Orzeczenia sądów
Opublikowano: ONSA 1995/2/98

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 23 września 1994 r.
III SA 957/93

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA G. Borkowski (sprawozdawca). Sędziowie NSA: A. Filipowicz, G. Krzymień.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 § 5 k.p.a. skargę Piotra G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 27 kwietnia 1993 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń sportową.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją nr E.IIIb-530/93 z dnia 27 kwietnia 1993 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji, którą odmówiono Piotrowi G. wydania pozwolenia na broń sportową. Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika, że Piotr G., poddany sprawdzianowi, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 z późn. zm.), nie wykazał się odpowiednią znajomością przepisów dotyczących obchodzenia się z bronią.

W skardze na powyższą decyzję Piotr G. zarzucił, że organ I instancji, korzystając z możliwości, o której mowa w art. 5 ust. 2 cytowanej ustawy, "dokonał nadużycia formalnego i materialnego". Protokół z przebiegu egzaminu kazano mu podpisać przed zadaniem pierwszego pytania. Na postawione cztery pytania odpowiedział "zdecydowanie prawidłowo". Skarżący podniósł, że jest członkiem sekcji strzeleckiej, a posiadanie własnej broni jest warunkiem doskonalenia umiejętności w tej dziedzinie. Po zaprezentowaniu swoich poglądów na problemy posiadania broni wniósł o "wydanie pozwolenia na posiadanie i używanie (zgodnie z przepisami) broni sportowej krótkiej".

Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie może być uwzględniony już tylko z tego powodu, że uprawnienie do wydawania pozwoleń na broń, wynikające z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 z późn. zm.), przysługuje wyłącznie właściwym organom Policji. Sądowa kontrola decyzji administracyjnych, obejmująca wyłącznie ich zgodność z prawem (art. 16 § 2 i art. 196 § 1 k.p.a.), nie pozwala Sądowi na bezpośrednie kształtowanie sytuacji prawnej stron i wyręczanie w tym zakresie organów administracji.

Natomiast ocena zaskarżonej decyzji w aspekcie zgodności z prawem (legalności) nie daje podstawy do jej zakwestionowania. Ze względu na zagrożenie, jakie stwarza broń, gdy znajdzie się w posiadaniu osoby niedostatecznie do tego przygotowanej, ustawodawca przewidział możliwość sprawdzenia przez organ wydający pozwolenie, czy osoba ubiegająca się o nie jest zaznajomiona z przepisami dotyczącymi obchodzenia się z daną bronią.

Z protokołu z dnia 5 lutego 1993 r. wynika, że skarżący "nie wykazał się znajomością dot. zasad używania i przechowywania broni palnej". Podpisując ten protokół, skarżący nie zgłosił żadnych uwag ani zastrzeżeń. Sąd nie ma uprawnień ani możliwości skontrolowania przebiegu sprawdzianu, do którego zastrzeżenia skarżący zgłosił dopiero w skardze. W odwołaniu tłumaczył "braki w znajomości przepisów" utrudnionym dostępem do "materiałów źródłowych", a nie niewłaściwym postępowaniem osób przeprowadzających tę czynność.

Niedostateczna znajomość przepisów dotyczących obchodzenia się z daną bronią uzasadnia odmowę wydania pozwolenia na broń także w sytuacji, gdy występują okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie takiego pozwolenia (art. 5 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy). Dlatego argumenty skarżącego, uzasadniające potrzebę posiadania przez niego broni, nie mogą decydować o uznaniu decyzji za naruszającą prawo. (...)

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 § 5 k.p.a. orzekł jak w sentencji.