Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1760927

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 28 maja 2015 r.
III SA/Gd 232/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak.

Sędziowie: WSA Felicja Kajut (spr.), NSA Anna Orłowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (...) z dnia 8 stycznia 2015 r., nr (...) w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 19 maja 2014 r. Prezydent Miasta wydał decyzję nr (...), którą przyznał K. T. dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 listopada 2013 r. do dnia 30 kwietnia 2014 r. w wysokości 437,13 zł miesięcznie. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia podano art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 7 ust. 1, ust. 5, ust. 7 i art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.).

W uzasadnieniu organ zacytował ww. przepis i w oparciu o zgromadzone dane wyliczył wysokość przedmiotowego świadczenia.

Strona odwołała się od tej decyzji podnosząc, że organ zaniżył wysokość dodatku mieszkaniowego. W szczególności średni dochód miesięczny gospodarstwa domowego wynosi 963,34 zł, a nie jak przyjął organ 987,21 zł. Niższy jest też dochód na jednego członka rodziny. Ponadto zarzucił, że urzędnicy samowolnie dokonują zmian w jego wnioskach o dodatki mieszkaniowe.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 stycznia 2015 r. nr (...), działając m.in. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 6 ust. 1 pkt 2, ust. 9, ust. 10, art. 7 ust. 1 i ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy, odnosząc się do dotychczasowego przebiegu postępowania oraz powołując przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych podał, że dochody czteroosobowego gospodarstwa domowego wyniosły 2818,41 zł, czyli średni dochód na jednego członka gospodarstwa domowego miesięcznie wyniósł 234,87 zł. Rzeczywiste miesięczne wydatki skarżącego z tytułu czynszu wynoszą 624,47 zł.

W rozpatrywanej sprawie wysokość dodatku to różnica pomiędzy kwotą 624,47 zł i kwotą 112,74 zł. (12% x 939,47 zł), co daje kwotę: 511,73 zł. Zgodnie natomiast z przepisem art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Ponieważ powierzchnia lokalu strony jest mniejsza od powierzchni normatywnej, wysokość dodatku nie może przekraczać 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny. Wysokość dodatku mieszkaniowego wynosi zatem 437,13 zł. (624,47 zł x 70%). Organ wskazał przy tym, że możliwość przyznania dodatku oraz jego wysokość została ściśle określona przez przepisy prawa.

Organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, z którego wynika, iż powierzchnię normatywną lokalu powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna, poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. T. zarzucił, że organy błędnie ustaliły wysokość dodatku mieszkaniowego. Podał, że miesięczny dochód gospodarstwa domowego wyniósł 939,47 zł, czyli 234,87 zł na osobę. W ocenie skarżącego organ odwoławczy pominął fakt, że wydatki na powierzchnię normatywną powinny być wyższe niż wydatki na powierzchnię rzeczywistą. Wydatki na powierzchnię normatywną powinno się obliczyć dzieląc wydatki na lokal - 624,47 zł, przez jego powierzchnię użytkową - 52,60 m2, i uzyskany w ten sposób wskaźnik 11,8720532 pomnożyć przez normatywną powierzchnie - 55 m2, co daje wynik 652,96 zł.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wydatki poniesione przez skarżącego winny wynosić 112.74 zł, a więc 652,96 zł odjąć 112,74 zł, co stanowi 540,22 zł - tyle powinien wynosić dodatek mieszkaniowy. Nadto, w niniejszej sprawie czynsz - 624,47 zł, minus przyznany dodatek w wysokości 437,13 zł daje 187,34 zł własnych kosztów ponoszonych przez skarżącego, co znacznie przekracza ww. kwotę 112,74 zł.

Odnosząc się do kwestii niepełnosprawności żony skarżący podkreślił, że w orzeczeniu o jej niepełnosprawności nie ma wskazań, co do zamieszkiwania w osobnym pokoju, ponieważ brak tam takiej pozycji. Nie ulega jednak wątpliwości, że ma ona prawo do zamieszkiwania w osobnym pokoju ze względu na stan zdrowia. Żona ma w legitymacji wskazanie wózka inwalidzkiego. Nie korzysta z wózka inwalidzkiego tylko dlatego, że mają małe mieszkanie, nieprzystosowane do osoby niepełnosprawnej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Zaznaczyło, że żona skarżącego została zaliczona do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, jej niepełnosprawność nie wymaga jednak zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, nie jest także osobą poruszającą się na wózku inwalidzkim.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestia dodatków mieszkaniowych normowana jest przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 966), zwanej dalej "ustawą".

Wysokość dodatku mieszkaniowego ustala się zgodnie z treścią art. 6 ustawy. Art. 6. 1. Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości:

1)

15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym;

2)

12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym;

3)

10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.

2. Jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości:

1)

20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym;

2)

15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym;

3)

12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.

3. Wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego.

4. Wydatkami, o których mowa w ust. 3, są:

1)

czynsz;

2)

opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej;

3)

zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną;

4)

odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego;

5)

inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego;

6)

opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych;

7)

wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.

4a. Nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu:

1)

ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów;

2)

opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe.

5.

(uchylony).

6. Jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się:

1)

wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy;

2)

opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu.

7. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego.

8. Jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę.

9. Jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między wydatkami ponoszonymi za ten lokal a odpowiednią kwotą wymienioną w ust. 1 pkt 1-3 lub w ust. 2 pkt 1-3.

10. Wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni.

11. Rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć lub obniżyć, nie więcej niż o 20 punktów procentowych, wysokość wskaźników procentowych, o których mowa w ust. 10.

Skarżący w skardze wywodził, że na skutek przyjęcia błędnych wartości koniecznych dla ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego został on zaniżony, i zamiast kwoty wskazanej przez skarżącego w skardze - 540,22 zł, przyznano mu dodatek mieszkaniowy w niższej wysokości.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że choć główne zasady obliczania wysokości dodatku mieszkaniowego wskazano w art. 6 ust. 1 ustawy, do którego nawiązuje przede wszystkim skarżący powołując się na różnicę wielkości przyjętych do obliczeń przez niego i organy, to wysokość w taki sposób obliczonego dodatku mieszkaniowego podlega ograniczeniom, o jakich mowa w art. 6 ust. 10 ustawy.

Innymi słowy - organy muszą sprawdzić, czy obliczony dodatek mieszkaniowy nie przekracza kwoty wynikającej z wyliczenia dokonanego na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy. Jeżeli przekracza-dodatek mieszkaniowy musi stanowić tylko wartość ustaloną w oparciu o art. 6 ust. 10 ustawy. Tak było w niniejszym przypadku.

W zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, że dodatek mieszkaniowy powinien być przyznany skarżącemu w wysokości 437,13 zł miesięcznie-z uwagi na treść art. 6 ust. 10 ustawy.

Kwota ta została ustalona prawidłowo.

Normatywna powierzchnia lokalu, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy, wynosi 55 m2.

Skarżący zarzucał, że normatywna powierzchnia lokalu powinna być powiększona, bowiem jego żona jest osobą niepełnosprawną, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

Art. 5 ust. 3 ustawy stanowi, że normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.).

Przepis ten uzależnia powiększenie normatywnej powierzchni w dwóch przypadkach - zamieszkiwania w lokalu osoby niepełnosprawnej, która rzeczywiście, faktycznie porusza na wózku inwalidzkim, albo która legitymuje się orzeczeniem odpowiedniego organu o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W przedmiotowym przypadku przesłanki z art. 5 ust. 3 ustawy nie zostały spełnione, bowiem żona skarżącego nie porusza się na wózku inwalidzkim i nie dysponuje wspomnianym orzeczeniem. Dodać należy, że - wbrew przekonaniu skarżącego-orzeczenie o niepełnosprawności samo w sobie nie uprawnia do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

Wobec powyższego brak podstaw prawnych do powiększenia powierzchni normatywnej.

Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 6 ust. 10 ustawy, jeżeli powierzchnia zajmowanego lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, to wysokość dodatku mieszkaniowego nie może przekraczać 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny.

Zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania ta część przepisu art. 6 ust. 10 ustawy, która uzależnia wysokość dodatku mieszkaniowego od wielkości wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu, bowiem ta część przepisu dotyczy lokali, których powierzchnia jest większa od powierzchni normatywnej. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

Powierzchnia lokalu zajmowanego przez skarżącego wynosi 52,60 m2, wobec czego jest mniejsza od normatywnej powierzchni.

Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń, lokal skarżącego wyposażony jest w instalacje, o jakich mowa w art. 6 ust. 7 ustawy, wobec czego ryczałt w tym przepisie przewidziany skarżącemu nie przysługuje.

W tej sytuacji wysokość dodatku mieszkaniowego, zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy, nie może przekraczać 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny.

Faktyczne wydatki ponoszone na przedmiotowy lokal to kwota 624,47 zł. Wysokość tej kwoty wynika z akt administracyjnych, została w takiej wysokości prawidłowo przyjęta przez organy i nie była kwestionowana przez skarżącego w skardze.

Zgodnie z powyższym - 70% z kwoty 624,47 zł to 437,13 zł.

Kwota taka została prawidłowo przyznana skarżącemu przez organy jako dodatek mieszkaniowy. Nie było żadnych podstaw do przyznania skarżącemu kwoty wyższej, niż ustalona przez organy.

Ewentualne różnice w przyjmowanych wielkościach, wskazywane przez skarżącego w skardze, nie miały żadnego znaczenia dla ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego przyznanego skarżącemu. W niniejszej sprawie istotne było bowiem ustalenie wysokości tego dodatku z uwzględnieniem ograniczenia jego wysokości w oparciu o art. 6 ust. 10 ustawy.

Tym samym nie można było zaaprobować przedstawionego w skardze sposobu ustalenia wysokości należnego mu - zdaniem skarżącego - dodatku w wysokości 540,22 zł. Jak wskazano wcześniej powierzchnia użytkowa lokalu skarżącego wynosi 52,60 m2, zaś liczba członków gospodarstwa domowego to cztery osoby. W takim przypadku normatywna powierzchnia użytkowa lokalu nie może przekraczać 55 m2 (art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy). Ponieważ powierzchnia lokalu skarżącego jest mniejsza od ww. normatywnej powierzchni użytkowej, przepis art. 5 ust. 4 ustawy nie znajdował w niniejszej sprawie zastosowania. Przepis ten stanowi, że wydatki na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego oblicza się, dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię, o której mowa w ust. 1. W oparciu o ten przepis oblicza się wydatki na normatywną powierzchnię wówczas, gdy powierzchnia użytkowa jest większa od normatywnej, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. W przypadku skarżącego, obliczając wysokość dodatku mieszkaniowego należało zatem uwzględnić rzeczywiście ponoszone przez niego wydatki na lokal mieszkalny, co też organy zrobiły.

Sąd wskazuje, że może uchylić zaskarżoną decyzję w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub w przypadku innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził tego rodzaju naruszeń.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.