III SA/Gl 594/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3148541

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2021 r. III SA/Gl 594/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Herman.

Sędziowie WSA: Magdalena Jankiewicz, Małgorzata Jużków (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie płatności obszarowych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją nr (...) z (...) r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Częstochowie, w wyniku rozpoznania odwołania A. C. (skarżący, beneficjent), utrzymał w mocy decyzję nr (...) z (...) r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o odmowie wypłaty pomocy na zalesianie z wniosku z (...) r.

Rozstrzygniecie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z (...) r. skarżący wystąpił o wypłatę pomocy na zalesianie w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne PROW 2007-2013".

Decyzją z (...) r. organ I instancji, działając na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173, ustawa o wspieraniu), § 10 ust. 3 pkt 1 oraz § 13 ust. 9 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (MRiRW) z 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2016 r. poz. 153 z późn. zm., dalej rozporządzenie) i art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, k.p.a.) odmówił przyznania wnioskodawcy pomocy na zalesianie (premia pielęgnacyjna).

W uzasadnieniu organ wskazał, że odmowa wypłaty pomocy na zalesianie nastąpiła ze względu na niespełnienie niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie. Organ dodał, że zgodnie z § 10 ust. 3 pkt 1 i § 13 ust. 9 rozporządzenia, kierownik biura powiatowego Agencji, w drodze decyzji, odmawia przyznania pomocy na zalesianie, jeżeli w wyniku weryfikacji wniosku o pomoc zostanie ustalone, że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w § 4 ust. 1 pkt 1-3 oraz § 13 ust. 9. Organ wyjaśnił, że premia pielęgnacyjna w piątym roku od zalesienia oraz premia zalesieniowa, począwszy od piątego roku od zalesienia, jest wypłacana po uprzednim przekwalifikowaniu zalesionego gruntu na grunt leśny, dokonanym w formie decyzji wydanej przez starostę właściwego ze względu na położenie gruntów objętych zalesieniem albo w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków (§ 13 ust. 9 rozporządzenia). Kopie decyzji w sprawie przekwalifikowania zalesionego gruntu na grunt leśny albo zaświadczenie o przekwalifikowaniu zalesionego gruntu na grunt leśny w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków, składa się do kierownika biura powiatowego Agencji do końca roku kalendarzowego, w którym upływa 5 lat od dnia złożenia oświadczenia. Ponieważ oświadczenie przez beneficjenta zostało złożone 4 maja 2010 r. zatem zalesienie winno nastąpić do 31 grudnia 2015 r. Termin ten nie został przez wnioskodawcę dotrzymany, gdyż przeprowadzona 26 maja 2014 r. kontrola udatności uprawy założonej na działce ewidencyjnej (...) obręb U. dała wynik negatywny. Komisja oceniła uprawę jako nieudaną (3-3) i uznała za prowadzoną w sposób nieprawidłowy (przedmiotowa uprawa nie kwalifikuje się do przekwalifikowania na las.), czego dowodem jest protokół z I oceny udatności uprawy leśnej. Ponowna kontrola udatności odbyła się 18 listopada 2014 r. na wniosek właściciela gruntów (II ocena). Komisja w trakcie kontroli uprawy nie była w stanie ocenić przydatności hodowlanych i zdrowotnych uprawy oraz przyjęcia się drzewek dosadzonych w miesiącu październiku 2014 r. Kolejna III ocena udatności uprawy została przeprowadzona 15 października 2015 r. podczas której Komisja oceniła uprawę jako nieudaną (4-2) i uznała za prowadzoną w sposób nieprawidłowy. Następnie 15 maja 2017 r., po upływie terminu na złożenie dokumentów potwierdzających przekwalifikowanie gruntów rolnych na leśne, została przeprowadzona kolejna kontrola (IV) udatności, która zakończyła się wydaniem decyzji Starosty Powiatu (...) (...) z (...) r. o zmianie klasyfikacji w ewidencji gruntów z rolnych na leśne. Decyzja ta jednak była spóźniona dla potrzeb uzyskania 5 premii pielęgnacyjnej oraz zalesieniowej.

W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący zarzucił wydanie jej z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wydanie rozstrzygnięcia, tj.:

- art. 14 ust. 7 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach, przez brak nadania waloru dowodowego informacji Starostwa, że cała deklarowana w programie zalesieniowym uprawa jest udatna i została przekształcona w las. Informacja ta winna skutkować uznaniem spełnienia warunków otrzymania pomocy na zalesianie;

- § 13 ust. 9 rozporządzenia przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, ze skarżącemu należy odmówić płatności, z uwagi na niespełnienie warunków, o których mowa w tym ustępie, w sytuacji kiedy skarżący przekwalifikował uprawy w najszybszym możliwym terminie, a wcześniejsze przekwalifikowanie nie było możliwe ze względni na działanie siły wyższej.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podkreślił, że organ nie uwzględnił wpływu suszy, jaka miała miejsce w lecie 2015 r. na stan uprawy prowadzonej przez skarżącego na spornej działce (utrata 100% nasadzeń brzozy i modrzewia, dosadzonych w ramach poprawek w jesieni 2014 r.). Pierwsze zalesienie wykonał wiosną 2010 w ramach PROW 2007-2013 na powierzchni (...) ha. W grudniu 2016 r. Starosta wydał decyzję o zalesieniu, która z przyczyn formalnych została uchylona. Ponownie została wydana (...) r.

Dodatkowo skarżący wskazał, że w lecie 2015 r. na terytorium Polski zanotowano bardzo dotkliwą dla stanu upraw rolnych anomalię pogodową w postaci ekstremalnej i długotrwałej suszy. Efekty tej suszy dotknęły również skarżącego, co zgłosił w terminie ale organ pominął tą okoliczność w swoich rozważaniach.

Zaskarżoną decyzją z (...) r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z (...) r. W uzasadnieniu organ przywołał ustalenia faktyczne, które w jednoznaczny sposób wskazały, że skarżący w terminie do 31 grudnia 2015 r. nie przedłożył dokumentów potwierdzających zmianę klasyfikacji w ewidencji gruntów deklarowanych do płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych na leśne. Organ wskazał, że w dniu 15 grudnia 2015 r. wpłynął Protokół z III kontroli udatności uprawy leśnej, w którym Komisja, powołana przez starostę, oceniła uprawę po raz trzeci jako nieudaną (4-2). Decyzja o przekwalifikowaniu została wydana dopiero (...) r., co organ uznał za spóźnione dla potrzeb uzyskania premii za zalesianie za rok 2017.

Dalej organ podkreślił, że nie kwestionuje powyższej decyzji o przekwalifikowaniu działki (...) z gruntów rolnych na leśne ale kwestia ta była także przedmiotem oceny i analizy w sprawie wypłat pomocy za zalesianie na rok 2014.

Decyzją z (...) r. organ odmówił skarżącemu wypłaty pomocy na zalesianie na rok 2014, gdyż nie zostały spełnione warunki określone w § 4 ust. 1-3 oraz § 13 ust. 9 rozporządzenia. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, który decyzją z (...) r. oddalił odwołanie. Również kontrola sądowa okazała się dla skarżącego negatywna, gdyż wyrokiem z 16 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/GL 437/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił. Wyrok został zaskarżony wniesieniem skargi kasacyjnej do NSA, który wyrokiem z 11 czerwca 2019 r., I GSK 1530/18 skargę oddalił. W sprawie dopłat za rok 2014 była rozpatrywana kwestia zaistnienia siły wyższej spowodowanej wystąpieniem w 2015 r. klęski suszy, ale sądy uznały, że nie było podstaw do zastosowania art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z 15 grudnia 2006 r. (Dz.U.UE.L2006.368.15), dalej "rozporządzeniem nr 1974/2006". Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty, że organ otrzymując od skarżącego powiadomienie o zaistnieniu siły wyższej, miał obowiązek wskazać mu, jakie dowody powinien dołączyć do swojego pisma. Organ nie dopuścił się też naruszenia kryteriów oceny udatności uprawy wskazanych w załączniku nr 5 do rozporządzenia z 19 marca 2009 r., gdyż wśród tych kryteriów nie została wskazana prognoza przyjęcia się lub odrzucenia danej uprawy w czasie późniejszym. Z protokołów oceny udatności przedmiotowej uprawy leśnej wynika, że nie było zastosowane takie kryterium. Z kolei odnośnie zarzutu nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie przez Agencję kontroli na miejscu, obejmującej ocenę wpływu suszy jaka miała miejsce w lecie 2015 r. na stan prowadzonej przez niego uprawy, WSA uznał, że ocena uprawy dokonana w październiku 2015 r., dotyczyła właśnie stanu uprawy z tego samego okresu. Ocenie podlegała przy tym uprawa, a nie jej fragmenty. Bez znaczenia dla sprawy było także wydanie decyzji z (...) r. o uznaniu uprawy leśnej za udaną. Przy wydaniu decyzji o wypłatę pomocy za rok 2014 znaczenie miało niespełnienie warunku, tj. przedłożenia kopii decyzji w sprawie przekwalifikowania zalesionego gruntu na grunt leśny do 31 grudnia 2015 r. w tym czasie takowa nie została wydana. Skarżący przedłożył informację o pozytywnej ocenie udatności uprawy, a nie wymaganą przez przepisy, kopię decyzji w sprawie przekwalifikowania gruntu. Sąd wskazał ponadto, że spóźnione było przedłożenie na rozprawie, informacji Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa Państwowego Instytutu Badawczego w P. z (...) r. według której, na terenie gminy wiejskiej S. w 2015 r. wystąpiło zagrożenie suszą, gdyż dowody wystąpienia siły wyższej lub innych wyjątkowych okoliczności są przedkładane wraz ze zgłoszeniem o wystąpieniu tej siły wyższej lub innych okoliczności.

NSA uzasadniając oddalenie skargi kasacyjnej podkreślił, że w sprawie poza sporem jest, że w terminie do 31 grudnia 2015 r. skarżący nie przedłożył kopii decyzji o przekwalifikowaniu gruntu na grunt leśny. Decyzja Starostwa Powiatowego z (...) r. o przekwalifikowaniu gruntu w grunt leśny powyższego warunku nie spełniała. Podobnie jak przedłożona przed rozprawą przez sądem I instancji informacja Starostwa Powiatowego z (...) r., że przedmiotowa uprawa leśna została przez Komisję Starostwa oceniona jako udana. NSA podkreślił także, że prawodawca wprowadził przepisy zgodnie, z którymi w przypadku, gdy ubiegający się o pomoc beneficjent nie może wykonać obowiązków wynikających z określonych norm i wymogów, w terminie 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik uzyskał taką możliwość winien poinformować kierownika biura powiatowego ARiMR o zaistnieniu takich okoliczności nadzwyczajnych przedkładając jednocześnie dowody ich wystąpienia. Przypadki działania siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności określone zostały w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006. Niewątpliwie okoliczność taką stanowi, zgłoszona przez skarżącego susza. Z powołanej regulacji jednocześnie wynika, że aby wskazane zdarzenie mogło zostać uznane za usprawiedliwiające brak możliwości wypełnienia nałożonych na beneficjenta obowiązków (w niniejszej sprawie - przekwalifikowanie gruntu na grunt leśny w stosownym terminie) wymagane jest jednoczesne spełnienie trzech warunków: dokonanie zgłoszenia na piśmie odpowiedniemu organowi; załączenie odpowiednich dowodów; zachowanie 10-dniowego terminu liczonego w dniach roboczych od dnia uzyskania możliwości dokonania zgłoszenia. Zdaniem NSA Sąd I instancji prawidłowo zaakceptowała ocenę organu w zakresie spełnienia przez skarżącego przesłanek z rozporządzenia. Prócz zawiadomienia z października 2015 r. o wystąpieniu stanu kęski żywiołowej w postaci suszy skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, gdyż dowodem takim nie jest zawiadomienie o wystąpieniu siły wyższej w postaci suszy, podobnie jak informacja Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa Państwowego Instytutu Badawczego w P. z (...) r. Obie były spóźnione. Powinien to być każdy inny dowód, który był dostępny dla skarżącego w okresie składania zawiadomienia o wystąpieniu siły wyższej np. dokumentacja zdjęciowa, oświadczenie świadków itp. Z tych też powodów dowodem takim nie mogły być oględziny nieruchomości, o które wnioskował skarżący, już po zgłoszeniu faktu wystąpienia siły wyższej.

Skarżący ponadto nie podał okoliczności przemawiających za tym, że zachował 10 dniowy termin na dokonanie zgłoszenia. Istotne przy tym jest, że susza miała miejsce w lecie 2015 r., a skarżący zawiadomienie zgłosił dopiero w październiku 2015 r. Z powyższego wynika, że ani Sąd ani organ nie mogli ustalić, jak tego chce skarżący, konkretnego dnia, od którego należy liczyć 10 dniowy termin.

Jak wskazałorgan odwoławczy ustalenia faktyczne i ich ocena prawna przedstawiona przez sądy obu instancji są dla niego wiążące. Odnoszą się bowiem do oceny tych samych przesłanek z art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 1974/2006

Nie zgadzając się z decyzją skarżący wniósł skargę do WSA w Gliwicach wnosząc o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organowi zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem;

- art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 15 k.p.a. oraz art. 14 ust. 7 ustawy o lasach poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmownej w sytuacji, kiedy skarżący wypełnił warunki uprawniające do wypłaty pomocy za zalesianie oraz dokonanie oceny spełnienia tego warunku z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania;

- § 13 ust. 9 rozporządzenia poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji przez uznanie, że nie doszło do spełnienia przesłanek uprawniających do wypłaty pomocy, a głownie przekwalifikowania gruntu w możliwie jak najszybszym terminie;

- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 tej ustawy oparcie się na ocenie sądów administracyjnych w sprawie dopłaty za rok 2014, w sytuacji gdy przedmiotem analizy nie było posiadanie przez skarżącego uprawnień do płatności, lecz wystąpienie siły wyższej, jako skutecznej przesłanki wypłaty;

- art. 19 k.p.a., art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 6 tej ustawy przez wydanie decyzji z naruszeniem właściwości miejscowej.

Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie sformułowanych w niej zarzutów. W szczególności podkreślono, że zawiadomienie o klęsce żywiołowej zostało wniesione 21 października 2015 r., tj. 10 dni po zakończeniu kontroli udatności. Sama decyzja o przekwalifikowaniu w istocie zapadła w 2016 r., gdyż została uchylona z przyczyn formalnych a nie faktycznych. Stąd jej wydanie dopiero (...) r. skarżący neguje też spóźnione zgłoszenie skutków suszy, gdyż informacją o jej znaczeniu dla jego upraw był kontrola udatności z 15 października 2015 r. Natomiast zarzut wadliwie ustalonej właściwości organu skarżący upatruje w swoim miejscu zamieszkania (U.), którego nie obejmuje swoim działaniem organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, gdyż podniesione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Podtrzymał swoje uzasadnienie odnoście braku decyzji o przekształceniu gruntów rolnych w leśne w terminie zakreślonym rozporządzeniem oraz brak wykazanie przyczyny nieudatności uprawy w terminie do 31 grudnia 2015 r. z przyczyn wystąpienia suszy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast według art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., p.p.s.a.) sąd orzeka na podstawie akt sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy zgodzić się z organem, że w sprawie decyzje zostały wydane zgodnie z właściwością miejscową działania organów. Organem I instancji był właściwy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. a organem II instancji Dyrektor B Śląskiego oddziału regionalnego ARiMR w Częstochowie. Należy zgodzić się z organem, że zmiana miejsca zamieszkania w toku postępowania odwoławczego nie zmienia właściwości organu automatycznie. Odróżnić należy właściwość miejscową od właściwości instancyjnej. Decyzja organu I instancji została wydana (...) r. a skarżący zgłosił zmianę siedziby do ewidencji producentów 20 kwietnia 2020 r., co czyni zarzut nieskutecznym.

W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się zatem do oceny wstąpienia przesłanek uprawniających skarżącego do otrzymania premii za zalesianie wynikającej z realizacji przedsięwzięcia zapoczątkowanego w roku 2010.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, a w szczególności § 13 ust. 9 rozporządzenia, który stanowi, że premia pielęgnacyjna w piątym roku od zalesienia oraz premia zalesieniowa, począwszy od piątego roku od zalesienia, jest wypłacana po uprzednim przekwalifikowaniu zalesionego gruntu na grunt leśny, dokonanym w formie decyzji wydanej przez starostę właściwego ze względu na położenie gruntów objętych zalesieniem albo w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków.

Skarżący składając wniosek z (...) r. o pomoc na zalesianie wystąpił w istocie o wypłatę premii zalesieniowej, należnej po spełnieniu warunków uprawniających do jej uzyskania, w tym wykazanie decyzją, że zalesiane grunty zostały przekwalifikowane na las w zakreślonym terminie.

W kontrolowanej sprawie organy uznały, że zalesiony grunt nie został przekwalifikowany na grunt leśny z uwagi na negatywną ocenę udatności uprawy a ocena przyczyny tego stanu rzeczy nie miała usprawiedliwienia w działaniu siły wyższej w postaci klęski żywiołowej suszy w lecie 2015 r.

Organy obu instancji przedstawiły ciąg zdarzeń poprzedzających wydanie decyzji odmownej w niniejszej sprawie wskazując, że były one tożsame z podejmowanymi dla ustalenia wypłaty pomocy na zalesianie za rok 2014.

Nie jest bowiem sporne, że 26 maja 2014 r. została przeprowadzona kontrola udatności uprawy założonej na działce ewidencyjnej nr ew. (...) obręb U. Komisja oceniła uprawę jako nieudaną i uznała za prowadzoną w sposób nieprawidłowy. Uprawa nie kwalifikowała się do przekwalifikowania na las. Ponowna kontrola udatności z 18 listopada 2014 r. na wniosek właściciela gruntów nie dała pozytywnej oceny uprawie. Wobec dosadzenia drzewek w październiku 2014 r. przeprowadzono kolejną, trzecią ocenę udatności uprawy w dniu 15 października 2015 r. Komisja oceniła uprawę jako nieudaną i uznała za prowadzoną w sposób nieprawidłowy. Termin na przekwalifikowanie upływał 31 grudnia 2015 r.

21 października 2015 r. skarżący zgłosił zawiadomienie do Biura Powiatowego ARiMR o wystąpieniu stanu klęski żywiołowej w postaci suszy, jaka miała miejsce w lecie 2015 r. powołał się na art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. (Dz.U.UE.L2006.368.15), zwanego dalej rozporządzeniem nr 1974/2006 stanowi bowiem, że przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności są zgłaszane przez beneficjenta lub przez upoważnioną osobę na piśmie właściwemu organowi, wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi dla właściwych organów, w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. Jednakże organ wskazał, że już w przypadku wniosku o dopłaty za rok 2014 organy uznały, że skarżący nie dopełnił wymogów wynikających z tego przepisu, które muszą być spełnione jednocześnie, tj.

1) - dokonanie zgłoszenia na piśmie odpowiedniemu organowi;

2) - załączenie odpowiednich dowodów;

3) - zachowanie 10-dniowego terminu liczonego w dniach roboczych od dnia uzyskania możliwości dokonania zgłoszenia.

W przypadku skarżącego dopełnił on tylko wymóg zgłoszenia właściwemu organowi, co miało miejsce 21 października 2015 r., po negatywnej kontroli z 15 października 2015 r. Jak wynika ze zgłoszenia siła wyższa w postaci suszy wystąpiła w miesiącach lipiec-sierpień 2015 r. Dodatkowo skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, dotyczących jej zaistnienia i wpływu na jego uprawy. Nie wskazał także jakichkolwiek okoliczności, przemawiających za tym, że zachował 10-dniowy termin na dokonanie tego zgłoszenia liczonych od wpływu na uprawy. Ustalenia te skutkowały odmową przyznania pomocy za rok 2014.

Jak podkreśliły organy obu instancji ustalenia te oraz ich ocena w przypadku wniosku o premię za zalesianie za rok 2017 dla tych samych gruntów nie uległa zmianie. Wskazały także na pozytywną ocenę tych ustaleń przez sąd administracyjny obu instancji przywołując zapadłe w sprawie wyroki, co wskazano wyżej. Wskazać należy, że wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1530/18 zapadł 11 czerwca 2019 r. a zatem po upływie 2 lat od daty wniosku o dopłaty za rok 2017 i jego uzasadnienie w dacie złożenia wniosku na rok 2017 nie było znane. Wskazać należy, ze ustalenia te są dla sądu orzekającego w niniejszej sprawie wiążące na mocy art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby.

W sytuacji, w której strona chce skorzystać z dobrodziejstwa, jakim jest możliwość powołania się na wystąpienie siły wyższej lub innych wyjątkowych okoliczności - zgłaszając na piśmie ich wystąpienie, powinna - bez wzywania przez organ-przedłożyć dowód dotyczący ich zaistnienia i wskazać okoliczności, przemawiające za tym, że zachowała 10-dniowy termin, o którym mowa w tym przepisie. W niniejszej sprawie skarżący tego nie uczynił, co wykazało postępowanie dotyczące roku 2014, które nałożyło się w istocie na niniejsze postępowanie. Wskazuje na to kontrola z 15 października 2015 r. Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje także wyjaśnienie skarżącego dotyczące efektu suszy z 2015 r. Wynika z niego, że uschły sadzonki brzozy i modrzewia dosadzone w ilości (...) tyś. szt. w jesieni 2014 r. (100% nasadzenia). Ustalenie tego dokonano w trakcie właśnie tej kontroli, która poprzedzała zgłoszenie czyli październiku 2015 r.

W przedmiotowej zaś sprawie organ nie kwestionował, że wystąpienie suszy może stanowić podstawę do zastosowania art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006, jednakże odmówił jego zastosowania, gdyż nie zostały spełnione warunki określone w ust. 2 tego przepisu.

Jak wynika z treści protokołów oceny udatności, to II ocena z 18 listopada 2014 r. - na wniosek właściciela działki, przy współudziale m.in. pełnomocnika skarżącego, stwierdziła dokonanie uzupełnień na znacznej części powierzchni przedmiotowej uprawy. Komisja wówczas nie była w stanie ocenić przydatności hodowlanych i zdrowotnych uprawy oraz przyjęcia się sadzonek, które zostały posadzone w październiku 2014 r. Ustalono zatem wspólnie, że ocena uprawy możliwa będzie nie wcześniej niż w okresie październik/listopad 2015 r. i trzecia ocena przedmiotowej uprawy, odbyła się 15 października 2015 r., w której uczestniczył pełnomocnik skarżącego. W wyniku tej ostatniej oceny uprawy za nieudaną organ uznał, że nie zostały spełnione przesłanki przyznania pomocy z tytułu zalesiania za rok 2014. Konsekwencja tej oceny jest negatywna ocena rozpatrzenia wniosku o premię za zalesianie na rok 2017, który dotyczył całej deklarowanej do zalesienia powierzchni uprawy tj. (...) ha.

Bez znaczenia dla sprawa ma informacja Starostwa Powiatowego, że (...) r. przedmiotowa uprawa leśna została przez komisję Starostwa oceniona jako udana. Potwierdzeniem udanego zalesienia jest wyłącznie decyzja o zmianie wpisu w ewidencji, Na dzień 31 grudnia 2015 r. decyzja taka nie została wydana.

Zgodnie z § 13 ust. 9 (zdanie drugie) rozporządzenia, kopię decyzji w sprawie przekwalifikowania zalesionego gruntu na grunt leśny składa się do kierownika biura powiatowego Agencji do końca roku kalendarzowego, w którym upływa 5 lat od dnia złożenia oświadczenia, o którym mowa w § 12 ust. 2 (tj. oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem, a termin złożenia tego oświadczenia upływa 20 maja roku sprecyzowanego w § 12 ust. 2). W stanie faktycznym występującym w przedmiotowej sprawie, termin określony w § 13 ust. 9 rozporządzenia upłynął 31 grudnia 2015 r. Co nie jest sporne, gdyż oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem, zostało złożone w Biurze Powiatowym ARiMR 4 maja 2010 r.

Spóźnione było również przedłożenie na rozprawie w sprawie pomocy za rok 2014 informacji Instytutu z (...) r. Wskazać należy, że potwierdzało ono wyłącznie, ze na terenie gminy wiejskiej S. w 2015 r. wystąpiło zagrożenie suszą. Było ono niewystarczające dla uznania, że dotyczyło to działek skarżącego, który nie przedstawił innych dowodów wraz ze zgłoszeniem z 21 października 2015 r.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem stwierdzić więc należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przy wydaniu rozstrzygnięcia nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlegała ona oddaleniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.