Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 48000

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 27 marca 2001 r.
III SA 111/00

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA W. Kubiak.

Sędziowie NSA: K. Nowak, G. Krzymień (spr.).

Protokolant: J. Żółtowłos.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 13.12.1999 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną krótką na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 z późn. zm.).

Po dwukrotnym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji zarówno ten organ, jak i organ odwoławczy oceniły, że Kazimierz K. w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił dowodów potwierdzających szczególne zagrożenia jego życia lub zdrowia. Tym samym nie przekonał Policji o zasadności żądania o wydanie przedmiotowego pozwolenia. Na podstawie przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z 31.01.1961 r. organ odwoławczy podzielił w tym względzie ocenę organu I instancji, skutkiem czego decyzja tego organu została utrzymana w mocy.

Organy Policji w sprawach wydania pozwoleń na broń, działając na podstawie ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych przyjęły, że przedmiotowe pozwolenie mogą otrzymać osoby, które udokumentują istnienie realnego i szczegółowego zagrożenia życia bądź zdrowia.

Żadna z przedstawionych przesłanek nie odnosi się do osoby skarżącego, który potrzebę posiadania broni motywuje obawą o własne bezpieczeństwo z racji sezonowego zamieszkiwania na działce w P., na którą próbowano wtargnąć w ramach pijackich ekscesów miejscowych chuliganów.

Z akt sprawy nie wynika jednak, aby skarżący zgłaszał organom Policji, że kiedykolwiek znalazł się w sytuacji bezpośrednio zagrażającej jego życiu lub zdrowiu.

Jak sam wyjaśnił działkę zamieszkuje kilka miesięcy w roku. Dlatego też nie można stwierdzić, aby znajdował się w sytuacji ciągłego i realnego zagrożenia życia lub zdrowia.

Ostateczną decyzję Komendanta Głównego Policji zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Kazimierz K.

W osobiście zredagowanej skardze nazwanej "odwołaniem" nie sprecyzował zarzutów jak również wniosków domagając się umożliwienia mu, aby w zgodzie z prawem mógł chronić swoje życie. W uzasadnieniu skargi wskazał na permanentne zagrożenie jego bezpieczeństwa w czasie pobytu na działce. Wytknął, iż Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji zajął odmienne stanowisko od zaprezentowanego w uprzedniej decyzji kasacyjnej.

Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Mając na uwadze wyrażone w uzasadnieniu skargi oczekiwanie umożliwienia przez Sąd legalnego otrzymania przez skarżącego dostępu do broni palnej wyjaśnienia wymaga, iż Sąd nie zajmuje się reglamentacją dostępu do broni. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.) pozwolenia na broń wydawane są w trybie administracyjnym i ta strefa administrowania państwem powierzona została organom Policji. Sąd nie jest kolejną instancją postępowania administracyjnego.

W ramach realizacji wyrażonych w art. 10 Konstytucji zasad podziału i równowagi władz sprawuje kontrolę zgodności z prawem (legalności) aktów i czynności z zakresu administracji publicznej (patrz art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję pod tym względem stwierdzić należy, iż nie narusza ona prawa w sposób, który z mocy art. 22 ustawy o NSA nakazywałby uwzględnienie skargi.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia 13.12.1999 r. oparta jest na materialnoprawnym przepisie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych. Przepis ten skonstruowany jest w sposób pozostawiający organom Policji znaczny zakres swobody pozwalającej realizować funkcję Policji w zakresie odpowiedzialności za ład, porządek i bezpieczeństwo obywateli w państwie. Stanowi on, iż organy Policji wydają pozwolenia na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Jak z tego przepisu, w zestawieniu z art. 4, wynika do organów Policji należy ocena powołanych przez stronę okoliczności co do tego czy uzasadniają one wydanie takiego pozwolenia czy też nie. Tego rodzaju kształt normy prawa materialnego jednocześnie zawęża zakres kontroli legalnościowej należącej do Sądu.

Organy Policji przyjęły, iż skoro ustawa zasadza się na realizacji reguły, iż posiadanie dostępu do broni należy do sytuacji wyjątkowych, to i okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia muszą należeć do wyjątkowych, wyróżniających wyraźne zagrożenie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń od sytuacji ogółu obywateli.

Powyższemu rozumowaniu nie można zarzucić interpretacyjnej wadliwości. Skoro tak to i ocena dokonana w konkretnie rozpatrywanej sprawie nie może być zakwestionowana. Zagrożenie możliwości przestępczego najścia właścicieli prywatnych nieruchomości, szczególnie tych położonych na uboczu, w tym działek rekreacyjnych, jest zjawiskiem wprawdzie powszechnym, jednakże niewątpliwie przez skarżącego demonizowanym. Równocześnie grupa ludzi, których to dotyczy, jest na tyle szeroka, iż nie może być mowy, aby była to jedyna przesłanka kwalifikująca do wydania pozwolenia na broń.

Przy przyjęciu, iż byłaby to okoliczność uzasadniająca wydawanie pozwoleń na broń reglamentacyjny charakter dostępu do broni byłby iluzją, a możliwość zapanowania nad skutkami szerokiego dostępu do broni przekraczałoby zdolność działania najbardziej sprawnego aparatu ochrony ładu i bezpieczeństwa publicznego.

Zaskarżona decyzja nie narusza również przepisów prawa procesowego w sposób nakazujący jej uchylenie. Nietrafnym jest zarzut, iż pomiędzy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia 25.08.1999 r. a decyzją zaskarżoną zachodzi sprzeczność mogąca być zakwalifikowana jako naruszenia prawa procesowego. Pierwotna decyzja była decyzją uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawy do ponownego rozpoznania wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Ze swojej istoty decyzja ta nie zawierała końcowych ocen kwestionowanych przez skarżącego. Nakazywała ona organowi I instancji uzupełnienie postępowania wyjaśniającego we wskazanym kierunku wynikającym z treści rozpoznawanego odwołania. Komendant Policji zalecenia te wykonał i przed wydaniem ponownej decyzji zebrał w Komendzie Powiatowej Policji informację na temat stanu zagrożenia działek położonych na terenie P. Biorąc pod uwagę, iż w skardze zarzuty nie wskazują na naruszenie prawa nakazujące uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również z uwagi na niestwierdzenie takich naruszeń, które należałoby uwzględnić z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA (cyt. wyżej) skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.