Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2007502

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 18 marca 2016 r.
III SA/Gd 238/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 stycznia 2016 r., nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

"A" Spółka z o.o. w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 stycznia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 23 października 2015 r., którą organ wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Skarżąca zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że nie tylko nie osiąga planowanych zysków z uwagi na zatrzymanie automatów do gry, ale także ponosi straty finansowe. Nadto wyjaśniła, że w stosunku do niej toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Uiszczenie kar pieniężnych pogorszy jej sytuację finansową i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę.

Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącej, to na niej spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku.

Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13 dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżąca spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżąca jedynie ogólnikowo wyjaśniła, iż ponosi duże straty finansowe nie osiągając planowanych zysków. Stwierdzenie zaś, że w stosunku do skarżącej toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej nie świadczy w żaden sposób o jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Sytuacji majątkowej skarżącej nie można też ocenić jedynie na podstawie wskazanej wysokości uiszczonych przez skarżącą kar pieniężnych. Przedłożony rachunek zysków i strat dotyczy 2013 r., a skarga została wniesiona w lutym 2016 r.

A zatem skarżąca nie zobrazowała swej aktualnej sytuacji finansowej, ani też nie wskazała konkretnych skutków finansowych, jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedłożyła również żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować stan jej majątku.

Nadmienić ponadto należy, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności wniesionej skargi.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.