Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 59054

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 11 sierpnia 2000 r.
III SA 613/99

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2000 r. sprawy ze skargi "W.-O. R." Spółka z o.o. w O. na decyzję Ministra Finansów z dnia 8 lutego 1999 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w O. z dnia 16 czerwca 1998 r. Nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1995 r.

- oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 lutego 1999 r. Nr [...] Minister Finansów na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia 14 stycznia 1999 r. Nr [...] odmawiającą "W.-O. R." Spółce z o.o. w O. stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w O. z dnia 16 czerwca 1998 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1995 r.

W uzasadnieniu Minister Finansów stwierdził, iż decyzja Izby Skarbowej w O. dotycząca wymiaru Spółce "W.-O. R." podatku dochodowego od osób prawnych za 1995 r. nie narusza w sposób rażący prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Wyjaśnił, iż K.D. P. zamieszkujący na terenie Niemiec i prowadzący tam działalność pod firmą "PRWiO" w H. prowadził równocześnie działalność w Polsce w formie jednoosobowej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - "W.-O. R.". Działalność prowadzona przez osobę prawną - Spółkę prawa handlowego podlegała prawu podatkowemu polskiemu i nie można mówić, iż opodatkowanie Spółki podatkiem dochodowym od osób prawnych narusza art. 7 ust. 1-3 polsko-niemieckiej umowy z dnia 18 grudnia 1972 r. w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku.

Stwierdził, że przychodem Spółki są wszelkie uzyskane przez nią wartości pieniężne, a więc również przychody uzyskane ze sprzedaży biletów na linię autobusową firmy "P.-R.". Podniósł, że Spółka "W.-O. R." nie jest zakładem firmy "P.-R." w rozumieniu art. 5 cyt. umowy polsko-niemieckiej, a co wynika jednoznacznie z dokumentów (dowód zarejestrowania w Sądzie Rejonowym w O.).

W skardze Spółka "W.-O. R." wnosi o stwierdzenie jej nieważności i zarzuca powyższej decyzji rażące naruszenie art. 22 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób prawnych a nadto naruszenie art. 122, 191 i 210 Ordynacji podatkowej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wywodzi, że sposób załatwienia sprawy pozostaje w sprzeczności z zawartą pomiędzy Polską a Niemcami umową w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. W uzupełnieniu skargi zarzuca rażące naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosi o jej oddalenie i podtrzymuje argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest oczywiście bezzasadna. Podstawą żądania Spółki "W.-O. R." stwierdzenia nieważności decyzji wymienionej Izby Skarbowej w O. dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 1995 r. był zarzut rażącego naruszenia prawa, czyli przesłanka z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma charakter "rażący" tzn. gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkami albo uchylono obowiązek.

Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisem przez proste ich zestawianie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - B. Adamiak, J. Borkowski Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 1996 r. str. 716-721 por. także "Kodeksu postępowania administracyjnego Komentarz - J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński Wydawnictwo Prawnicze Warszawa 1985 r. str. 237).

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdzić należy, iż są one całkowicie chybione. Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż w przypadku zarzutu naruszenia art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej nie może dojść do "rażącego" naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, bowiem rozstrzygnięcie sprawy zależy od oceny jej stanu faktycznego przez organ administracji państwowej. Po wtóre, Spółka nie rozróżnia podatku dochodowego od osób prawnych od podatku dochodowego od osób fizycznych. W skardze zarzuca obrazę art. 22 i 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. i podaje, iż jest to ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdy tymczasem sprawa dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych (ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. - Dz. U. Nr 106, poz. 482 z 1993 r. ze zm.).

Niezależnie od powyższego stwierdzić należało, że:

- na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągnięcia. Poza sporem w sprawie jest fakt, iż siedzibą Spółki "W.-O. R." założonej w dniu 8 sierpnia 1989 r. jest Polska [...],

- zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe,

- w myśl art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, przedmiotem opodatkowania jest dochód bez względu na rodzaj źródła przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty.

Umowa między Polską a Niemcami z dnia 18 grudnia 1972 r. w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. Nr 31, poz. 163) a w szczególności art. 1, 5 i 7 ust. 1-3 stawia jednoznacznie, że zyski przedsiębiorstwa mającego siedzibę w danym państwie podlegają opodatkowaniu w tym państwie. Gdyby Spółka "W.-O. R." była zakładem, filią firmy "PRWiO" wówczas faktycznie miałyby zastosowanie postanowienia cytowanej umowy międzynarodowej.

W związku z tym, że decyzja wymiarowa nie narusza w sposób rażący norm prawa materialnego, a co w sposób szczegółowy zostało wykazane przez Ministra Finansów w zaskarżonej decyzji to Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) miał obowiązek orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.