Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 60599

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 30 października 1998 r.
III SA 1320/98

UZASADNIENIE

Uzasadnienie faktyczne

1. Decyzją Izby Skarbowej w S. z dnia 15 grudnia 1997 r. nr PN-I-732-2-216/97 na podstawie art. 5 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz o urzędach skarbowych (Dz. U. Nr 106, poz. 489) i art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Tomasza Z. od decyzji Urzędu Skarbowego w M. z dnia 20 sierpnia 1997 r. nr PDF 861/28/97 określającej wysokość podatku dochodowego za rok 1994 w kwocie 846,80 zł uchylono w całości zaskarżaną decyzję i określono wysokość podatku dochodowego za rok 1995 w kwocie 675,90 zł.

2. Decyzją Izby Skarbowej w S. z dnia 15 grudnia 1997 r. nr PN-I-732-2-215/97 na podstawie cytowanych wyżej przepisów po rozpatrzeniu odwołania Tomasza Z. od decyzji Urzędu Skarbowego w M. z dnia 20 sierpnia 1997 r. nr PDF 861/28/97 określającej wysokość podatku dochodowego za rok 1994 w kwocie 1249,30 zł uchylono w całości zaskarżoną decyzję i określono wysokość podatku dochodowego za rok 1994 w kwocie 1096,20 zł.

W uzasadnieniu obu decyzji stwierdzono, że nie są zasadnymi zarzuty podatnika odnośnie do kwestionowania ustaleń urzędu skarbowego co do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu używania samochodu osobowego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. W art. 23 ust. 1 pkt 46 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustalono, że do kosztów nie zalicza się poniesionych wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów z tytułu używania samochodu osobowego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w części przekraczającej kwotę limitu ustalonego na podstawie ewidencji przebiegu przejazdu. Jednakże zgodnie z art. 22 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy za koszty uzyskania przychodu uważa się wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu. Zgodnie z powyższym w pierwszej kolejności poniesiony wydatek powinien stanowić koszt uzyskania przychodów, a dopiero po spełnieniu tego warunku należy porównać sumę wydatków udokumentowanych rachunkami z wysokością limitu ustalonego na podstawie ewidencji przebiegu pojazdu. Urząd skarbowy nie zakwestionował liczby przejechanych kilometrów, uwzględnił więc wszystkie przejazdy wykazane w ewidencji przebiegu samochodu, które podatnik wykonał przy świadczeniu usług dla zamiejscowych klientów.

Ponadto miano również na uwadze wydatek poniesiony na remont samochodu. Brak jest podstaw do zmiany przyjętego dla podstaw szacunku norm zużycia paliwa w średniej Wysokości 8,5 litra/100 km. Według norm fabrycznych średnie zużycie paliwa przez samochód "Peugeot" 309 o pojemności silnika 1905 cm3 wynosi 7,6 l/100 km. Podatnik składając wyjaśnienia w dniu 18 lipca 1997 r. określił zużycie paliwa na 8-9 l/100 km i nie korygował tych danych w toku późniejszego postępowania. Podając w odwołaniu, że jego sześcioletni samochód zużywał 12 litrów paliwa na 100 km, nie przedstawił żadnych dowodów, które by to potwierdzały.

Nie jest również zasadny zarzut, iż bezpodstawnie zakwestionowano koszty uzyskania przychodu związanego z kosztem ogrzewania lokalu. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 99, poz. 489 ze zm.) wydatki związane z utrzymaniem lokalu powinny być dokumentowane dowodami wewnętrznymi sporządzanymi na podstawie dowodów wykazujących całość ponoszonych opłat. Z zapisów w księdze przychodów i rozchodów wynika, że koszty ogrzewania wypożyczalni ujęto bądź na podstawie rachunków wystawionych przez Janinę P., babkę podatnika, bądź Karola Z. - jego ojca. Natomiast nie przedstawił on rachunków na zakup opału na ogrzewanie domu.

W skargach do Naczelnego Sądu Administracyjnego Tomasz Z., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, przedstawił zarzuty jak w odwołaniu od rozstrzygnięć organu I instancji, a ponadto w przypadku decyzji nr PN-I-732-2-216/97 podniósł, iż w roku 1994 zakupił nie telewizor, jak to omyłkowo napisano w umowie, ale komputer niezbędny do prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargi strona przeciwna, wnosząc o ich oddalenie, podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

1. Na mocy art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90, poz. 416 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z kolei zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 nie są nimi poniesione wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tytułu używania wprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego, w tym także stanowiącego własność osoby prowadzącej działalność gospodarczą na potrzeby działalności gospodarczej podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach obowiązujących w przedsiębiorstwach państwowych.

Tak więc, wbrew twierdzeniom skarżącego, cytowany art. 23 ust. 1 pkt 46 nie upoważniał go do zaliczenia jako kosztów uzyskania przychodów kwot związanych z utrzymaniem samochodu i jego użytkowaniem dla celów działalności gospodarczej do granic wymienionych w tym przepisie. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 tejże ustawy muszą to być przede wszystkim wydatki faktycznie poniesione i związane z uzyskanym przychodem, nie mogące jednak przekraczać kwot ustalonych zgodnie z zasadami określonymi w ww. przepisie. Tak więc w tym wypadku nie można mówić o naruszeniu przepisów prawa materialnego.

Nie zachodzi również obraza procedury administracyjnej, skoro ustalenia organów podatkowych zostały oparte w całości na ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez podatnika, a średnie zużycie paliwa znajdowało uzasadnienie w normach fabrycznych samochodu "Peugeot" 309 oraz wyjaśnieniach Tomasza Z. złożonych przed organem I instancji. Fakt, iż w postępowaniu odwoławczym podawał on inną wielkość dotyczącą średniego zużycia paliwa, bez podania dowodów na tę okoliczność, nie może być podstawą do uznania, że Izba Skarbowa podjęła rozstrzygnięcie w sposób dowolny, naruszając art. 80 kpa.

2. Na mocy § 13 ust. 1 pkt 6 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 99, poz. 489 ze zm.) na udokumentowanie zapisów w księdze, dotyczące niektórych kosztów mogą być sporządzone dokumenty zaopatrzone w datę i podpis osób, które bezpośrednio dokonywały wydatków, określające przedmiot operacji gospodarczej i wysokość kosztu. Dowody takie mogą dotyczyć m.in. wydatków na ogrzewanie w części przypadającej na działalność gospodarczą, ale podstawą sporządzenia tego dowodu musi być dokument obejmujący całość opłat na te cele. Takich wymogów nie spełniają więc dokumenty wystawione przez bliskich krewnych Tomasza Z., w sytuacji gdy nie znajdują one oparcia w dokumentach obejmujących całość opłat na ogrzewanie. Tak więc w tym wypadku nie można uznać, aby organy podatkowe naruszyły przepisy prawa materialnego.

3. Zawarty w skardze zarzut dotyczący niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w roku 1994 sprzętu, który skarżący określa jako komputer, natomiast organ podatkowy I instancji uznał, zgodnie z treścią umowy - jako telewizor, należy uznać jako bezprzedmiotowy, ponieważ decyzja nie była w tej części skarżona w odwołaniu, a zatem nie stanowiła przedmiotu rozstrzygnięcia Izby Skarbowej i tym samym nie przysługuje od niej skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.