Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 6 października 2008 r.
III SA/Gl 758/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo.

Sędziowie WSA: Gabriela Jyż (spr.), Asesor Barbara Brandys-Kmiecik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie ruchu zakładu górniczego

1.

uchyla zaskarżoną decyzję,

2.

stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku,

3.

zasądza od Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę (...) zł (słownie: (...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) r., nr (...), Prezes Wyższego Urzędu Górniczego (dalej Prezes WUG) w K., po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako Kopalnia), od decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego (OUG) w K. z dnia (...) r. (bez numeru), uchylił w części tę decyzję, tj. punkt 1 tej decyzji w brzmieniu: "Do obsługi urządzeń krusząco - sortujących kierować wyłącznie pracowników posiadających wymagane przepisami uprawnienia" i orzekł o nadaniu punktowi 1 tej decyzji następującego brzmienia: "Usunąć nieprawidłowość w ruchu zakładu górniczego polegającą na powierzaniu obsługi maszyn i urządzeń węzła do produkcji grysów, Panu E.S. nie posiadającemu świadectwa i wpisu do książeczki operatora w zakresie obsługi maszyn do produkcji, sortowania i uszlachetniania kruszyw". W pozostałej części utrzymał w mocy przedmiotową decyzję organu I instancji.

W podstawach prawnych decyzji Prezesa WUG-u powołano art. 113 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.; dalej powoływana jako u. p. g.), art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z e zm.; dalej powoływana jako k.p.a.).

W uzasadnieniu tej decyzji Prezes WUG-u przedstawił stan sprawy. W dniu (...) w r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. Zakładzie Górniczym (...) "B" została przez OUG w K. przeprowadzona inspekcja (akta adm. s. 1-9 protokół). W wyniku ustaleń dokonanych w trakcie inspekcji organ górniczy I instancji wydał decyzję z dnia (...) r. (bez numeru), w której nakazał:

1.

"Do obsługi urządzeń krusząco - sortujących kierować wyłącznie pracowników posiadających wymagane przepisami uprawnienia.

2. Przenośnik nad przejściem do urządzeń sterowniczych przesiewacza (...) wyposażyć w zabezpieczenia przed spadającym urobkiem.

3. Przenośniki taśmowe (...) nr 50 wyposażyć w osłony bębnów napinających Termin pkt 1-3: od zaraz"

W podstawach prawnych decyzji organ I instancji powołał art. 113 ust. 1 pkt 1 u.p.g. i art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu Dyrektor OUG, iż nieprawidłowości wskazane w decyzji stanowią naruszenie § 14, § 115 ust. 1 pkt 5, § 117 oraz § 88 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny podstawowe (Dz. U. Nr 96, poz. 858 ze zm.; dalej powoływane jako rozporz. z 17 czerwca 2002 r.), w nawiązaniu do treści § 23 w zw. z zał. nr 1 grupa II poz. 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2001 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas eksploatacji maszyn i innych urządzeń technicznych do robót ziemnych, budowlanych i drogowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1263).

Od decyzji tej odwołanie do organu odwoławczego - Prezesa WUG - wniosła Kopalnia, nie zgadzając się z pkt 1 decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu podniosła, iż nieprawdziwy jest zarzut zawarty w uzasadnieniu decyji o skierowaniu do obsługi urządzeń krusząco-sortujących pracownika nie posiadającego kwalifikacji i wymaganych przepisami uprawnień. Pracownik - E.S. posiadał uprawnienia potwierdzone zaświadczeniem kwalifikacyjnym nr (...) wydanym w dniu (...) r. Uprawnienia te pracownik uzyskał przed wejściem w życie rozporz. z 17 czerwca 2002 r., a zatem pozostają one w mocy. Ponadto, zdaniem Kopalni, stosowanie przez OUG w przedmiotowej sprawie przepisów rozporz. z 20 września 2001 r. jest bezpodstawne, ponieważ to rozporządzenie dotyczy wyłącznie maszyn stosowanych w drogownictwie, a nie maszyn stacjonarnych o zastosowaniu wyłącznie technologicznym używanych w cyklu produkcji kruszyw w wyrobiskach górniczych. (Cyt): "...obsługiwany przez (...) pracownika węzeł produkcji grysów usytuowany jest w wyrobisku kopalni i składa się z zestawionych maszyn i urządzeń (kruszarka, przesiewacze, przenośniki) nie związane na trwale z gruntem (przestawnych) i nie przejezdnych, a zatem nie występują tam maszyny zaliczane do grupy II rozporz. z 20 września 2001 r., czyli maszyny do robót drogowych.

Po rozparzeniu tego odwołania Prezes WUG wydał wskazaną na wstępie decyzję. W jej uzasadnieniu stwierdził, że ponieważ nakaz zamieszczony w punkcie pierwszym decyzji Dyrektora OUG w K. był uzasadniony tylko w odniesieniu do E.S., organ odwoławczy wydał w tym zakresie decyzje reformującą. Wymagania kwalifikacyjne do obsługi maszyn do produkcji, sortowania i uszlachetniania kruszyw określone zostały w rozporz. z 20 września 2001 r., które w § 23 w zw. z załącznikiem nr 1 Grupa II "Maszyny do robót drogowych" 1p.10 "Maszyny do produkcji, sortowania i uszlachetniania kruszyw" stanowi, że maszyny robocze nogą być obsługiwane wyłącznie przez osoby, które ukończyły szkolenie i uzyskały pozytywny wynik sprawdzianu przeprowadzonego przez komisję powołaną przez "C" w W. W § 26 tego rozporządzenia stwierdza się, iż osoba, która uzyskała pozytywny wynik sprawdzianu, o którym mowa w § 23, otrzymuje świadectwo oraz uzyskuje wpis do książeczki operatora. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z protokołem z inspekcji, pracownik skierowany do obsługi węzła produkcji grysów - E.S. - legitymował się zaświadczeniem nr (...) Kierownika Ruchu Zakładu Górniczego wydanym w oparciu o orzeczenie Komisji Kwalifikacyjnej stwierdzającej posiadanie przez pracownika kwalifikacji w zawodzie obsługa przesiewaczy, przenośników i kruszarek. Nie posiadał natomiast świadectwa oraz wpisu do książeczki operatora.

Wskazana wyżej decyzja Prezesa WUG-u stała się przedmiotem skargi wniesionej przez "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze wniesiono o: 1) uchylenie tej decyzji w całości jako naruszającej art. 6, art. 8, art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a., art. 237 15 § 2 Kodeksu pracy w zw. z § 27 rozporz. z 20 września 2001 r., 2) zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając skargę strona skarżąca podniosła, iż organy i i II instancji wydając przedmiotową decyzję nie zauważyły § 27 rozporz. z 20 września 2001 r., który stanowi: "Potwierdzenia odbycia szkoleń, stwierdzające uprawnienia uzyskane na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują moc". Zaskarżona decyzja jest sprzeczna z tym przepisem. Organ odwoławczy, w ocenie strony skarżącej, w istocie nie rozpatrzył istoty zarzutów naruszenia prawa materialnego, zawartego w odwołaniu. Organ ten w uzasadnieniu decyzji powtórzył wykładnię przepisów i argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, natomiast nie zwrócił uwagi, że istotą zarzutów zawartych w odwołaniu było kwestionowanie zastosowania tych przepisów w przedmiotowej sprawie. Stąd skarżąca uważa, iż organ odwoławczy nie ustalił rodzaju przepisów regulujących wymogi kwalifikacyjne obowiązujące skarżącą. Zarzuca zatem organowi wydanie decyzji bez podstawy prawnej, ponieważ stanowiący podstawę prawną kwestionowanej decyzji art. 113 ust. 1 pkt 1u. p. g. ma charakter ogólny i nie reguluje obowiązków kwalifikacyjnych pracowników skarżącej. Pracownik skarżącej posiada zaświadczenie kwalifikacyjne nr (...) wydane w dniu (...) r. w oparciu o ówcześnie obowiązujące przepisy. Uprawnienia te pracownik uzyskał w okresie poprzedzającym wejście w życie rozporz. z 20 września2001 r., a więc uprawnienia te pozostają w mocy. Pracownik wymieniony w decyzji nie obsługuje urządzeń drogowych, gdyż obsługuje węzeł przeróbczy nieprzejezdny, stanowiący wyposażenie wyrobiska górniczego, który nie jest związany z robotami drogowymi, ani też ziemnymi.

W odpowiedzi na skargę Prezes WUG-u podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził dodatkowo, że bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej, iż w świetle § 27 rozporz. z 20 września 2001 r. pracownik wymieniony w decyzji posiadał stosowne uprawnienia, ponieważ zaświadczenie, które pracownik ten posiada nie może być uznane za świadectwo w rozumieniu § 26 tegoż rozporządzenia, jak również za decyzję w rozumieniu art. 148u. p. g. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ górniczy stwierdził, iż art. 68 ust. 1u. p. g. stanowi, że ruch zakładu górniczego może się odbywać tylko pod kierownictwem i dozorem osób posiadających odpowiednie kwalifikacje. Organ górniczy przyznał, nie ma przepisów prawnych, które by normowały kwalifikacje wymagane od osób obsługujących maszyny i urządzenia, wchodzące w węzeł produkcji grysów (kruszarka, przesiewacze, przenośniki), dlatego należy do nich stosować przepisy powszechnie obowiązujące, którymi są w tej sprawie przepisy rozporz. z 20 września 2001 r. W ocenie organu górniczego fakt używania maszyny budowlanej do robót ziemnych, nie na budowie a w odkrywkowym zakładzie górniczym nie zmienia charakteru i rodzaju tej maszyny, i w konsekwencji nie zwalnia operatorów od obowiązku posiadania stosownych uprawnień. W zakresie zastosowania w niniejszej sprawie § 23 rozporz. z 20 września 2001 r. organ górniczy powołał się na stanowisko zajęte w piśmie z dnia (...) r. przez "C". Organ nie zgodził się z zarzutem wydania decyzji bez podstawy prawnej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.): "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika zaś, iż zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wyłącznie w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi natomiast, iż: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną".

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie składu orzekającego Sądu, doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego skargę należało uwzględnić.

Stosownie do art. 106 ust. 1 u.p.g. organami nadzoru górniczego są:

1) Prezes Wyższego Urzędu Górniczego,

2)

dyrektorzy okręgowych urzędów górniczych oraz specjalistycznych urzędów górniczych.

Stosownie do ust. 2 tegoż artykułu ustawy dyrektorzy okręgowych urzędów górniczych oraz specjalistycznych urzędów górniczych działają jako organy pierwszej instancji w sprawach należących do właściwości organów nadzoru górniczego, chyba że sprawy te zostały zastrzeżone do właściwości Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego, który jest centralnym organem administracji rządowej. Organ ten wraz z pozostałymi organami nadzoru górniczego sprawuje nadzór i kontrolę nad ruchem zakładu górniczego, a w szczególności m.in. nad bezpieczeństwem i higieną pracy oraz bezpieczeństwem pożarowym w tych zakładach (art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.g.).

Art. 113 ust. 1 pkt 1u. p.g. stanowi, iż przy wykonywaniu nadzoru i kontroli organ nadzoru górniczego:

1)

"nakazuje usunięcie nieprawidłowości powstałych wskutek naruszenia przepisów o ruchu zakładu górniczego, zwłaszcza jeżeli stwarzają one zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu górniczego, jego pracowników, bezpieczeństwa powszechnego lub środowiska".

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, iż zaskarżoną decyzją (...) r., nr (...), Prezes Wyższego Urzędu Górniczego (dalej Prezes WUG) w K., po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako Kopalnia), od decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego (OUG) w K. z dnia (...) r. (bez numeru), uchylił w części tę decyzję, tj. punkt 1 tej decyzji w brzmieniu: "Do obsługi urządzeń krusząco - sortujących kierować wyłącznie pracowników posiadających wymagane przepisami uprawnienia" i orzekł o nadaniu punktowi 1 tej decyzji następującego brzmienia: "Usunąć nieprawidłowość w ruchu zakładu górniczego polegającą na powierzaniu obsługi maszyn i urządzeń węzła do produkcji grysów, Panu E.S. nie posiadającemu świadectwa i wpisu do książeczki operatora w zakresie obsługi maszyn do produkcji, sortowania i uszlachetniania kruszyw". W pozostałej części utrzymał w mocy przedmiotową decyzję organu I instancji.

W podstawach prawnych decyzji Prezes WUG-u powołano art. 113 ust. 1 pkt 1u. p.g., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Przedmiotem sporu w tej sprawie jest to czy organy I i II instancji prawidłowo przyjęły, iż jeden z pracowników skarżącej Kopalni skierowany do obsługi węzła produkcji grysów - E.S. - posiadał czy nie posiadał odpowiednie kwalifikacje i dokumenty je poświadczające dla wykonywania przedmiotowej pracy. Poza sporem pozostaje fakt, iż legitymował się on zaświadczeniem kwalifikacyjnym nr (...) z dnia (...) r. Kierownika Ruchu Zakładu Górniczego wydanym w oparciu o orzeczenie Komisji Kwalifikacyjnej stwierdzającej posiadanie przez pracownika kwalifikacji w zawodzie obsługa przesiewaczy, przenośników i kruszarek. Nie posiadał natomiast świadectwa oraz wpisu do książeczki operatora, o których mowa jest w art. § 23 w zw. z załącznikiem nr 1 Grupa II "Maszyny do robót drogowych" 1p.10 "Maszyny do produkcji, sortowania i uszlachetniania kruszyw" rozporz. z 20 września 2001 r., który stanowi, że maszyny robocze mogą być obsługiwane wyłącznie przez osoby, które ukończyły szkolenie i uzyskały pozytywny wynik sprawdzianu przeprowadzonego przez komisję powołaną przez Instytut "C" w W. W § 26 tego rozporządzenia stwierdza się, iż osoba, która uzyskała pozytywny wynik sprawdzianu, o którym mowa w § 23, otrzymuje świadectwo oraz uzyskuje wpis do książeczki operatora.

W ocenie Sądu ponieważ zaświadczenie, którym legitymuje się E.S., zostało wydane przed wejściem w życie aktualnie obowiązującej ustawy, tj. przed dniem 2 września 1994 r., należało zbadać, czy po tej dacie zaświadczenie to utraciło ważności, a czy też pozostało w mocy, a zatem czy z tą datą E.S. utracił kwalifikacje, których posiadanie przez niego zostało stwierdzone przedmiotowym zaświadczeniem. Stosownie do art. 148 u.p.g.: "Pozostają w mocy decyzje o stwierdzeniu (zatwierdzeniu) kwalifikacji osób, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów". Treść tego przepisu nie jest jasna, ponieważ nie wiadomo czy chodzi w nim o decyzje administracyjne sensu stricte czy też o wszelkie inne rodzaje aktów administracyjnych potwierdzające lub stwierdzające kwalifikacje osób, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. W literaturze przedmiotu głoszony jest pogląd, iż art. 148 u.p.g. generalnie przewiduje zachowanie kwalifikacji, których istnienie zostało stwierdzone pod rządem przepisów obowiązujących przed wejściem w życie prawa geologicznego i górniczego. "W związku z faktem, że nowela z dnia 27 lipca 2001 r. wprowadziła do prawa geologicznego i górniczego pewną liczbę zmian w zakresie dotyczącym kwalifikacji wymaganych do wykonywania niektórych rodzajów regulowanej nimi działalności, trzeba odnotować, że zgodnie z przepisem przejściowym zawartym w art. 5 ust. 3 noweli pozostają w mocy świadectwa lub decyzje o stwierdzeniu (zatwierdzeniu) kwalifikacji osób, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów." (por.: Komentarz do art. 148 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. 94.27.96), (w:) A. Lipiński, R. Mikosz: Ustawa Prawo geologiczne i górnicze. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. II - System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 34/2008). Należy dodać, iż ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 110, poz. 1190), weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. Z treści tego przepisu wynika, iż art. 148 u.p.g. należy interpretować rozszerzająco, ponieważ zawarte w jego treści określenie "decyzje" nie dotyczy decyzji administracyjnych sensu stricte, ale także innych rodzajów aktów administracyjnych np. świadectw.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, iż Prezes WUG-u przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie nie ustalił w sposób wnikliwy stanu sprawy, a tym samym naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. Art. 7 k.p.a, statuuje zasadę ogólną prawdy obiektywnej, stanowiąc, że: "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu zasada ta jest naczelną zasadą postępowania, ma bowiem kapitalny wpływ na ukształtowanie całego postępowania, a zwłaszcza na rozłożenie ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym. Z zasady tej wynika obowiązek organu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie prawidłowe stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 1996, s.50 i nast.). Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, dlatego art. 77 k.p.a. stanowi, iż: "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy."

Odnosząc te rozważania do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, iż brak jest w materiale dowodowym niniejszej sprawy i w zaskarżonej decyzji wnikliwej analizy dokumentu, jakim jest przedmiotowe zaświadczenie nr (...) wydane w dniu (...) r., przez Kierownika Ruchu Zakładu Górniczego "D" w K. ((...) w K.) na podstawie orzeczenia kwalifikacyjnego wydanego przez Komisję Kwalifikacyjną, działającą w (...) K. w oparciu o zarządzenie Dyrektora nr (...) z dnia (...) r. Zaświadczenie to zostało wydane wg wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do okólnika Ministerstwa Komunikacji Nr (...) z dnia (...) r. Z zaświadczenia tego wynika, iż Pan E.S. został uznany za posiadającego (bezterminowo) kwalifikacje odpowiadające kategorii zaszeregowania w zawodzie obsługa przesiewaczy, przenośników i kruszarek (podkr. Sądu). Uzyskanie tego zaświadczenia przez E.S., w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, należy traktować jako uzyskanie przez niego praw nabytych. Jeśli Prezes WUG-u twierdzi w zaskarżonej decyzji, iż nie posiada on obecnie uprawnień do obsługi przesiewaczy, przenośników i kruszarek, to winny wskazać szczegółowo kiedy utracił on posiadane w oparciu o przedmiotowe zaświadczenie uprawnienia i na podstawie jakich przepisów prawnych. Mając na uwadze prawa nabyte E.S., Prezes WUG-u winien wskazać jakie przepisy regulują możliwość potwierdzenia posiadanych wcześniej uprawnień, czyli przejścia z procedury uzyskiwania tych uprawnień w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania przedmiotowego zaświadczenia kwalifikacyjnego na procedurę normującą uzyskiwanie analogicznych uprawnień w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Wskazane w zaskarżonej decyzji przepisy rozporz. z 20 września 2001 r. (§ 23 i § 26) normują bowiem tylko procedurę uzyskiwania kwalifikacji do obsługi maszyn i innych urządzeń technicznych przeznaczonych do robót ziemnych, budowlanych i drogowych dla osób, które wcześniej nie posiadały takich kwalifikacji, a zatem takich, które muszą dopiero ukończyć szkolenie (obejmujące część teoretyczną i praktyczną) i uzyskać pozytywny wynik sprawdzianu. Nadto Prezes WUG-u winien w tym kontekście odnieść się wnikliwie do treści § 27 rozporz. z 20 września 2001 r., czego nie uczynił w zaskarżonej decyzji, wskazując dlaczego uważa, iż w świetle tego przepisu sporne zaświadczenie kwalifikacyjne nr (...) nie zachowało swojej mocy obowiązującej, skoro przepis ten stanowi, że: "Potwierdzenia odbycia szkoleń, stwierdzające uprawnienia uzyskane na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują moc." Sporne zaświadczenie kwalifikacyjne nr (...) niewątpliwie musiało być wydane dopiero po odbyciu przez pracownika stosownych szkoleń wg przepisów obowiązujących w dniu jego wydania. Tej okoliczności jednak organ górniczy także nie zbadał i nie ustalił w sposób wnikliwy.

Ze wskazanych wyżej powodów należy zgodzić się także z zarzutem strony skarżącej naruszenia przez Prezesa WUG-u art. 107 § 3 k.p.a., który wskazuje na to co powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji administracyjnej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 152 tej ustawy stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W oparciu o art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od Prezesa WUG-u na rzecz strony skarżącej kwotę (...) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą zwrot (...) zł uiszczonego wpisu sądowego oraz wynagrodzenie pełnomocnik strony skarżącej (radcy prawnego) w wysokości (...) zł, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).