przesiedlenia sprowadzony z USA samochód osobowy AUDI o nr nadwozia (...) rok produkcji 2014 z silnikiem o pojemności skokowej 2967 cm3, który przyporządkował do kodu CN 99050000 Wspólnej Taryfy Celnej, który stosowany jest w przypadku mienia osobistego przywożonego przez osoby fizyczne przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny UE i z tego tytułu zadeklarował zwolnienie z należności celnych i podatkowych, właściwie zdaniem Sądu postąpiły organy celne obu instancji uznając, iż przy weryfikacji zgłoszenia należy kierować się treścią art. 68 lit. a WKC i przeprowadzić kontrolę załączonych do niego dokumentów. Ponieważ ich analiza wskazywała na istnienie ryzyka ustalenia kwoty należności celnych przywozowych wyższych od kwoty ustalonej na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu prawidłowo zażądały złożenia zabezpieczenia w kwocie (...) zł, przyjmując do jego wyliczenia wartość celną podaną w zgłoszeniu celnym wynoszącą (...) USD. Wprawdzie skarżący kwestionuje powyższe, albowiem w jego ocenie zgłoszony samochód spełnia przesłanki do zwolnienia z należności celnych jako mienie osobiste przewożone przez osoby fizyczne z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Niemniej jednak należy zauważyć, że warunki pozwalające na zwolnienie z należności celnych przywozowych mienia osobistego przywożonego na obszar celny UE przez osoby fizyczne przesiedlające się z państw trzecich zostały szczegółowo wymienione w art. 3-11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U.UE.L z 10 grudnia 2009 r., nr 324, s. 23). Zgodnie z ich treścią aby mienie osobiste mogło zostać zwolnione z należności celnych przywozowych w ramach mienia przesiedlenia osoby fizycznej muszą być spełnione łącznie następujące warunki:

1.

podmiotowe, czyli dotyczące osoby korzystającej ze zwolnienia, która musi;

a)

być osobą fizyczną,

b)

mieć miejsce zamieszkania:

- poza obszarem celnym Wspólnoty,

- w sposób nieprzerwany,

- przez okres co najmniej 12 miesięcy, Chyba, że organy celne zezwolą na odstępstwo, pod warunkiem, że wyraźną intencją osoby zainteresowanej będzie stałe zamieszkiwanie poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy,

c)

przenieść swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty,

2.

przedmiotowe, czyli dotyczące przywożonego mienia, które to mienie:

a)

musi mieć charakter osobisty,

b)

musi być przez osobę zainteresowaną:

- posiadane lub użytkowane,

- w poprzednim miejscu zamieszkania,

- przez okres co najmniej 6 miesięcy liczony przed datą opuszczenia kraju trzeciego na stałe,

c)

musi być przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania,

d)

musi być wprowadzone do swobodnego obrotu w ciągu 12 miesięcy licząc od daty ustalenia przez osobę zainteresowaną miejsca zamieszkania na obszarze Wspólnoty, z tym, ze może to nastąpić przed ustaleniem swojego miejsca zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty, ale pod warunkiem, że osoba zainteresowana podejmie faktyczne kroki w celu ustalenia miejsca zamieszkania w okresie 6 miesięcy, a działaniom takim towarzyszy zabezpieczenie, którego forma i wysokość określana jest przez właściwy organ celny,

e)

nie może być w ciągu 12 miesięcy licząc od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu oddawane w zastaw, wynajmowane lub zbywane, odpłatnie lub nieodpłatnie, bez uprzedniego poinformowania o tym właściwego organu celnego.

Powyższe jak wynika z akt sprawy nie były przedmiotem oceny w ramach niniejszej sprawy. Ta bowiem dotyczy żądania złożenia zabezpieczenia wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotą wynikającą z danych zawartych w zgłoszeniu a ostateczną kwotą należną za zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu w ramach mienia przesiedlenia sprowadzony z USA samochód osobowy marki AUDI. W tej sytuacji podnoszone w skardze zarzuty jakoby organ naruszył art. 3 rozporządzenia Rady WE nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. poprzez błędne uznanie, iż brak jest podstaw do zastosowania zwolnienia wyżej wymienionego towaru z należności celnych w ramach przesiedlenia mienia, nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie tylko dlatego, iż zgłaszający mógł zażądać natychmiastowego zaksięgowania kwoty należności, której mogą w ostateczności podlegać towary (art. 248 RWKC) lecz z prawa tego nie skorzystał, ale dlatego, iż warunki pozwalające na zwolnienie z należności celnych przywozowych mienia osobistego przywożonego na obszar celny UE przez osoby fizyczne przesiedlające się z państw trzecich są przedmiotem analizy w ramach odrębnego postępowania, które jak wskazano w odpowiedzi na skargę jest jeszcze w toku (vide: powiadomienie Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia (...) r. nr (...)). Dotyczy ono dopuszczenia do obrotu samochodu osobowego AUDI o nr nadwozia (...), rok produkcji 2014 z silnikiem o pojemności skokowej 2967 m3 zgłoszonego wg (...) z dnia (...) r. W ramach tego postępowania zakończonego decyzją administracyjną ocenie podlegać będzie, czy J.T. spełnił warunki, o których mowa w art. 3-11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, celem uzyskania zwolnienia z należności celnych, w szczególności czy miał miejsce zamieszkania w państwie trzecim przez określony czas, a po drugie, czy przeniósł miejsce zamieszkania na teren celny Wspólnoty. Dlatego też kolejne zarzuty skargi jakoby w rozpoznawanej sprawie organ błędnie przyjął, iż strona skarżąca nie wykazała w dostateczny sposób zamieszkiwania nieprzerwanie poza obszarem celnym Wspólnoty przez okres co najmniej 12 miesięcy oraz przeniesienia swojego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, podczas gdy skarżący przedłożył na tę okoliczność rachunki i zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt stały w Z., jako przedwczesne, nie zasługiwały na uwzględnienie.

Wobec powyższego złożoną skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.