Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1603795

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 6 listopada 2014 r.
III SA/Gd 624/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut.

Sędziowie WSA: Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Jolanta Sudoł.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (...) z dnia 14 maja 2014 r. nr (...) w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 5 stycznia 2012 r. Prezydent Miasta zmienił decyzję nr (...) z dnia 13 sierpnia 2010 r. w części dotyczącej kwoty świadczenia z funduszu alimentacyjnego, przyznając świadczenie z funduszu alimentacyjnego P. D. w kwocie 500 zł miesięcznie na okres od 19 sierpnia 2010 r. do 30 września 2010 r. W pozostałej części ww. decyzja została pozostawiona bez zmian.

W podstawie prawnej wydanej decyzji wskazano m.in. art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 1a, art. 2 pkt 2, 5, 8 i 11, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 12, art. 15, art. 18 ust. 1, art. 20, art. 25 oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 z późn. zm.).

Organ pierwszej instancji uzasadniając wydaną decyzję wskazał, że decyzją z dnia 13 sierpnia 2010 r. przyznano na osobę uprawnioną - P.D. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w wysokości 400 zł miesięcznie na okres od 1 sierpnia 2010 r. do 30 września 2010 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego (...) w G. ustalono od dnia 19 sierpnia 2010 r. wysokość bieżących alimentów w kwocie po 750 zł miesięcznie. W myśl art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują w wysokości bieżąco ustalonych alimentów, jednakże nie wyższej niż 500 zł.

Organ podał też, że wypłata wyrównania świadczeń za miesiąc sierpień 2010 r. w kwocie 41,94 zł oraz wrzesień 2010 r. nastąpi wraz z wypłatą świadczeń za miesiąc styczeń 2012 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik uprawnionego B.D. zakwestionowała decyzję w części dotyczącej wysokości przysługującego wyrównania za sierpień 2010 r. W jej ocenie wyrównanie za okres od 19 do 31 sierpnia 2010 r. winno być ustalone na podstawie ustalonych alimentów, tj. od kwoty 750 zł, a nie 500 zł. Najpierw należało ustalić kwotę alimentów, które za sierpień 2010 r. powinien uiścić zobowiązany (546,78 zł). Skoro świadczenia przysługują w wysokości bieżąco ustalonych alimentów, ale nie więcej niż 500 zł, to z uwagi na wypłacenie już za sierpień 2010 r. kwoty 400 zł do wypłaty pozostała kwota 100 zł, a nie 41,94 zł. Stosowanie obliczenia wyrównania od kwoty 500 zł miesięcznie jest niezgodne z prawem i krzywdzące, bowiem osoba uprawniona nie otrzymuje świadczeń w wysokości określonej ustawą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 października 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji wskazano, że decyzją z dnia 13 sierpnia 2010 r. przyznano na osobę uprawnioną świadczenie w kwocie 400 zł miesięcznie na okres od 1 sierpnia do 30 września 2010 r. Decyzję tę zmieniono od dnia 19 sierpnia 2010 r. z uwagi na podwyższenie od tego dnia alimentów do kwoty 750 zł miesięcznie.

Kwestią sporną była wysokość kwoty alimentów naliczona za okres od 19 do 31 sierpnia 2010 r. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują w wysokości bieżąco ustalonych alimentów, jednak nie wyższej niż 500 zł.

W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji ustalił w prawidłowej wysokości wyższy wymiar świadczeń z funduszu alimentacyjnego od dnia 19 sierpnia 2010 r. Podwyższenie alimentów z kwoty 400 zł do kwoty 500 zł ma odniesienie do pełnego miesiąca września 2010 r. jak i do niepełnego miesiąca sierpnia 2010 r. Wysokość świadczenia za miesiąc wrzesień wyniosła odpowiednio: 400 zł x 18 / 31dni + 500 zł x 13 / 31 dni = 441,94 zł. W związku z tym, iż świadczenie za sierpień 2010 r. zostało już wypłacone w kwocie 400 zł, do wypłaty pozostała kwota 41,94 zł. Natomiast za miesiąc wrzesień 2010 r. świadczenie przysługiwało w kwocie 500 zł.

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r. wydanym w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 777/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił ww. rozstrzygnięcia w częściach ustalających wysokość świadczenia za sierpień 2010 r.

W uzasadnieniu powołanego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał wprost, iż wysokość świadczeń alimentacyjnych przysługujących skarżącemu za sierpień 2010 r. została przez organy administracji publicznej ustalona w sposób nieprawidłowy. Sąd administracyjny weryfikując ww. ustalenie przesądził, że kwota przedmiotowych świadczeń winna być ustalona w sposób następujący:

- za okres od 1 do 18 sierpnia 2010 r. - 400 zł: 31 dni miesiąca x 18 dni = 232,20 zł;

- za okres od 19 do 31 sierpnia 2010 r. - 750 zł: 31 dni miesiąca x 13 dni = 314,47 zł.

Sąd wskazał ponadto, że skarżącemu z uwagi na ograniczenie kwotowe wynikające wprost z ustawy za sierpień 2010 r. przysługiwała kwota 500 zł. Jeżeli zaś skarżącemu wypłacono już przed wydaniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji świadczenia z funduszu alimentacyjnego za sierpień 2010 r. w wysokości 400 zł do wypłaty tytułem wyrównania pozostała łącznie kwota 100 zł (zamiast wskazanej przez organy kwoty 41,94 zł).

Decyzją z dnia 24 kwietnia 2013 r. znak (...) wydaną w następstwie ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Prezydent Miasta przyznał P. D. z funduszu alimentacyjnego następujące świadczenia:

- w okresie od 1 sierpnia 2010 r. do 18 sierpnia 2010 r. w wysokości 232,25 zł;

- w okresie 19 sierpnia 2010 r. - 31 sierpnia 2010 r. w wysokości 267,75 zł.

Ponadto organ orzekł o pozostawieniu w pozostałej części bez zmian decyzji własnej z dnia 13 sierpnia 2010 r. znak (...).

W podstawie prawnej wydanej decyzji organ pierwszej instancji przywołał art. 104 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w zw. z art. 1a, art. 2 pkt 2, pkt 5, pkt 8 i pkt 11, art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 12, art. 15, art. 18 ust. 1, art. 20, art. 25 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1228).

Uzasadniając wydaną decyzję organ pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia 13 sierpnia 2010 r. znak (...) przyznano P. D. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w kwocie 400 zł w okresie 1 sierpnia - 30 września 2010 r. W dniu 22 grudnia 2011 r. Komornik Sądowy zawiadomił organ o zmianie wysokości zasądzonych na rzecz ww. alimentów przedstawiając wyrok Sądu Rejonowego (...) w G. z dnia 1 lipca 2011 r. (sygn. akt (...); alimenty zasądzone od dnia 19 sierpnia 2010 r.). W dniu 5 stycznia 2012 r. wydano decyzję znak (...) zmieniającą ww. decyzję z dnia 13 sierpnia 2010 r. w części dotyczącej kwoty świadczenia z funduszu alimentacyjnego do wysokości 500 zł w okresie 19 sierpnia - 30 września 2010 r. W odwołaniu od ww. decyzji pełnomocnik osoby uprawnionej zakwestionował kwotę wyrównania świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługującego w okresie 19 sierpnia - 31 sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 października 2012 r. (sygn. akt (...)) utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W następstwie wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił ww. decyzję SKO oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 5 stycznia 2012 r. w częściach ustalających wysokość świadczenia za sierpień 2010 r.

W nawiązaniu do powyższych okoliczności Prezydent Miasta stwierdził, że w decyzji z dnia 5 stycznia 2012 r. wadliwie przyjęto kwotę powyżej której świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie mogą być wypłacane, to jest 500 zł miesięcznie. Na mocy decyzji z dnia 13 sierpnia 2010 r. oraz decyzji z dnia 5 stycznia 2012 r. wypłacono uprawnionemu łącznie kwotę 441,94 zł. Na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują zaś w wysokości bieżąco ustalonych alimentów, jednakże nie wyższej niż 500 zł. Jednocześnie organ pierwszej instancji wskazał, że wypłata wyrównania świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługującego w okresie 19 sierpnia - 31 sierpnia 2010 r. w kwocie 58,06 zł nastąpi w kwietniu 2013 r.

W następstwie odwołania od ww. decyzji wniesionego przez pełnomocnika uprawnionego - matkę B. D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 maja 2014 r. (sygn. akt (...)) utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W podstawie prawnej wydanej decyzji organ odwoławczy przywołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 29 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnik uprawnionego zawarła żądanie uzupełnienia decyzji organu pierwszej instancji o klauzulę natychmiastowej wypłaty odsetek od kwoty 58,06 zł za okres 26 stycznia 2012 r. - 30 kwietnia 2013 r. Wypłata kwoty 58,06 zł nastąpiła bowiem dopiero w dniu 30 kwietnia 2013 r.

Przywołując treść art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1 i art. 29 ust. 1-4 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ odwoławczy wskazał, że żądanie uzupełnienia zakwestionowanej decyzji o odsetki od kwoty świadczenia alimentacyjnego wypłaconego w dniu 30 kwietnia 2013 r. w wysokości 58,06 zł jest bezzasadne. Odsetki ustawowe przysługują bowiem jedynie wtedy gdy przepis prawa wyraźnie je przewiduje. Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nie zawiera przepisu uprawniającego organy do naliczania odsetek od nieterminowych wypłat świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Przepisy tej ustawy zobowiązują organy do naliczenia odsetek ustawowych jedynie w przypadku ustalenia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych świadczeń (art. 23 ust. 1 ustawy) bądź w przypadku zwrotu organowi przez dłużnika alimentacyjnego świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej (art. 27 ustawy).

W skardze na ww. decyzję organu odwoławczego wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik P. D. - matka B. D. wniosła o:

- zmianę (uchylenie) decyzji w części dotyczącej wysokości należnej wypłaty świadczenia za sierpień 2010 r. jako naruszającej prawo;

- uzupełnienie jej o klauzulę natychmiastowej wypłaty odsetek ustawowych od kwoty 58,06 zł za okres od 26 stycznia 2012 r. do czasu wypłaty całej kwoty wraz z należnymi odsetkami;

- stwierdzenie, że wypłacona w dniu 30 kwietnia 2013 r. kwota 58,06 zł zawiera w sobie kwotę odsetek należnych za okres 26 stycznia 2012 r. - 30 kwietnia 2013 r., w związku z cym należy wypłacić brakującą jeszcze kwotę należnego świadczenia alimentacyjnego oraz odsetki ustawowe od brakującej kwoty, od dnia 26 stycznia 2012 r. do dnia wypłaty całości świadczenia.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że faktem jest, iż ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nie zawiera przepisu o odsetkach od nieterminowych wypłat świadczeń alimentacyjnych. Kwestie te reguluje zaś ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, w tym art. 359 § 2 i art. 481 § 1 (w skardze wskazano również art. 58 § 2 i art. 451 § 1 tej ustawy). Wszystkie powyższe artykuły wskazują na to, że uprawnionemu należą się odsetki ustawowe od nieterminowo wypłaconego świadczenia. W tym wypadku odmowa wypłaty odsetek kłóci się nie tylko z przepisami prawa (art. 481 § 1 k.c.) ale także z zasadami współżycia społecznego.

Co istotne, pobranie nienależnego świadczenia obwarowane zostało obowiązkiem zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami. Nie może więc być tu asymetrii, że jedna strona ma obowiązek zapłaty odsetek ustawowych, a druga strona nie. Tym samym wydana decyzja jest nieważna w świetle art. 58 § 2 ustawy - Kodeks cywilny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Uzupełniająco organ odwoławczy podniósł, że wskazane przez skarżącą przepisy ustawy - Kodeks cywilny nie mają zastosowania w odniesieniu do spraw administracyjnych, do których należy sprawa o przyznanie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się zatem do kontroli prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.

W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) sąd ten uwzględniając skargę na decyzję uchyla zaskarżony akt w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza jej wydanie z naruszeniem prawa.

Powołana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracyjnym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie skarżącej decyzją nawet wówczas, gdy wiąże się ona z określonymi, negatywnymi skutkami.

Jednocześnie w świetle art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania, powoduje, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Zaakcentować wypada, iż ustawodawca na gruncie art. 153 ww. ustawy w żadnym przypadku nie przewiduje zwolnienia organu od obowiązku uwzględnienia w toku ponownego rozpoznawania sprawy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu.

Należy w związku z tym wskazać, że w uzasadnieniu powołanego prawomocnego wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r. wydanego w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 777/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał wprost, iż wysokość świadczeń alimentacyjnych przysługujących skarżącemu za sierpień 2010 r. została przez organy administracji publicznej ustalona w sposób nieprawidłowy. Sąd administracyjny weryfikując ww. ustalenie przesądził, że kwota przedmiotowych świadczeń winna być ustalona w sposób następujący:

- za okres od 1 do 18 sierpnia 2010 r. - 400 zł: 31 dni miesiąca x 18 dni = 232,20 zł;

- za okres od 19 do 31 sierpnia 2010 r. - 750 zł: 31 dni miesiąca x 13 dni = 314,47 zł.

Sąd wskazał ponadto, że skarżącemu z uwagi na ograniczenie kwotowe wynikające wprost z ustawy za sierpień 2010 r. przysługiwała kwota 500 zł. Jeżeli zaś skarżącemu wypłacono już przed wydaniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji świadczenia z funduszu alimentacyjnego za sierpień 2010 r. w wysokości 400 zł do wypłaty tytułem wyrównania pozostała łącznie kwota 100 zł (zamiast wskazanej przez organy kwoty 41,94 zł). Co istotne, w uzasadnieniu wydanego orzeczenia sąd administracyjny w żaden sposób nie wyraził konieczności wypłaty skarżącemu ww. wyrównania wraz z odsetkami ustawowymi. Nie zobowiązywał również organów administracji publicznej do rozważenia czy taka możliwość w ogóle istnieje.

Organ administracji publicznej pierwszej instancji ponownie orzekając w sprawie zastosował się do ww. oceny dokonanej przez sąd administracyjny.

Z kolei organ odwoławczy w następstwie rozpatrzenia wniesionego odwołania słusznie uznał, że brak jest możliwości przyznania skarżącemu odsetek od kwoty 58,06 zł mocą decyzji administracyjnej. Jak bowiem trafnie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów takiej możliwości nie przewidują. Skarżący i jego pełnomocnik muszą mieć z kolei świadomość, że organy administracji publicznej ograniczone są zasadą praworządności, w zakresie przestrzegania której poddane są kontroli sądu administracyjnego. Z zasady tej wynika, że wszelkie przejawy działania organu administracji publicznej wynikać muszą wprost z przepisów obowiązującego prawa.

Wskazywane przez pełnomocnika skarżącego przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 121 z późn. zm.) stanowiące w jego ocenie podstawę prawną "uzupełnienia decyzji" o nakaz wypłaty odsetek ustawowych nie mają zastosowania w realiach rozpatrywanej sprawy (a zatem do sytuacji wypłaty wyrównania świadczeń alimentacyjnych), gdyż ustawodawca takiej możliwości nie przewidział (w odróżnieniu od sytuacji wskazanych w art. 23 ust. 1 i ust. 7 czy art. 27 ust. 1 i ust. 1a powołanej ustawy, kiedy to ustawodawca odwołuje się do konieczności uiszczenia odsetek ustawowych). Należy mieć nadto na uwadze, że ustawa - Kodeks cywilny, do której odwołuje się pełnomocnik skarżącego reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi (vide: art. 1 tej ustawy). Oznacza to, że poza ściśle określonymi przypadkami ustawa ta nie może mieć generalnego zastosowania do stosunków administracyjnoprawnych, których treść jest władczo kształtowana przez organ administracji publicznej.

Z uwagi na ww. zapatrywania nie można uznać, że brak w przepisach ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przepisów umożliwiających wydanie orzeczenia przyznającego świadczeniobiorcy odsetki od nieterminowo wypłaconych świadczeń - w sytuacji równoczesnego istnienia regulacji nakładających obowiązek uiszczenia odsetek przez osobę, która pobrała świadczenia nienależnie - jest przejawem naruszenia konstytucyjnie określonej zasady równości wobec prawa (vide: zarzut zgłoszony przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r.).

W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę żądanie wypłaty odsetek ustawowych (zgłoszone przez pełnomocnika skarżącego w odwołaniu a następnie w skardze) od ww. wyrównania w kwocie 58,06 zł za okres od dnia 26 stycznia 2012 r. do dnia zapłaty należy bowiem postrzegać jako żądanie naprawienia szkody, która została wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej (vide: art. 4171 § 2 ustawy - Kodeks cywilny). Jeżeli zaś rzeczywista intencja skarżącego zawiera się w żądaniu odszkodowania, którego wysokość odpowiada wysokości odsetek ustawowych liczonych od konkretnej kwoty i za wskazany okres, skarżący winien rozważyć wystąpienie na drogę postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. W tej sytuacji nie istnieją bowiem podstawy prawne dające możliwość orzekania w tej materii przez organ administracji publicznej bądź przez sąd administracyjny.

W reasumpcji powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze muszą być uznane za niezasadne.

Podkreślenia wymaga, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 24 marca 2013 r. jest wyrazem prawidłowego wykonania wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydanego w dniu 31 stycznia 2013 r. w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 777/12.

Zasadnie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało przedmiotowe rozstrzygnięcie w mocy nie podzielając argumentacji zawartej we wniesionym odwołaniu.

Wobec tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł również podstaw do uwzględnienia okoliczności, które winien wziąć pod uwagę z urzędu rozstrzygając w granicach danej sprawy (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wniesiona skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.