Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 24 maja 2007 r.
III SA/Gd 170/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: NSA Anna Orłowska.

Sędziowie: WSA Alina Dominiak (spr.), NSA Marek Gorski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2007 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie faktyczne

Inspektor Sanitarny decyzją z dnia (...) Nr (...) odmówił stwierdzenia u E. K. choroby zawodowej - przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy, opierając się na orzeczeniach lekarskich Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. nr (...) z dnia (...) oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nr (...) z dnia (...)

W pierwszym z powołanych orzeczeń lekarskich stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej. Instytut Medycyny Pracy w Ł. podtrzymał to stanowisko i stwierdził, że żadna jednostka chorobowa rozpoznana u E. K. (choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z dyskopatią w odcinku lędźwiowo-krzyżowym; nawracające zespoły bólowe korzeniowe kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo-krzyżowego; łuszczyca; łuszczycowe zapalenie stawów; nadciśnienie tętnicze) nie jest ujęta w wykazie chorób zawodowych i tym samym nie może stanowić podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Ponadto stwierdził, że rozpoznane u strony zapalenie kaletki maziowej stawu kręgosłupa jest jednym z objawów pojawiającym się w przebiegu łuszczycowego zapalenia stawów.

W odwołaniu E. K. wskazał, iż praca biurowa, którą wykonywał przez 30 lat przyczyniła się do powstania u niego łuszczycowego zapalenia stawów, a w konsekwencji do przewlekłego zapalenia kaletki maziowej stawów kręgosłupa. Z kolei nieruchoma i wymuszona pozycja ciała podczas pracy przyczyniła się do choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. Podał ponadto, że przebywanie w magazynach środków chemicznych i bezpośredni kontakt z takowymi substancjami spowodowały u niego łuszczycę.

Po rozpoznaniu odwołania E. K., Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia (...) nr (...), powołując się na treść art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy uzasadniając swoją decyzję stwierdził, że w sprawie zostały wykonane kilkakrotne badania i żadna z jednostek orzekających nie rozpoznała u badanego choroby zawodowej. Zdaniem organu zostały wyjaśnione wszelkie wątpliwości. Instytut Medycyny Pracy w Ł. w opinii uzupełniającej stwierdził, że łuszczyca jest chorobą uwarunkowaną genetycznie, a zapalenie kaletki maziowej stawów jest jednym z objawów jej naturalnego przebiegu. Tak więc kontakt ze środkami chemicznymi w miejscu pracy strony nie mógł być przyczyną rozpoznanej choroby skóry - łuszczycy i łuszczycowego zapalenia stawów. Z kolei choroba zwyrodnieniowa stawów i kręgosłupa jest schorzeniem samoistnym o szerokim rozpowszechnianiu w populacji ogólnej. Praca biurowa może modyfikować przebieg tego schorzenia, natomiast nie jest przyczyną jego powstania. Ponieważ jednostki badawcze nie rozpoznały choroby zawodowej organ nie miał podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E. K. wskazał, iż z danych zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego wynika, że przez około 30 lat pracował jako pracownik biurowy w pozycji siedzącej i właśnie nieruchoma i wymuszona pozycja ciała jest przyczyną odczuwanych przez niego dolegliwości ze strony układu mięśniowo - szkieletowego (bóle pleców, szyi, rąk, sztywność, drętwienie lub drżenie mięśni). Podniósł ponadto, że twierdzenie jakoby łuszczyca spowodowała u niego przewlekłe zapalenie kaletki maziowej nie jest oparte na badaniach, gdyż medycyna nie dysponuje jeszcze wiedzą na temat powstawania łuszczycy i jej skutecznego leczenia. Wskazał ponadto, że nie występował o stwierdzenie astmy oskrzelowej, a w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że nie stwierdzono właśnie takiego schorzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych.

Komparycja zaskarżonej decyzji zawiera informację, iż dotyczy rozpatrzenia odwołania od decyzji Inspektora Sanitarnego o numerze (...), gdy tymczasem decyzja organu pierwszej instancji wydana w sprawie E. K. nosi numer (...)

Ponadto treść komparycji zaskarżonej decyzji wskazuje, iż organ odwoławczy rozpoznawał odwołanie od decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - astmy oskrzelowej, podczas gdy przedmiotem decyzji organu pierwszej instancji była odmowa stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odnosi się do innych schorzeń skarżącego, niż wymieniona w komparycji astma oskrzelowa. Zgodnie zaś z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzeć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Wynika to z przepisu art. 138 k.p.a.

Jednym z warunków poprawności decyzji jest istnienie wewnętrznej spójności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem prawnym i faktycznym. Jedynie w przypadku istnienia takiej spójności można powiedzieć o decyzji, że rozstrzyga konkretną sprawę. Wobec powyżej wskazanych rozbieżności decyzji organu odwoławczego należy zarzucić brak spójności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem faktycznym i prawnym.

Omówione wyżej uchybienia formalne uniemożliwiają w istocie ocenę, jaką decyzję kontrolował Wojewódzki Inspektor Sanitarny, rozpatrując odwołanie skarżącego od decyzji wydanej przez Inspektora Sanitarnego - czy znajdującą się w aktach sprawy, czy też jakąś inną, która do akt nie została dołączona.

Na powyższe uchybienia zwrócił uwagę także sam skarżący wskazując w treści skargi, iż nie występował o stwierdzenie choroby zawodowej - astmy oskrzelowej.

W tej sytuacji brak było podstaw do dokonania przez Sąd oceny zasadności zarzutów merytorycznych skargi.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny musi tak uporządkować formalnie całą sprawę, rozpoznając odwołanie E. K. od orzeczenia Inspektora Sanitarnego, by nie było wątpliwości, o jakiej decyzji tego organu wypowiada się w decyzji przez siebie wydanej.

Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.