Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663940

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 10 kwietnia 2015 r.
III SA/Gd 199/12

UZASADNIENIE

Sentencja

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. G. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia 11 lipca 2011 r. nr (...) w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 23 października 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła opinia o braku możliwości ponownego wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 listopada 2012 r. oddalającego skargę A. K. na decyzję Wojewody z dnia 11 lipca 2011 r. nr (...) w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną. Złożoną opinię sporządził radca prawny P. G., który wskazał, że w niniejszej sprawie w następstwie postanowienia Sądu Rejonowego w S. wydanego w dniu 27 sierpnia 2014 r. (sygn. akt (...)) został w dniu 4 września 2014 r. ustanowiony pełnomocnikiem A. K. celem sporządzenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 października 2014 r. radca prawny P.G. został wezwany do nadesłania kopii postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt (...) w przedmiocie ustanowienia dla skarżącego A.K. pełnomocnika z urzędu oraz kopii pisma Okręgowej Izby Radców Prawnych w G. z dnia 4 września 2014 r. w sprawie wyznaczenia go pełnomocnikiem w tej sprawie.

Po nadesłaniu ww. dokumentów (data wpływu do Sądu - 14 listopada 2014 r.) referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządzeniem z dnia 20 listopada 2014 r. zwrócił się do Sądu Rejonowego w S. z prośbą o pilne wypożyczenie akt sprawy o sygnaturze (...). Prośba w przedmiocie wypożyczenia ww. akt została ponowiona zarządzeniami z dnia 18 grudnia i 30 grudnia 2014 r. oraz zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2015 r.

W dniu 6 lutego 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęły akta sprawy o sygnaturze (...) prowadzonej przed Sądem Rejonowym w S.

Z akt tych wynika (vide: poświadczone za zgodność kserokopie - k. 2, 2v, 9, 13 i 21 - w aktach niniejszej sprawy), że w następstwie wniosku A. K. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego referendarz sądowy Sądu Rejonowego w S. ustanowił dla A.K. "radcę prawnego z urzędu (...) celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt IIII SA/Gd 199/12".

W dniu 2 kwietnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął odpis postanowienia referendarza sądowego Sądu Rejonowego w S. z dnia 26 marca 2015 r. wydanego w sprawie o sygnaturze (...).

Z treści wydanego postanowienia wynikało, że ww. postanowienie z dnia 27 sierpnia 2014 r. zostało uchylone (punkt pierwszy postanowienia). Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w S. orzekł ponadto (vide: punkt drugi wydanego postanowienia) o umorzeniu postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia referendarz sądowy Sądu Rejonowego w S. wskazał, że A. K. pismem z dnia 29 października 2014 r. cofnął wniosek o ustanowienie pełnomocnika. Z kolei z uwagi na to, że sprawa o sygnaturze III SA/Gd 199/12 prowadzona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku została prawomocnie zakończona udział pełnomocnika w tym postępowaniu stał się zbędny.

W tym stanie należało uznać, co następuje.

Analiza treści art. 243 i n. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) prowadzi do wniosku, że ten akt normatywny nie przewiduje możliwości przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika do reprezentowania danego podmiotu w postępowaniu innym niż sądowoadministracyjne ani też dla podjęcia w imieniu tego podmiotu czynności prowadzących do inicjowania postępowania innego niż sądowoadministracyjne (zob. w tej materii: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt I OZ 984/13 oraz z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 298/14; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie ma również wątpliwości co do tego, że ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 101 z późn. zm.) jak i ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 1997 r. Nr 102, poz. 648 z późn. zm.) nie przewidują możliwości przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika do reprezentowania danego podmiotu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ani też dla podjęcia w imieniu tego podmiotu czynności prowadzących do inicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Należy mieć jedynie na uwadze, że w świetle art. 48 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym w razie niemożności poniesienia kosztów pomocy prawnej w postępowaniu prowadzonym przed Trybunałem Konstytucyjnym, skarżący może zwrócić się do sądu rejonowego jego miejsca zamieszkania o ustanowienie dla niego adwokata lub radcy prawnego z urzędu.

W związku z tym oczywistym jest, że wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną w postępowaniu przed sądem administracyjnym z urzędu otrzymać może wyłącznie profesjonalny pełnomocnik przez ten sąd ustanowiony.

Zapatrywanie to potwierdza treść art. 250 i art. 253 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które stanowią, że wyznaczony przez sąd administracyjny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności określonej kategorii pełnomocników w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zestawiając powyższe regulacje normatywne ze wskazanymi okolicznościami faktycznymi niniejszej sprawy uznać należy, że w rozpatrywanym przypadku referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie ma podstaw prawnych do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.

Z tych względów, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia, odmawiając przyznania żądanego wynagrodzenia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.