Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2639318

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 20 lutego 2019 r.
III SA/Gl 1231/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kandut.

Sędziowie WSA: Magdalena Jankiewicz, Barbara Orzepowska-Kyć (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z (...) r. nr (...), po rozpatrzeniu odwołania M. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PHU "A" M.K. z/s w B., (zwanego dalej: skarżącym, stroną) utrzymało w mocy decyzję Starosty (...) z (...) r. w sprawie odmowy zmiany decyzji Starosty (...) z (...) r. nr (...), w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów na działkach o numerach ewidencyjnych (...) i (...) w J.

W podstawie prawnej organ przywołał art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm., zwanego dalej k.p.a.) w zw. z art. 41 ust. 3 pkt 2 i art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1987, z późn. zm.), ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 r. poz. 1592) oraz art. 1, art. 2, art. 17, art. 18 i art. 21 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1659, z późn. zm.).

Z akt administracyjnych wynika, że Starosta (...) decyzją z (...) r. nr (...), zezwolił skarżącemu, na zbieranie odpadów na działkach nr (...) i (...) w J.

Wnioskiem z (...) r. skarżący zwrócił się do organu o zmianę tego zezwolenia w zakresie rozszerzenia rodzaju odpadów przewidywanych do zbierania.

Decyzją z (...) r. Starosta (...) odmówił stronie, zmiany swojej decyzji z (...) r. (Była to kolejna decyzja w sprawie, albowiem poprzednia decyzja Starosty (...) z (...) r., odmawiająca zmiany decyzji ostatecznej zgodnie z wnioskiem, została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) r.) W uzasadnieniu decyzji organ pierwszoinstancyjny powołał m.in. opinię Naczelnika Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego z (...) r. z której wynika, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy J. Ponadto organ wskazał, że przeprowadzona analiza aktów prawa miejscowego, a to: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. (uchwała nr XXIX/257/13 Rady Gminy J. z 10 grudnia 2013 r.) oraz Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy J. (uchwała nr XIX/181/12 Rady Gminy J. z 11 grudnia 2012 r.) prowadzi do wniosku, że realizowana przez wnioskodawcę inwestycja jest niezgodna z ww. aktami prawa miejscowego.

W odwołaniu od tej decyzji, strona działając przez pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie i orzeczenie zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając naruszenie:

1. art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, poprzez bezzasadne przyjęcie, że zamierzony przez wnioskodawcę sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego;

2. art. 18 pkt 4 uchwały nr XIX/181/12 Rady Gminy J. z 11 grudnia 2012 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy J. (która utraciła moc w związku z uchwaleniem uchwały nr XIX/160/2016 Rady Gminy J. z 14 lipca 2016 r.), § 7 ust. 1 pkt 2, § 26 ust. 1 pkt 1, ust. 2 lit. a, lit. f, ust. 2 pkt 3 uchwały nr XXIX/257/13 Rady Gminy J. z 10 grudnia 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru gminy J. ograniczonego ulicami: (...), (...), (...), (...) oraz granicą z gminą J. (Śląsk. 2013.7746, zwana dalej MPZP), wskutek błędnej interpretacji, która doprowadziła do bezpodstawnego założenia, że działalność prowadzona przez wnioskodawcę w postaci zbierania odpadów jest zakazana aktami prawa miejscowego gminy J., z uwagi na uciążliwość dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, mimo iż rzekoma uciążliwość nie została poparta żadnymi normami;

3. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, co skutkowało wydaniem decyzji naruszającej interes strony,

4. art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niejasne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, z którego nadal nie wynika, jakie zapisy uchwały nr XXIX/257/13 Rady Gminy J. z 10 grudnia 2013 r., w związku z jakimi innymi przepisami, inwestycja wnioskodawcy miałyby być weryfikowana, pod względem jakich norm uciążliwości. Niewyjaśnienie tych okoliczności wskazuje na brak podstaw dla stwierdzenia, że inwestycja wnioskodawcy jest niezgodna z MPZP;

5. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczanie korespondencji w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji ustanowionemu pełnomocnikowi w osobie radcy prawnego - T. S.

Decyzją z (...) r. nr (...) organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z 23 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 1133/17, uwzględnił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. Albowiem samo przytoczenie zastosowanych przepisów prawa, winno znaleźć się w decyzji, ale przepisy te należy odnieść szczegółowo do stanu faktycznego sprawy.

Zaskarżoną decyzją z (...) r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, argumentując, że stan faktyczny i prawny sprawy został ustalony przez organ I instancji prawidłowo, a argumenty odwołującego nie znajdują poparcia na gruncie przepisów prawa materialnego. Ponadto w stanie faktycznym sprawy nie zostały spełnione przesłanki procesowe umożliwiające zmianę decyzji, o którą wnioskodawca się ubiega.

Na wstępie organ zauważył, że w dniu wydawania orzeczenia przez Kolegium obowiązuje nowa zmieniona ustawa o odpadach. Od dnia 9 września obowiązują zmienione przepisy ustawy o odpadach wprowadzone ustawą z 20 lipca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592) o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 9 powyższej ustawy do postępowań w sprawach o wydanie zezwoleń na zbieranie odpadów, zezwoleń na przetwarzanie odpadów, pozwoleń na wytwarzanie odpadów uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, pozwoleń zintegrowanych uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów oraz decyzji zatwierdzających instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe. Zdaniem organu, skoro niniejsze postępowanie nie dotyczy wydania zezwolenia ale jego zmiany stąd będą miały zastosowanie przepisy ustawy obowiązującej do 9 września 2018 r.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że podstawą prawną do zmiany decyzji był art. 155 k.p.a. Zacytował treść tego przepisu i analizując przesłanki zmiany decyzji ostatecznej organ wskazał, że została zachowana materialna tożsamość spraw, czego nie zmienia fakt, iż podstawą do ubiegania się o zmianę decyzji ostatecznej była wola wykonania nowej inwestycji w związku z gospodarką odpadami. Decyzja w dalszym ciągu miała bowiem dotyczyć tego samego podmiotu prowadzącego działalność na tym samym miejscu. Z zestawienia wniosku o wydanie decyzji pierwotnej (w aktach w teczce Kolegium po uzupełnieniu materiału dowodowego) z wnioskiem o zmianę decyzji (akta organu I instancji zał. nr 1) wynika, że sposób postępowania z odpadami miał być także podobny.

Zdaniem organu dokonując oceny decyzji w stosunku do której strona domaga się zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a., koniecznym jest poddanie ocenie też przepisu prawa materialnego w oparciu, o który wydano decyzję "pierwotną". W warunkach niniejszej sprawy organ decydując o wydaniu zezwolenia jak i o jego zmianie był zobligowany kierować się treścią art. 46 ust. 1 ustawy o odpadach, zgodnie z jego treścią, właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na zbieranie odpadów w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarki odpadami:

1) mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska;

2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami;

3) jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego.

Podstawowym warunkiem uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w ww. trybie jest to, aby przepisy szczególne nie sprzeciwiały się takiemu rozstrzygnięciu.

Kolegium przeanalizowało ustalenia organu I instancji w zakresie zgodności planowanej przez skarżącego inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i doszło do przekonania, że zaproponowany przez wnioskodawcę sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy J., o czym świadczą trzy ekspertyzy, sporządzone na potrzeby niniejszego postępowania przez organy administracji publicznej (vide: opinie biegłego M. K. sporządzone na zlecenie Wójta Gminy J. - zał. nr (...) i opinia sporządzona na potrzeby postępowania (...), Naczelnika Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w B. - zał. nr (...)). W związku z powyższym decyzja nie mogła zostać zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. ze względu na sprzeczność takiego rozstrzygnięcia z przepisem szczególnym normującym wydawanie zezwoleń na zbieranie odpadów tj. art. 46 ust. 1 ustawy o odpadach.

Następnie organ rozważył kwestię słusznego interesu strony z interesem społecznym i doszedł do przekonania, że żądanie strony nie może zostać uwzględnione. W ocenie organu interes społeczny stoi w kolizji z żądaniem strony. Przekonują o tym ustalenia postępowania administracyjnego, a w szczególności: pismo Naczelnika Wydziału Budownictwa z (...) r. (załącznik nr (...)), pisma z (...) r. i z dnia (...) r. podpisane przez (...) mieszkańców Gminy J. z (...) r. (k. 63-64 akt (...)).

Kolegium nie podzieliło też argumentów, co do naruszenia przez Starostę (...) art. 107 § 3 k.p.a., stwierdzając, że uzasadnienie decyzji przekonuje o powodach niezgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i Regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie. Organ nie zgodził się również z zarzutami naruszenia pozostałych przepisów postępowania, stwierdzając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, pozwala wydać ostateczną decyzję w sprawie i nie wymaga uzupełnienia.

W skardze do sądu administracyjnego strona wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie:

1) prawa materialnego tj. art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach poprzez jego błędną interpretację mającą wpływ na wynik sprawy, a polegającą na przyjęciu, iż niedopuszczalny jest zakres zmiany pozwolenia na zbieranie odpadów, który wnioskodawca aktualnie posiada - poprzez rozszerzenie listy zbieranych odpadów, ponieważ w ocenie organu, zamierzony sposób gospodarki odpadami przez skarżącego jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego;

2) § 7 ust. 1 pkt 2, § 26 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 lit. a, lit. f, pkt 3 uchwały MPZP wskutek błędnej interpretacji, która doprowadziła do bezpodstawnego założenia, że działalność prowadzona przez skarżącego w postaci zbierania odpadów jest zakazana aktami prawa miejscowego gminy J.; przez przyjęcie, że działalność skarżącego w zakresie zbierania odpadów na działkach (...) i (...) jest działalnością niezgodną z MPZP, z uwagi na uciążliwość dla istniejącej zabudowy mieszkaniowe jednorodzinnej, pomimo tego, iż rzekoma uciążliwość nie została poparta żadnymi dowodami. Skarżący podnosi, że kontrole jakie były prowadzone przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska, delegatura w B., badające m.in. oddziaływania na sąsiednie działki pod kątem akustyki, zapachów, zanieczyszczenia gruntu i wód gruntowych, nie wykazały uchybień. A przeprowadzone przez organ kontroli pomiary nie stwierdziły oddziaływania przedsięwzięcia na sąsiednie działki;

3) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w tym poprzez błędne uznanie, że sporna okoliczność - co do zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planowaniem zagospodarowania przestrzennego oraz kwestia ustalenia norm uciążliwości nie jest istotna, co doprowadziło do niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomimo że w ramach prowadzonego poprzednio postępowania rozpatrując sprawę sam organ II instancji w decyzji z (...) r. (sygn. akt (...) wskazał (str. 13 decyzji oraz str. 15 decyzji), że należy te okoliczności ustalić w toku prowadzonego ponownie postępowania administracyjnego;

- poprzez błędne przyjęcie, że z trzech ekspertyz, powołanych przez organ I instancji (tj. opinie biegłego M. K. sporządzone na zlecenie Wójta Gminy J. i na potrzeby postępowania (...), opinia Naczelnika Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w B.) wynika, iż inwestycja skarżącego (w tym objęta wnioskiem) jest niezgodna z zapisami MPZP, podczas gdy okoliczność taka wcale nie wynika z tych opinii, a co więcej opinie, na które powołuje się organ nie były sporządzane przez biegłego z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego;

4) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 155 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że istnieją okoliczności sprzeciwiające się zmianie decyzji ostatecznej z (...) r.

- sprzeczność słusznego interesu skarżącego z interesem społecznym;

5) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie przez organy obu instancji, w jakim zakresie i na jakich podstawach prawnych występuje rzekoma niezgodność rozszerzenia zezwolenia z przepisami prawa miejscowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. - dalej zwana p.p.s.a.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

Ponadto zgodnie z art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie".

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy był związany wyrokiem tutejszego Sądu z 23 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 1133/17, w uzasadnieniu którego wskazano, że organ naruszył przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie przeprowadził analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Organowi odwoławczemu umknęło, że w rozpoznawanej sprawie punktem wyjścia, jest spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek z art. 155 k.p.a. Sąd zauważył, że materiał dowodowy został obszernie i prawidłowo zgromadzony przez organ pierwszoinstancyjny. Zaskarżona decyzja nie zawiera w praktyce uzasadnienia faktycznego w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. Albowiem samo przytoczenie zastosowanych przepisów prawa, winno znaleźć się w decyzji, ale przepisy te należy odnieść szczegółowo do stanu faktycznego sprawy. Wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zastosował się do zaleceń Sądu.

Słusznie organ wskazał, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej jest art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie o zmianę lub uchylenie decyzji, prowadzone na podstawie przepisu art. 155 k.p.a., jest postępowaniem nadzwyczajnym odrębnym od postępowania zwykłego i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, uregulowanej w art. 16 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy (wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK586/06, Lex nr 320845), lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji ostatecznej z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 155 k.p.a., tj. ustalenie, czy za zmianą (uchyleniem) decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony oraz czy nie sprzeciwia się temu przepis szczególny.

Należy jednak wyraźnie zaznaczyć, iż uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych w oparciu o przepis art. 155 k.p.a., nie może dotyczyć wszystkich decyzji. Po pierwsze, w tych trybach nie mogą być uchylane lub zmieniane decyzje wadliwe, które powinny być zweryfikowane w drodze innych postępowań nadzwyczajnych np. art. 145, 156 k.p.a., gdyż pomiędzy tymi postępowaniami nie ma konkurencyjności (wyrok NSA z dnia 24 marca 1998 r., sygn. akt I SA 1087/97, Lex Nr 44535). Po drugie, w oparciu o przepisy art. 154 i art. 155 k.p.a., mogą być uchylane lub zmieniane tylko decyzje konstytutywne, a nie deklaratoryjne (wyrok NSA z 14 marca 1997 r., sygn. akt I SA 235/96, ONSA 1997, z. 4, poz. 186; wyrok NSA z 29 października 1999 r., sygn. akt I SA 2088/98, Lex Nr 48625).

Ponadto, co istotne, przepis art. 155 k.p.a., może mieć tylko zastosowanie w stosunku do decyzji uznaniowych, a nie do decyzji związanych, które zostały wydane w oparciu o przepisy, nie dające organowi żadnego luzu decyzyjnego - żadnej innej możliwości rozstrzygnięcia w konkretnym stanie faktycznym (wyrok NSA z 1 marca 1996 r., sygn. akt III SA 362/95 M. Podat. 1997/3/78; wyrok NSA z 4 października 1999, sygn. akt IV SA 1434/97, Lex Nr 48678; wyrok NSA z 24 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1792/04 niepublikowany).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że objęta wnioskiem o zmianę decyzja z (...) r., zezwalała skarżącemu, na zbieranie odpadów na działkach nr (...) i (...) w J. Była to zatem decyzja konstytutywna, mocą której skarżący nabył prawa i organ mógł przystąpić do oceny, czy spełnione zostały przesłanki do jej zmiany.

W postępowaniu wszczętym na podstawie art. 155 k.p.a. po ustaleniu, że uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej, nie sprzeciwiają się przepisy szczególne, można dopiero przystąpić do badania, czy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony przy czym słuszny interes strony nie może stać w kolizji z interesem społecznym (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 1195/01, Lex Nr 137821).

W pierwszym rzędzie organ przeanalizował przepisy prawa materialnego w oparciu, o które wydano decyzję z (...) r. Organ stwierdził, że w oparciu o art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania spornej decyzji, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Przy tym wyjaśnić należy, że późniejsza nowelizacja ustawy wprowadziła w zakresie cytowanego przepisu jedynie zmianę redakcyjną, obecnie bowiem przepis ten obliguje organ do odmowy wydania zezwolenia, gdy zamierzony sposób gospodarowania jest niezgodny z przepisami, w tym z przepisami prawa miejscowego. Zmiana ta, wprowadzona z dniem 5 września 2018 r. przez art. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. (Dz. U. 2018.1592) pozostaje bez wpływu na zasadność weryfikowanej decyzji. Słusznie organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowe są ustalenia organu pierwszoinstancyjnego wskazane w decyzji z (...) r., że sposób gospodarowania odpadami zaproponowany przez stronę we wniosku jest niezgodny z MPZP. Zauważyć też przyjdzie, że organ pierwszoinstancyjny na str. 2-4 uzasadnienia decyzji przeanalizował regulacje MPZP i wskazał, że zmiana decyzji jest niezgodna z § 18 ust. 4, § 7 pkt 1 ppkt 2, pkt 3, ppkt 2a i ppkt 1b, § 26 pkt 1 ppkt 2c, pkt 2. Stanowisko to znajduje także oparcie w przywołanych przez organ opiniach. Nie ma przy tym znaczenia wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, że opinie te nie były sporządzone przez biegłego z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego.

Niezasadne zatem okazały się zarzuty, podnoszone w skardze, dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

Organ odwoławczy prawidłowo też przeanalizował kolejną przesłankę z art. 155 k.p.a. relację słusznego interesu strony z interesem społecznym.

W tym miejscu zaznaczyć przyjdzie, że przesłanka interesu społecznego lub słusznego interesu strony powinna podlegać ocenie według wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady uwzględnienia z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Oznacza to, że organ uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, o ile nie stoi on w kolizji z interesem społecznym (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 1195/01 LEX nr 137821). Uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, iż mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, organ, działając w granicach uznania administracyjnego, przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony. Bezspornie takie działanie organu nie może pozostawać w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym (zob. np. wyrok NSA z 9 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1746/04 LEX nr 172172, wyrok NSA z 23 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 352/06 LEX nr 339409). Należy ponadto w pełni podzielić stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że nie jest dopuszczalna weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. tylko w oparciu o jedną z przyjętych w tym przepisie przesłanek, tj. istnienie słusznego interesu strony w zmianie lub uchyleniu decyzji ostatecznej (zob. np. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 339/10 LEX nr 745219).

W konsekwencji stwierdzić należy, że podejmowana na podstawie art. 155 k.p.a. decyzja o zmianie lub uchyleniu decyzji jest instytucją procesową kreującą nadzwyczajny tryb wzruszenia ostatecznej decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, a której zastosowanie warunkowane jest spełnieniem przesłanek określonych tym przepisem oraz oceną organu co do potrzeby jej zastosowania. Ocena spełnienia przesłanek zastosowania tej instytucji należy do organu i organ w razie odmowy zobowiązany jest do szczególnie wyczerpującego wyjaśnienia swoich racji przy uwzględnieniu warunków przepisem przewidzianych.

Wymogom tym organ sprostał. Słusznie też wskazał, że interes strony stoi w kolizji z interesem społecznym, a świadczą o tym w szczególności: pismo Naczelnika Wydziału Budownictwa z (...) r., pisma z (...) r. i z (...) r. podpisane przez (...) mieszkańców Gminy J., skarżący się na uciążliwości ze strony działalności wnioskodawcy.

Jednocześnie Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji nie dostrzegł z urzędu żadnych wadliwości skutkujących koniecznością jej usunięcia z obrotu prawnego. W szczególności organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami dowodowymi określonymi w art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a uzasadnienie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. nie narusza też art. 11 k.p.a.

W szczególności niezasadne okazały się zarzuty dotyczące niewyjaśnienia zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planowaniem zagospodarowania przestrzennego oraz ustalenia norm uciążliwości, pomimo że w ramach prowadzonego poprzednio postępowania rozpatrując sprawę sam organ II instancji w decyzji z (...) r. (sygn. akt (...) wskazał (str. 13 decyzji oraz str. 15 decyzji), że należy te okoliczności ustalić w toku prowadzonego ponownie postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że całokształt postępowania administracyjnego był już oceniany w prawomocnym wyroku tut. Sądu z 23 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 1133/17 i Sąd nie nakazał organowi poczynienia ustaleń w ty zakresie.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.