Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 60594

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 19 grudnia 1991 r.
III SA 1318/91

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia NSA: G. Borkowski

Sędziowie NSA: L. Gmytrasiewicz (spr.), J. Waskmundzki

Protokolant: M. Połowniak

po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 1991 r. sprawy ze skargi Spółki z o.o. "T. L." na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 30 lipca 1991 r. Nr DPC II/I 411-383/91 w przedmiocie wymiaru cła skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Urzędu Celnego w Rz. pięcioma decyzjami z dnia 28 lutego, 4 marca, 10 marca, 16 marca i 24 marca 1991 r. wymierzył Spółce z o.o. "T. L." w J. cło w łącznej kwocie 170 550 000 zł za sprowadzone z zagranicy świeże skóry nie wyprawione z wełną.

Spółka "T.L." pięcioma pismami z dnia 14, 21 i 29 marca 1991 r. domagała się - na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych (Dz. U. Nr 41, poz. 325 z późn. zm.) - zwolnienia od wymierzonego cła, ponieważ importowane skóry są przeznaczone na potrzeby produkcyjne innych podmiotów gospodarczych, a mianowicie Lubelskich Zakładów Futrzarskich oraz Towarzystwa Handlowo-Usługowego "S." w Ł.

Dyrektor Urzędu Celnego w Rz. decyzją z dnia 23 kwietnia 1991 r. wydaną na podstawie art. 104 kpa odmówił zwolnienia od cła importowanych skór, gdyż zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z 1988 r., zwolnieniu od cła podlegają tylko przedmioty zaliczane do dóbr trwałych, mające służyć prowadzonej działalności gospodarczej.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy z 1988 r. i w uzasadnieniu podniosła m.in. że przedmiotem jej działalności jest także prowadzenie importu na potrzeby produkcyjne spółki oraz na rzecz innych podmiotów gospodarczych. Skoro więc importowane skóry są przeznaczane na potrzeby produkcyjne innych podmiotów gospodarczych, to powinny być zwolnione od cła. Brak podstaw - zdaniem odwołującej się spółki - do przyjęcia, że zwolnione od cła mogą być przedmioty zaliczone do dóbr trwałych. Stanowisko takie jest sprzeczne z treścią art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1988 r., a także z dotychczasową praktyką organów celnych.

Prezes Głównego Urzędu Ceł, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy z 1988 r., decyzją z dnia 30 lipca 1991 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 23 kwietnia 1991 r.

W motywach tego rozstrzygnięcia podano m.in. że towary importowane w celu sprzedaży na rynku krajowym nie podlegają zwolnieniu od cła. Zwolnieniom nie podlegają również surowce i półfabrykaty importowane na potrzeby produkcyjne i usługowe importera.

W skardze do Sądu Spółka "T.L." ponowiła zarzuty i argumenty za nimi przemawiające, które podała w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna nie znalazła podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna. Regulacja prawna zawarta w art. 30 powołanej wyżej ustawy z 1988 r., będąca rozwinięciem celów tej ustawy, o których mowa w jej preambule - przewiduje dwa stany faktyczne, które stanowią podstawę do zwolnienia od cła przywozowego i innych opłat podobnych w skutkach do takich ceł. Zwolnieniu podlegają przedmioty stanowiące wkład niepieniężny wspólników do kapitału zakładowego spółki w postaci maszyn, urządzeń i wyposażenia oraz innych środków przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu (art. 30 ust. 1 pkt 1) oraz takie same przedmioty sprowadzone w tym samym celu, jeżeli zostały nabyte przez spółkę lub podmioty działające na jej zlecenie w okresie trzech lat od utworzenia spółki (art. 30 ust. 1 pkt 2). Oczywiste jest, że w pierwszym z powyższych stanów faktycznych zwolnieniu od cła podlegać będą wszelkie środki, będące wkładem niepieniężnym wspólników, które - w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy - zaliczyć należy do środków niezbędnych do uruchomienia działalności gospodarczej spółki, określonej w zezwoleniu. Będą to więc z reguły składniki majątku trwałego spółki, które zaliczane są do środków trwałych, tj. przeznaczanych do długotrwałego wykorzystania na własne potrzeby spółki. Drugi z omawianych stanów faktycznych, jak już wspomniano, dotyczy takich samych przedmiotów i sprowadzanych w tym samym celu z tym jednakże, że nie stanowią one wkładu wspólników do kapitału zakładowego spółki oraz zostały przez nią nabyte w okresie trzech lat od jej utworzenia. Z analizy więc art. 30 ust. 1 pkt 1 i 2 omawianej ustawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że zwolnieniem od cła nie będą objęte towary, przeznaczone do dalszej sprzedaży. Skoro więc - jak to wynika z ustaleń faktycznych sprawy - sprowadzone skóry były następnie zbywane w ramach prowadzonej przez stronę skarżącą działalności handlowej, to organy celne obu instancji zasadnie odmówiły zwolnienia od cła.

W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić na podstawie art. 207 § 5 kpa.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.